Με την Πλάτη Στη Θάλασσα [Flamming JuNe]

Αποκοιμίσουν πια

είναι θέρος ,

είναι ώρα που τα σπαρτά θερίζονται

στην εποχή της κάψας

γύρισε την πλάτη στη θάλασσα

σφάλιξαν τα μάτια και σβήνανε τα τοπία

και ορμούσε η εποχή

μα αφανιζόταν κι αυτή βολικά

κι άφριζε μια θάλασσα

μα γύριζε την πλάτη και χουζούριαζε

Τι ανάγκη μια πραγματικότητα

εγώ θα βρω το Μορφέα

που όλες τις εποχές κρατεί

κι όλες τις διαφεντεύει

Τι ώρα να πήγε...

Για θέρισμα, ώρα θερσμού

μη με ξυπνάς

ώσπου τα στάχυα 

χρυσοί λογισμοί στο χώμα

ώσπου το μελτέμι

θαλάσσια ανατάραξη
ώσπου το σήμερα , αύριο
ώσπου κι οι Εποχές
ασήμαντες περασμένες βεβαιότητες

Ευαγγελία Χατζηδάκη
Painting: Frederic Leighton [από μια φίλη]
Το Τραγούδι ανήκει στον απίστευτο Θηβαίο..

Χάλκινο Πέταγμα

Το Πέταγμα [Vago/just a game acrylic & oil orange red]

Χάλκινα φεγγάρια

υδάτινα στενά

και μια ψυχή σαν λύκος

αγέρωχα να περπατά

και τότε πάλι ίδια κίνηση

ένα προφανές τερτίπι της φύσης του

απλά άνοιξε τις φτερούγες 

αυτές που χρόνια κουβαλά για υψηλές στιγμές 

ποδοπάτησε  με ένα πάθος την άμμο

στης λήθης τα πηγάδια , φυσαλίδες

να καίει πάντα τον αέρα με μια  φλόγα

παλιό και τούτο το χορευτικό

καταπατεί άγονα ναρκοπέδια 

κι αγάπης λυτρωμούς

και πάντα αφήνει την ύλη του σε μια ανάσα

και πετά στις δικές του αλάνες

Χάλκινα και τα λόγια

σε πέννα κοφτερή

με φιλί σαν άγγιγμα ανεμώνης

μακάρια τα χείλη να κρατεί

και σαν κοίταξε κάτω  , άγονη γης

βαμμένο το στερέωμα των άστρων 

και σαν φίλησε ανέμους περαστικούς, 

το σύμπαν συρρικνώθηκε για να το ταξιδέψει

και σαν την γης θυμάται , πέπλα οι γαλαξίες σχηματίζουν

Χάλκινα  γίνανε όλα

τίποτα πουθενά

ζωή σαν ανεμώνη

ματιά στο πουθενά...

....και σαν τον νου του να ακουμπήσει ζητά, σκαλί εσύ

                                                                      κι ο ουρανός  φωτιά,  μια πύρινη δρασκελιά...

"Εδώ ας σταθώ. Κι ας δω κ' εγώ την φύση λίγο. 

Θάλασσας του πρωϊού κι ανέφελου ουρανού 

λαμπρά μαβιά, και κίτρινη όχθη· όλα 

ωραία και μεγάλα φωτισμένα......"

Καβάφης

_______________________________________

Ευαγγελία Χατζηδάκη

Painting: The Fly [Vago]

Music: City Owl [ ...wherever one must shine!!]

Θεριά & Θεοί [A love so Wider ]

Jef Rowland- British Painter

Με βήματα σιγανά στο δέος τους, προχώρησε

το βλέμμα της θεάς από ψηλά, αγέρωχο

το βρύχημα του λιονταριού πλάι, σιωπηλό

τα μάτια χαμηλωμένα , πρώτη φορά συλογούνται γαληνεμένα

- τι ώρα είναι τούτη, τι τρέλα να περπατείς εδώ

- μια ώρα σωστή, τούτη η ώρα είναι μια σωστή ώρα

Και χόρεψε η Νεφέλη, με πέλματα γυμνά

και στροβιλίστηκε, ξανά και ξανά

σχεδιάζοντας κύκλους, μέσα στη νυχτιά

σε χαλικαίνιο πάτωμα, σκόνη ξεσηκωμένη

ανάμεσα στα λιόδεντρα τα χαμηλά,
κάτω από τη θεά, πλάι του θεριού

- μα τέτοια ώρα εδώ, τρελοί θα είμαστε

- είναι σωστή η ώρα , είναι σωστό να είσαι τρελός

Και συνέχισε να χορεύει η Νεφέλη

κάτω από τα μάτια της θεάς και του θεριού

ποδοπατώντας του χθες τ' αποτυπώματα

ισοπεδώνοντας του σήμερα τις αναζητήσεις

προσφέροντας σπονδή σε θεούς και θεριά
βήματα κυκλικά και θεριεμένα

- κοίτα, έχω χρόνια να πιάσω κάμερα, με τι κάνω..

- κοίτα , είναι η σωστή εποχή να μην αναρωτιέσαι τι κάνεις...

Και χόρεψε η Νεφέλη, σε λιόφυτες συνοικίες

πάνω στο χώμα, εμπρός στα μάτια της Αθηνάς

ζερβά του λιονταριού, δεξά της νυχτιάς

κι έγραψε κύκλους , ενώνοντας  εποχές ανέσπερες

τα σύννεφα του χθες , τις λιακάδες του σήμερα,

στου αύριο το σημειωματάριο,  την άγραφη ιστορία
αυτή που συνεχώς γράφεται, όσο ζωή πατάει

- μα τέτοια ώρα , εδώ...

- ακριβώς ! με στοιχισμένες ακρίβειες , κανείς ποτέ δεν έζησε
- μα τέτοια εποχή...
-ακριβώς ! εδώ το σήμερα συγχωρεί το χθες και πάει στο αύριο

Ευαγγελία Χατζηδάκη
Paintings Jef Rowland- British Painter
Music SADE

Η Ματιά Του Γητευτή [The staring Eyes/ Your Eyes]

Ukendt Kunstner [1800]

" Πόσο καθάριο το βλέμμα μου από νυχτερινή επιρροή
  χαμήλωμα σκουρόχρωμων ματιών και άγρια παρόρμηση
  το συμμετρικό άγαλμα μου με δίδυμα πόδια
  ανεβαίνει σε αστέρια υγρά κάθε πρωί
  και το στόμα μου από εξορία δαγκώνει σάρκα και σταφύλι
  .............................................................................................
  ...τα μάτια μου από αλάτι άπληστο
  το δέρμα που κάνει στο μέτωπο μου ένα κενό πάγων
  και στην πλάτη μου γυρνάει και πετάει στα βλέφαρα μου
  και ζαρώνει πάνω στο πιο βαθύ μου ερέθισμα
  και μεγαλώνει προς τα ρόδα στα δάχτυλά μου
  στο πιγούνι μου από οστό και στα πόδια μου από πλούτο

  Κι εσύ σαν μήνας αστεριού , σαν φιλί καθορισμένο......... "
                                                        P.Neruda / Juntos Nosotros [Μαζί Εμείς]

Ασάλευτη γαλήνη των ματιών

πύλη αδέσποτη και πέτρινος ο πύργος

ψυχής ταξιδεμένης πύρινη κραυγή

αδέσποτη παρτίδα στ' ατελείωτο του νου

Κι εσύ κοιτάς ακόμα

μάτια φως, σε καθρέφτες σκοτεινούς

τα είδωλα , σπασμένα καταγής σιωπηλά

τρυφεροί , τυραννικοί θεοί

εν νεφέλες κρεμάμενοι γητευτές

καιρού τετελεσμένου και πτώσεως προστακτικής

λυτοί κι αδέσποτοι αφεντάδες περιδιαβαίνουν το περίγραμμα τους

δεσποτικοί χαρτογραφούν μιας αναμονής τον πόθο

χτυπώντας τα ανελέητα , σ' ένα σεργιάνι ψυχής θαλασσινής

Κοίτα

όλα ξεμακραίνουν τώρα

είδωλα τεντωμένα σε αιώνια σχοινιά

εκείνης της ματιάς , επεκτατική επέλαση

ως της ζωής την πιο ισόβια υπόσχεση

αυτή που χρόνια κρατείς, με χέρια χαλαρά

λες και σ' ανέμους την κερνάς, κρασί κόκκινο βαθύ

Είδωλα χθεσινά και ξεχασμένα

του χθες τα ξόρκια στο τίποτα τους λυτρωμένα

και κάπου στης μέσης την ταλάντωση

εσύ, πάντα εσύ

σφιχτά να κρατάς ξανά

ματιάς ήμερης την επανάσταση

και μαχαιριάς δόλιας την εξόντωση

κάτω από ελπίδας λυτρωτικής την κραυγή

μιας άπειρης στιγμής ανέμους παθιασμένους

και στάθηκα εκεί

ώρα πολύ χαρτογραφώ

του πόθου σου τ' απύθμενο πηγάδι

της καρδιάς σου την αβάσταχτη μελωδία

και της φωτιάς τους το θεριό ξεσηκωμένο

στων ματιών σου τις ίριδες, φλόγα και κέδρος

αιώνιες εποχές εκεί να κοιτάς έμεινες

περιφρονώντας τις στιγμές

κραδαίνοντας του άπειρου το αύριο

ξανά και ξανά  μια ματιά

παράδοση ανεπιφύλακτη

τρυπώντας  τις αισθήσεις των δακτύλων

μου την προσφέρεις ειρωνικά

διαφεντεύοντας  πάθη άγρια ξεχασμένα

Γητευτής στων εποχών μου το διάβα

ξεπουλώντας αλαβάστρινα λάφυρα ματωμένα

καρτερική αναμονή , εικόνας που είδωλο δε θα υμνεί

φλογισμένο πάθος , αφής που χαρακιές σφαλίζει

Θα μείνω, εποχές ολάκερες

τα μάτια τούτα να κοιτώ υπνωτικά

λίγο από της αλήθειας τους το ψέμα

να χαϊδέψω πάνω στο πλέγμα της ματιάς τους

κεραυνούς και αστραπές δαιμονικές

λίγο πριν σε νεφέλες φωτεινές παραδοθούν

κι όταν οι πύλες τους διάπλατα θα ανοίξουν

με βήμα σταθερό και άνεμο ούριο λυτρωτικό

μιας αφής χάδι θα χαράξω, ως το πιο βαθύ  τους λιμάνι

με της νεφέλης το πιο ανάλαφρο πέπλο , να φτάσω την ψυχή τους

Μη τα κλείνεις

άσε το φως τους να φωτίζει

φιλί καθορισμένο , χρεωμένα αρμυρό

ως την καρδιά , ως τη ζωή, ως και το θάνατο...

Ευαγγελία Χατζηδάκη

Παρενθετικά    P.Neruda / Juntos Nosotros [Μαζί Εμείς]

Painting Ukendt Kunstner [1800]

Music Bee Gees &  Dianna Krall 

______________________________________________________

Kind of thinking...does anybody get too much heaven anymore...

well I guess , it happens that sometime there is a season for Heaven on earth..

Yappp !!! [ ...this is the reply ..to the one that sees whilst staring...]

Ο Εν Νεφέλες τον Ουρανό Κρεμάσας

The Crussifiction of Chrite-Tintoretto [1568 Late Renaissance] 

..μετά πήρε μαχαίρι άσπιλο

και την πλάση εξέτασε ώρα πολύ

τι πιο δυνατό τα μάτια πλάνευε Του

τι πιο ευαίσθητο την ψυχή άγγιζέ Του

τι πιο παρορμητικό την ελπίδα ξύπναγέ Του

...γύμνωσε έπειτα το μαχαίρι του

λαμπρό στον ήλιο μέταλλο άστραψε 

κι έκοψε τις διαθέσεις μιας  θάλασσας, μια φέτα

κι έκοψε την κάψα τη φονική του ήλιου, δύο φέτες

κι έκοψε τη βορά τ' ανέμου της παρόρμησης , τρεις φέτες

κι απότης στέρεψε ο ουρανός του 

και  η μάχαιρα του πληγιάστηκε 

στάζοντας και θάλασσα και ανέμους

τότε ήταν που στάθηκε κι ότι έφτιαχνε θωρεί

κι έσπειρε κύματα , ορμή

κι έσταξε χρώματα, μαγεία

κι έβαψε σύννεφα , χορός

κι εφύσηξε αγάπη , ψυχή

Στάθηκε μετά 

και μαγεμένος κοίταξε

το πιο όμορφο του δημιούργημα 

Τον Άνθρωπο

Ο Εν Νεφέλες τον Ουρανό Κρεμάσας

Ευαγγελία Χατζηδάκη

Painting Tintoretto / Late Renaissance Italy

Music  Bach Air-Suite No.3

...and This Is Why..

...and I loved you

to crash the bone of the soul

to smash the bitter of the salt

caress the wound beneath the wind

I need this feeling aer beneath my wing

..and I always will

find the way through paths of stones

raise one dream  for  the alones

search you truth among your Gods

caress the wounds under your loss

...and this is why

you may hide away your  fear

you may sail away the tear

we may keep on dreaming on

we may feel we ' re not alone

Γυμνές Ώρες

"Δεν υπάρχει άλλος χώρος, έξω απ' το χώρο μας. 

Κι ο άνεμος είναι, η αφή των χεριών μας.

Καθώς ταξιδεύουμε, εσύ στο βορρά, εγώ προς το νότο,

κοιτώντας τον ήλιο, ο καθένας μας έχει τον άλλο στο πλάι του.."

Ν. Βρεττακος

Μια γύμνια ακροπατεί σιωπηλά

κοίταξα γύρω από που ερχόταν όμως 

και σε ποιες ρηγματώδεις σκιές κρυβόταν

κάθε που πάνω από τον ώμο μου κοιτώ

εκείνο το ακάλυπτα γυμνό πέπλο 

μανδύας τ' ανέμου το βήμα ντυμένος

Ανάσα ζωντανή στα σκοτεινά της νυχτιάς

κι αυτή η σιγανή μουσική σου στων δάχυλων την αφή

διάχυτης νυχτιάς μουρμούρα και γαλήνη

πάνω από της πλάσης τον ύπνο

Είναι η ώρα που γυμνοί μιλούμε

και οι ψυχές κατάσαρκα φοράνε μια αλήθεια

Μιλάνε σιγά, σχεδόν ψίθυρος στου κόσμου την άγονη πλήξη

 ψαλμωδία , γυμνή κι αυτή από στολίδια ευπρεπισμού

να θέλει, να ποθεί, να μιλεί την αλήθεια της

Κι όλα γυμνά θαρρείς τούτη την ώρα

το μπλάβο που τα νέφη διαπερνά

το πρώτο τιτίβισμα των πλανόδιων πετούμενων

Πόσο γυμνή είναι η πλάση απόψε

τόσο που πια δεν μου τρομάζει τ' όνειρο 

τόσο που σέβεται η ζωή της καρδιάς την προσταγή

Μα εσύ μίλα μου 

ξανά και ξανά

χαρτογραφώντας μου τις ώρες τις μικρές 

εκείνες που οι πολλοί στο Μορφέα υποτάσσονται

Κοίτα , ξημερώνει

το φως δυναμώνει έξω από το παραθύρι

των ανθρώπων και της ζωής πρώτοι ήχοι ξυπνούν

θα ντυθούν πάλι οι ψυχές τα πάθη τους

με καθωσπρέπει μάσκες δρόμους θα γιομίσουν

Μα εσύ μίλα μου

ασταμάτητα ξανά και ξανά

ντυμένοι ποτέ δεν λογίζονται των εραστών οι δρόμοι

όσο κι αν ζωή τους ντύσει με το φως

γυμνοί για πάντα μένουν 

και κατάσαρκα αγγίζονται οι ψυχές

Μια γύμνια ακροπατεί ακόμα σιωπηλά

ερχόταν από τα θεμέλια τ' ονείρου

κρυβόταν σε λέξεις σχέδια 

τώρα κατάματα την κοιτώ,

χορεύει, τραγουδάει κι αναδιπλώνεται

αλλάζει του κόσμου το φως

και με το ακάλυπτα γυμνό πέπλο της

μανδύα έρωτα πετά πάνω στην πλάση

Κοίτα, ξημέρωσε

κοιμήσου

Φιλί

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

Ν. Βρεττάκος στις αγκύλες

Painting: Antoine de Villiers /Nudes

Music James Morrison