To Αιωρούμενο Παλτό

Το γκρίζο παλτό 

κρεμόταν ξεχνουδιασμένα ξεκούραστο

αιωρούμενο απαθέστατα στην μακάρια αχρηστία του

μια σαν κρεμασμένος με τα χέρια παρατημένα και ήρεμα

και μια σαν αλυσοδεμένος με άγκυρες αιώνια μεταλλικές 

μήτε ικέτης , μήτε ζητιάνος , μόνο εν νεφέλες αιωρούμενος

μήτε κουρελής , μήτε αφέντης , μόνο εν ύδασι  μια φυγή κρεμάσας

κάπου ανάμεσα στους ισημερινούς της βροχής και της άσφαλτου της 

Είναι κι αυτή η επίμονη βροχή

κι είναι τούτη μια παράξενη βροχή, μ' αλλες δεν μοιάζει

σαν λόγια του σύννεφου μεθυσμένα

ξεχειλίζει από το δισκοπότηρο των ουρανών

Στην αρχή μια ψιχάλα

να στάζει κρασί το χείλος τ'ουρανού

να γιομίζει ασφυκτικά κάποτε και να ξεχειλίζει

κι όλο πληθαίνει, λες  σαν μπόρας λαχταρά

μυριάδες κρότοι μικροσκοπικά υδάτινοι 

σαν στοιχειωμένες θαλασσινές καταδύσεις  

διαποτίζουν ροκανίζοντας του δρόμου τις αιχμές

από της ασφάλτου την συμπαγή πίσσα ως το χώμα να διαπερνούν

καταργώντας το αδιάσπαστο ομοούσιο της σάρκας της

Κι ύστερα έγινε μπόρα 

στου ποτηριού το σύνορο, στάλες απειλητικές

βήματα τυφλά αλλόκοτων άγνωστων περαστικών

με σκουντούν βιαστικά , μα πάντα με αργό προορισμό

από τα τελευταία στέκια ακούγονται μουρμούρες

χαραυγές ακτινωτές , των τελευταίων θαμώνων της εποχής

κι αυτές με προορισμό, στοιβαγμένες στο χείλος άγονης γραμμής

μεθυσμένες κραυγές των τρελών σε ώρα μετάληψης μιας βροχής από κρασί

μιας μπόρας μεθυσμένης , ανεξέλεγκτα  σαρωτικής 

λυσσωμανώντας θάλασσα να κάμει όλη τη γης

Δε θέλω να ξέρω , μα βρέχει κρασί..

μια βουτιά σε τούτη τη βροχή

μια δρασκελιά υδάτινη

Μα γιατί όλα τρέχουν..

οι άτσαλες στάλες , τα πλατιά λόγια, οι δυνατοί ψίθυροι,

Μα γιατί όλα έχουν προορισμό..

οι δρόμοι, τα σύννεφα , οι πότες και οι καιροί,

και πλάι σε όλο τούτο το τσούρμο

εσύ, πάντα εσύ,

τόσο απελπιστικά ρευστός 

ξυραφιού λεπίδα στου ουρανού μου το οινόπνευμα 

να σέρνεις αργά βήματα βρεγμένα, δίχως προορισμό

δίχως μήτε μια πρόθεση να γίνεις ένα με τη βροχή η με την άσφαλτο

Δε θέλω να νοιώθω

μια βουτιά σε τούτο το φως

μια δρασκελιά λυτρωτική

Δεν μπορώ ν' ακολουθήσω

τούτο το τσούρμο , με καθρεφτίζει 

τούτη η παράθλαση με ζαλίζει

Κοίταξα πέρα, 

προσπάθησα να δω τα νέφη

έβρεχε ακόμα μια αλλόκοτη βροχή

Ξεκρέμασα το βαρύ παλτό

αυτό που συχνά αιωρείται απαθέστατα

σαν κρεμασμένος με τα χέρια παρατημένα

μήτε ικέτης , μήτε ζητιάνος , μόνο κρεμασμένος

αιωρούμενος ανάμεσα στη βροχή και την άσφαλτο της

Άνοιξα την πόρτα 

και χάθηκα μέσα στη βροχή

Εν Νεφέλες

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

Οι υπέροχες Φωτογραφίες του Michael Bilotta

Μουσική : Ένας μαγευτικός Βασίλης Παπακωνσταντίνου, ζητά μια βροχή 

κι ένας φοβερός και τρομερός Damien Rice θα υμνήσει το ευτράπελο των υπέροχων "τόσο-όσο" ανθρώπινων συναισθημάτων -κρυψώνων από το ίδιο το εγώ μας  ..in a blower's daughter ever lasting Hymn..
ενώ τα Μαγικά Νούμερα, θα συνεχίσουν επιτυχώς να αναρωτιούνται.. τι λένε οι καθώς-πρέπει άνθρωποι , όταν όλα τα έχουν κάνει μια καθωσπρέπει μαντάρα.....till they notice by the way it all went wrong...

I guess they leave just ...."A Watermark..." as Enya insist..

_________________________________________

Κάποτε με ρώτησαν γιατί έμεινα ένας μοναχικός άνθρωπος, τότε δεν είχα απάντηση.

Σήμερα θα πω πως σφάλει , όποιος τη φύση του δεν δέχεται στοργικά...

Χιονισμένη Φωτιά [ In Snow of Fire]

Edward Robert Hughes "Heart of Snow" 

" Ὅλα τὰ ποιήματά μου γιὰ τὴν ἄνοιξη

ἀτέλειωτα μένουν. "

Kι όλο θα φεύγω, 

μια ακόμα ομίχλη εν νεφέλες,

είθε άνθρωπος ποτέ το δρόμο μου μη βρει

είθε κι οι θεοί , στης ρότας μου την άπειρη γραμμή 

ίχνη δαπανημένα ,  να μην χαράξουν στις αυγές,

μόνο στη μιας ματιάς τους, τον αχνό θάνατο μου να περιγράφουν
μακρά από λόγια αδύναμων θνητών, την θεϊκή τους πρόθεση

E. R. Hughes/ Night

"Φταίει ποὺ πάντα βιάζεται ἡ ἄνοιξη,

φταίει ποὺ πάντα ἀργεῖ ἡ διάθεσή μου."

Kι όλο θα πλανιέμαι,

πάνω σε κάμπους κατάσπαρτους με αρμύρα από κύμα

καταμεσής του όνειρου, ζερβά της τρικυμίας του 

που κι αυτή την τρίαινα με θράσος περιφρονώντας προκαλεί

ωσάν και των πραιτοριανών την άδικη βουλή διαγράφει

παράπλευρα του πρέπει , δεξά του δεν μπορεί,
σε νέφη χιονισμένα από θεού φωτιά, 

που κι αυτό το άγγιγμα δαιμόνων και αγγέλων ξορκίζουν
σαν πάθος και αγάπη αυτεξούσια λογάται, δίχως παραπομπές.

E.R.Hughes/ Packing the Clouds Away  for the Day to Come

"Γι᾿ αὐτὸ ἀναγκάζομαι

κάθε σχεδὸν ποίημά μου γιὰ τὴν ἄνοιξη

μὲ μιὰ ἐποχὴ φθινοπώρου

ν᾿ ἀποτελειώνω. "

Kι όλο θα εξαϋλώνομαι ,  ιδέα αναπάντεχη,
κι όλο θα γυρίζω ξανά , στ' αθόρυβα της αυγής

μια πύρινη στάλα από βροχή, στης θάλασσας τη λάβα,

δραπέτης όλων των θεών και των στοιχειών και των βουλήσεων,

μόνο μια στάλα πύρινης βροχής , που εποχές δεν σέβεται,
όρια δεν καρφώνει και συρματόπλεγμα δε προσκυνά 

μόνο μια πρόσθετη εξόντωση να  στάζει από τα νέφη, 

στους κάμπους των πελάγων άσβεστη φωτιά, όταν σ' αναζητά.

E.R. Hughes/ Weary Moon

I wish no land to capture my brain

I wish no destination that leads to certain ends

I wish the ever lasting flow for free

that keeps the skies alive
beneath no fake promises, beside no foolish words

for breif or for eternity to be restlesly limitless
whilst capturing one last breath of thy

                     ________________________________________________________________                                     

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

     Στίχοι παρενθετικοί/ Κική , η πιο γλυκιά κυνική των στίχων!!!

     Ο Υπέροχος Πίνακας / Edward Robert Hughes , [ το ανατρεπτικό του συγκεκριμένου ζωγράφου? απέδωσε όλες της μορφές του χρόνου-μέρα , νύχτα, φεγγάρι, σύννεφο -  στη μία απόλυτη γυναίκα του έρωτα του στα  έργα του!! ..κάτι, όντος σπάνιο που τελικά είναι ικανότητα όμορφων τρελών και  δημιουργών....]


O δε David Bowie έχει μια καλή θεωρία περί ανέμου, πλάι στην υπέροχη εκτέλεση του
ενώ η Jessie Ware , υμνεί την πιο ανατρεπτική σχέση του απόλυτου έρωτα που μάλλον περιλαμβάνει όλα τα συναισθήματα και τα pic τους μαζί ..Πάθος!!! Απολαύστε τους δυνατά!!

Σκεφτόμουν ακούγοντας αυτή τη μουσική , πόσο δυνατό είναι να έχεις την ικανότητα να  αγαπάς , τόσο που ο νους να χωρά μοναδιαία, απόλυτα , αιώνια μια αθιβολή...
τόσο που να σε πετά πέρα από τα σύννεφα..σαν τον υπέροχο πίνακα της "Καρδιάς του Χιονιού" ...και μαζί , πόσο δύσκολο για κοινούς θνητούς..

Η δε ιδέα του Πίνακα ανήκει στον αγαπημένο μου φίλο το Φοίβο , που σπάνια κοιτά δίχως να βλέπει πέρα από την εικόνα μιας δημιουργίας...-Σ' ευχαριστώ!!!!

Edward Robert Hughes (5 November 1849 – 23 April 1914) was an English painter who worked in a style influenced by Pre-Raphaelitism and Aestheticism. Some of his best known works are Midsummer Eve and Night With Her Train of Stars. Hughes was the nephew of Arthur Hughes and studio assistant to William Holman Hunt. He often used watercolour/gouache. He was elected ARWS in 1891, and chose as his diploma work for election to full membership a mystical piece inspired by a verse by Christina Rossetti's "Amor Mundi". He experimented with ambitious techniques and was a perfectionist; he did numerous studies for many of his paintings, some of which turned out to be good enough for exhibition.

For a time, Hughes was an assistant to the elderly William Holman Hunt. He helped the increasingly infirm Hunt with the version of The Light of the World now in St. Paul's Cathedral and with The Lady of Shalott. He died on 23 April 1914 at his cottage (no. 3 Romeland) inSt. Albans, Hertfordshire.

Birmingham Museum & Art Gallery will mount: Pre-Raphaelite Twilight: the Art of Edward Robert Hughes in 2014. His works can be seen in public collections including Bradford Museums and Galleries, Cambridge & County Folk Museum, Maidstone Museum, Bruce Castle Museum, Kensington & Chelsea Local Studies, Birmingham Art Gallery, the Ashmolean Museum, Oxford, the Harris Museum & Art Gallery, Preston, and the National Trust for Scotland

Σταθμός [ Μια Αιώνια Ακατανόητη Διάσταση]

" Τί θλιβερὸ πράμμα ὁ Σταθμός,

ποὺ μόλις νἄχῃ φύγει τὸ τραῖνο.

Οὔτε στιγμή, μόλις ποὺ ἐδῶ

στὶς ράγιες του βαριὰ σταματημένο

καὶ πηγαινόρχονταν γοργά,

ἀνίδεα γελώντας ταξειδιῶτες. "

Γύρω τόσος κόσμος 

βήματα βιαστικά , με κάτι οριστικό

βλέμματα φωτεινά η σκοτεινά 

κουβαλούν λες  κάτι τόσο βέβαιο

η έστω κάτι που μοιάζει έτσι, 

για να έχει σκοπό η ανάσα.

Κι εκείνη η κοπέλα

με τα μάτια στυλωμένα στο κενό

και τα ακουστικά στα αυτιά

αποκομμένη από τα πάντα, σαν να ζει μοιάζει

σαν να έχει προορισμό.

Κι όλοι τρέχουν η κοιτούν κενά

πάντα όμως με προορισμό και διαδρομή

στωικά συνεχίζουν να κοιτούν 

κι  αναρωτιέμαι ξανά τι βλέπουν

ένα περίεργο φάντασμα στην τελευταία στροφή

ένα κενό, για το οποίο κανείς δεν τους ειδοποίησε.

Μια θλίψη βιαστικού κενού

που κανένας άνεμος δεν απομακραίνει 

Μια κραυγή, πάνω στις ράγες 

που καμιά μουσική δεν απελευθερώνει

" Κι᾿ ὅσοι ποὺ μείνανε κι᾿ αὐτοὶ

δὲν ἔχουνε τὴν ὄψη τους σὰν τότες.

Ἡ ἄδεια θέση κι᾿ ἡ σιωπὴ

μέσ᾿ στὸ Σταθμὸ ποὺ τοὔφυγε τὸ τραῖνο.

Κι᾿ αὐτοὶ ποὺ μείνανε σκορποῦν

κ᾿ ἔχουν τὸ βῆμα τὸ ἀποφασισμένο

ὅσων τὴ μοίρα ἀκολουθοῦν."

Κι αυτοί που φεύγουν, φεύγουν

μια βιαστική κρυστάλλινη  ματιά

και μετά ο δρόμος, κρυστάλλινος κι αυτός

με μια υποψία σιδερένιας ράγας

με μια ύλη που ποτέ δεν θα δεχτούν, σίδερο.

Αυτοί που μένουν κι αυτοί που φεύγουν

δέσμιοι σε μοίρα τόσο ίδια, 

σε  βήματα τόσο σταθερά

μιας προαναγγελθείσας αποστέωσης λες

σε μια  ματιά τόσο κενή κι αυτή

μιας σκηνοθετικής πρόβας , δίχως χειροκρότημα θαρρείς

που δεν καρτερούν καν να γίνει πρεμιέρα.

" Κάθε φορὰ τοὺς φεύγει κι᾿ ἀπὸ κάτι

καὶ κεῖνοι μένουν στὸ Σταθμὸ

λυγίζοντας τὸ θολωμένο μάτι.

Στρέφουν στὰ ἴδια θαρρετοὶ

δῆθεν κ᾿ ἡ πλάτη τους κυρτώνει πίσω."

Αυτοί που μένουν

τόσο στο ίδιο, τόσο στο πίσω, τόσο στο οικείο

με μια στερνή πίκρα, 

να αρθρογραφεί του χώρια την κενότητα

με μια μάταια αναμονή,

να ισορροπεί καταμεσής της λήθης και της θύμησης

με μια λαθραία ερημιά,

να κατατρώει την ψίχα του νου τα βράδια. 

" -Καταραμένε χωρισμὲ

ὅμως κι σένα ἀπόψε θ᾿ ἀγαπήσω.

Γιατί τὸ «χαῖρε» ἦταν γλυκὸ

καθὼς τὸ χέρι σειόταν στὸν ἀέρα

ἀπ᾿ τὸ μαντήλι πιὸ λευκὸ

κι᾿ ἀπ᾿ τὸν ἀνθό, σὰ φῶς ποὺ ἔφευγε πέρα,

ποὺ δὲν τὸ εἶχα ἰδῆ ποτὲ

τόσο γαλήνια ὡραῖο τ᾿ ὅραμά σου. "

Μα εγώ σε πείσμα του καιρού

θα προλάβω να σ' αγαπήσω πριν σε στερηθώ

με τη φυγή, η την επιστροφή

με το αβέβαιο που πλανιέται κι ανασαίνει

θα κρατώ μια αιτία να σε αγαπάω ξανά και ξανά

ανασαίνοντας το κενό, καθώς την εικόνα σου θα ξεθωριάζει

πλάι σε ράγες οριστικά σιδερένιες 

και διάφανα κρυστάλλινες.

" Καταραμένε χωρισμέ.

Μοῦ τρέμουνε τὰ χείλη στ ὄνομά σου. "

Ευλογημένη στιγμή, 

που πετάς στη φωτιά του χρόνου τη άφθαρτη φθορά

πλανεύοντας το νου να περιγράφει την αιώνια ακατανόητη διάσταση της αγάπης.

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

Αποσπάσματα / Μ. Πολυδούρη

Ζωγραφική/ Alexander Zavarin

______________________________________

- Αλήθεια , ποιοι πονάνε περισσότερο, αυτοί που φεύγουν, η αυτοί που μένουν? 

- Αυτοί που αγαπάνε...

...to the edge

I don't remember the moment, I tried to forget
I lost myself, is it better not said
Now I'm closer to the edge...

"....don't regret anything you do , cause in the end ...it makes you , who you are...." λέει ένας πιτσιρικάς στην αρχή του κομματιού...

Αλλά τελικά ποιοι είμαστε? τι είμαστε...

αυτό που ξεκινήσαμε να είμαστε και μάλιστα μας άρεσε ?
αυτό που μας έπεισαν να είμαστε , κατεβαίνοντας ένα ένα σκαλιά αδιέξοδα?
αυτό που θέλουμε να είμαστε, η αυτό που όμορφα μας βίασαν επιβάλλοντας μας να είμαστε?

"...there are so many moments you can share with someone , anyone and you just feel this moment will last forever.."

αυτό που θαυμάσαμε , η μπορούμε να θαυμάσουμε, η αυτό που όταν βλέπουμε αλλού απεχθανόμαστε και μαζί μας θυμίζει κάτι από τον καθρέφτη μας?
αυτό που θα μπορούσαμε να είμαστε, η αυτό που αρνιόμαστε να είμαστε ?

"...everyone goes crazy these days..." και το κακό είναι που δεν μπορώ παρά την δυνατή μου θέληση να διαφωνήσω..

αυτό που αγαπήσαμε από το "εγώ" μας, η αυτό που θα μισούμε πάντα?
αυτό που ονειρευτήκαμε ακούγοντας μουσική, απολαμβάνοντας έργα τέχνης, η αυτό που βόλεψε την άθλια ανθρώπινη φύση μας ?

"...if you make a promise to yourself , you have to keep it , nomatter what..." ....αλλά αλήθεια , δώσαμε ποτέ μια δυνατή υπόσχεση στον εαυτό μας , η τις κρατήσαμε όλες βολικά και ασυνείδητα για τους άλλους...

"...some people pray, I just turn on the radio..." μα για ποιον μια προσευχή? για εμάς ? για τους άλλους? ποιος χρειάζεται μια σωτηρία πιότερο...

Αλήθεια , όσο γράφω τόσο και περισσότερο αναρωτιέμαι  , τι είμαστε...

αυτό που θέλαμε να δώσουμε και δεν δώσαμε , η αυτό που ήταν εκεί αλλά δεν πήραμε ποτέ ..
αυτό που δεν θέλαμε αλλά αποδεχτήκαμε , η αυτό που θέλαμε αλλά αρνηθήκαμε ..
είμαστε οι προθέσεις μας  , η οι πράξεις μας τελικά ...
αυτό που αξίζουμε, η αυτό που άσχετοι μας έπεισαν πως δεν θα αξίζουμε ποτέ...

Απόψε ήθελα να γράψω κάτι, μα δεν είχα ιδέα τι ακριβώς. Σπάνια έχω, μάλλον εμπνεύσεις της στιγμής. Γίνονται κουραστικοί οι άνθρωποι , σαν επαναλαμβάνονται άσκοπα, η δύσπιστα. H ασφυκτικά όμοια με τους άλλους , δίχως ταυτότητα.  Και ακούω αυτό το κομμάτι και σκέφτομαι ..
Τούτη η αφαίμαξη του "εγώ" μας απλά συμβαίνει στην κοινωνία, από το πιο μικρό της κομμάτι , το άτομο...ως την μεγαλύτερη της έκφανση, τα πολλά αλλοιωμένα μας  "εγώ" ..και συμβαίνει τώρα !!

Χάσιμο της ταυτότητας μας. Ροκάνισμα των θετικών προθέσεων. Καταπάτηση των Πιστεύω.
Μια αχάριστη Λήθη από αυτό που ξεκινήσαμε να είμαστε. Το όμορφο, το αγνό, το δοτικό, το φωτεινό, την αγαθή εκδοχή του"εγώ" μας .
Πόσο μακριά λοιπόν τρέξαμε , εκούσια η ακούσια (ακόμα χειρότερα) από αυτό που θαυμάσαμε και θέλαμε απλά να είμαστε.
Ένα σώμα ξένο μέσα στην ύπαρξη μας. Πόσο παίρνει αλήθεια να φτάσουμε εκεί...

Το απολαμβάνω δυνατά και τώρα που γράφω και τελικά συμφωνώ πως...
δεν μετανιώνουμε ποτέ για ότι κάνουμε , γιατί ότι κάνουμε τελικά είμαστε το πολύ δικό μας "εγώ" ...κι είναι σημαντικό σε ποιους επιτρέπουμε να το διαμορφώνουν..

No matter the sharp edge we all stand , spare  just 30 seconds to Mars...& YeaP
"....don't regret anything you do , cause in the end ...it makes you , who you really are...." Απαιτεί δυνατά decibel και ίσως ένα.....αναδρομικό καθρέφτη...

Αφεύγατη Σαγίτα

"Έρωτα εσύ, με περισσή όταν λαβώνεις δύναμη,
μηδ' όνομα καλό από σε, μηδ' αρετή μπορεί να βγει.
Μα μετρημένα αν πορευτεί, η Κύπριδα, 
άλλη σαν αυτή, θεά δεν έχει νοστιμιά."

Γινάτι στων κοινών θνητών, π' όλο με φρόνηση 

τα λίγα που ο νους νοιώθει, μάταια και ανόητα λογούνται, 

παράμερα της βούλησης κι αριστερά του πάθους

ευδαιμονίας δαιμονικής το όνομα μου θα γράφεται αιώνια

σαν θα τρυπώνω ενοχικά τις διαδοχές των Εποχών , 

δίχως της αρετής την μνήμη και της πυράς τον εξαγνισμό

σαν θα κεντώ μια πεθυμιά , δίχως την φήμη τ' αγαθού

σαν του ασήμαντου καιρού θα διαπερνώ το ορατό

και ολόγυμνος αιώνια, τις μάσκες μου αόρατα θ' αλλάζω

να μην τρομάζουν τα θεριά , σαν θάνατο λογούνται κοιμισμένα

κι οι φρόνιμοι στο όνειρο να μένουνε μιας ατημελησίας 

πύρινες ώρες που η αιχμή από χρυσό και φονικό δοξάρι

ανέμους θα χαϊδεύει και της ρωγμής την πέτρα θα σφαλίζει

Γινάτι στου κελιού μιας φρόνησης τη συντριβή

θεού δαιμονικούς, σπέρμα καρποφόρο θα λογίζομαι

εγώ, που θα ξεγελώ της θάλασσας τη φονική αγριάδα

εγώ, που και το ξεγέλασμα,  σαγίτεμα στου Ήλιου την πυρά φορώ

και ανέμισμα σταχυού θα κανακεύω τα δρεπάνια θερισμού που με συλλέγουν

σαν θα κυλώ σε σεντόνια θέρους ολοκάθαρα κι αφεύγατα υποταγμένα 

Γινάτι στης λατρείας μου , θανατικά στερητικά 

της ύπαρξης μου τη φωτιά θα περιφέρω στους αιώνες 

με τα πολλά μου πρόσωπα στραμμένα στης δίψας μια οργή

με τα χιλιάδες πάθη μου σε πελάγη βαπτισμένα 

και κεραυνού και αστραπής  μια κραυγή ενδεδυμένα

εγώ που και τους ζώντες τους νικώ με θάνατο αόρατο

εγώ που και τους νεκρωμένους σε βήματα αν το ορίζω θα κινώ 

"Ω δέσποινά μου, 

απάνου μου, με το χρυσό δοξάρι σου

μη ρίξεις την αφεύγατη σαγίτα, 

που 'χει την αιχμή βαμμένη στην αποθυμιά."

Ευαγγελία Χατζηδάκη

Παρενθετικά :  Μήδειας του Ευριπίδη, σε απόδοση Παντελή Πρεβελάκη...

....για την μαγευτική μελωδία του M.Χατζιδάκη / "Μεγάλος Ερωτικός" 

Ζωγραφική:  Alfio Pressoto Γεννημένος το 1940 στο Torre del Mosto/Βενετία, βαθιά ποτισμένος από την πνευματικότητα μιας ομορφιάς ο υπέροχος Alfio θα μαγέψει την Ιταλία και στην συνέχεια την Ευρώπη ολάκερη τόσο με τα θεματικά του πεδία, όσο και με την τεχνική του...

_____________________________________________________________

Γιατί απλά , ένας έρωτας δεν λογίστηκε ποτέ λογική, μήτε αρετή, μήτε καθωσπρέπει κατάσταση...

Και θα μου πείτε όλοι οι καθωσπρέπει, γιατί έμεινε αιώνιο το Καθώς-Δεν-Θα-Επρεπε Φαινόμενο.. 

Και σωστά θα μου πείτε..

...ίσως  ένας Έρωτας βαθύς , δεν ήταν ποτέ το λογικό παιδί της οικογενείας, μήτε το γαληνεμένο φαινόμενο της ανθρώπινης φύσης...

όπως δεν θα ήταν έτσι κι αλλιώς ένα ένστικτο , αδηφάγο και με πολλά πρόσωπα , για να επιβιώνει και να διαφεντεύει μέσα στις Εποχές ..

Βραδινές Εποχές

Καιροί πολλοί , μα δεν είχε μπει στον κόπο και τη φασαρία να τους μετρήσει. Έρχονται και φεύγουν οι καιροί , με την απέλπιδα σφήνα μέσα στην αιώνια , χαραδρώδη ρωγμή του χρόνου. Με το μαράζι από τη ρυτίδα που αφήνουν στο κάτοπτρο , για να αυταπατάται η ζωή πως ωριμάζει το θέλω και λογικεύεται η ορμή. Μια αυταπατηλή κοροϊδία, που πάντα αρνιόταν στο χρόνο , όχι μόνο να χαρίσει μα ακόμα και να δανείσει.

Το επόμενο βαρύ κι ασήκωτο που του χρόνου στερούσε ήταν το μέτρημα στο ημερολόγιο. Αυτό το είχε απλά και μόνο για τις αβάσταχτα βέβαιες συμβατικότητες , που τόσο ακριβώς τονιζόταν η ύπαρξη τους , λες και όλα ήταν τόσο τοποθετημένα , τόσο τακτικά και φρόνημα τακτοποιημένα , να μην προεξέχουν μήτε οι ενδόμυχες κραυγές , μήτε οι γελοίες συνθηκολογήσεις. Κι αυτό του το αρνήθηκε του καιρού.
Πάντα τις αγνοούσε κανονικά, ακόμα και διάγοντας τις στο αναπόφευκτο της πορείας.

Κυριακές, σχόλες, πρωτοβρόχια, διακοπές με συντεταγμένες, Λαμπρές , Χριστούγεννα, γιορτές. 
Αυτά ήταν που σιχαινόταν κατάβαθα, ως επινοήσεις για μια γιορτή. Έλεγε πάντα πως μια Ζωή Όμορφη, γλυκιά στη βάση της , γαλήνια τόσο όσο, παρορμητική άλλο τόσο όσο, είναι τόσο ιδανική που δεν χρειάζεται γιορτή με συντεταγμένες. Μια Ζωή Όμορφη , είναι από μόνη της γιορτή. Μια έξαρση. Ένα Πάθος.

Καιροί , καιροί πολλοί. Καιροί περαστικοί. Καιροί αναμνηστικοί. Καιροί.

Ευτυχώς όμως !!! 
Υπήρχαν πάντα οι ...Εποχές ! 
Τέσσερις και Μία αναπληρωματική !
Αυτές δεν είναι χρόνος! Ποτέ δεν ήταν και ποτέ δεν θα γίνουν.
Αυτές είναι το χρώμα που μεταβάλλει την αύρα του χρόνου. 
Αυτές είναι η μελωδία που επεξεργάζεται απαλά την σκληράδα του χρόνου, σαν το είδωλό του κατοπτρίζεται σε καθρέφτες, άλλοτε ενάρετους και άλλοτε δαιμονικά ευδαιμονικούς.
Αυτές είναι η έμπνευση, το χρώμα , η ταυτότητα , που δίνει φωνή να μιλεί το Πάθος , που δίνει Κύμα να μιλεί η θάλασσα, που περιγράφει φιγούρες ξεχασμένα ανυπόστατες πάνω σε πέτρες Ενετικές.
Αυτές δεν είναι ο Χρόνος της. Είναι η πιο ξεκάθαρη ταυτότητα στο χρόνο της.

.....Τώρα θα καθίσω εδώ να ξαποστάσει ο φόβος της ζωής μου.
Όχι αυτός του θανάτου, ποτές δεν το είχα. Έστω εμφανή. Έστω με χαρακτηριστικά. Έστω ακούσια.
Μου ακουγόταν τόσο μακρινός που δεν με τρόμαζε. Κι άλλοτε πάλι μου κραύγαζε τόσο απρόβλεπτα ξαφνικός , λες κι ένα βράδυ θα με ξαφνιάσει, δίχως να τον περιμένω.Έτσι για να περιγελάσει με την αλαζονική του διάθεση την ιστορία μου.

Τις Εποχές. Αυτές ποτές δεν τις τρόμαξε. Καθεμιά ερχόταν. Καθεμιά έρχεται. Καθεμιά θα έρχεται.

Τις έλκω. Τις τραβώ. Τις παρενοχλώ ανεπαίσθητα κι αυτές συνεχίζουν να έρχονται.  

Καθεμιά με το χρώμα της. Με μια μελαγχολία. Άλλη με μια ποίηση. Άλλη με μια χαρά.

Καθεμιά.

Μένει τόσο όσο πάντα ιερά. Γιατί εγώ προστάζω έτσι.  

Καθεμιά.

Με βάφει λίγο με τα χρώματα της. Γιατί εγώ προστάζω έτσι.

Καθεμιά.

- Θα σου φτιάξω ένα φως και μια σκακιέρα. Στο φως θα φαίνονται όλα που δεν ήθελες ποτέ να δεις. Στη σκακιέρα , θα υποκρίνεσαι πως κερδίζεις , όσα άφησες να χαθούν στη ζωή.

- Με χέρια άδεια

αγάπη λέω, όλα όσα τα αδειάζουν

- Με στάχυα θερισμένα

πάθος λέω ακόμα, όλα όσα τόσο-όσο τον άνεμο παραβγαίνουν

- Με νου ευθύγραμμα διαυγή

συντριβή λέω , όλα τα τεθλασμένα των φτωχών πάθη

Ω , της θάλασσας χαρωπό μοιρολόι

Ω, της ζωής ασφαλές και αβάσταχτα ατελείωτο τέρας

ήταν μια άλλη εποχή πια ...

άκουγα τον ψίθυρο της να ανεμίζει , σαν πέπλο μιας αόρατης νύμφης

.....κοιτώ τη νύχτα να τρέχει

γιατί να μην φοβάμαι το σκοτάδι της.. γιατί να είσαι μέσα του, 

και το κάνεις άγιο και οικείο πάντα πλάι στους κόκκους του που με αγγίζουν

η ανάσα σου κι εγώ να μην το φοβάμαι να κρυφτώ

η λύτρωση σου και συνεχίζω να περιπλανιέμαι στο περιθώριο

η νυχτιά σου σαν άκαιρος λόγος στο σύγγραμα σαν σφεντόνα στο λάκτισμα σαν τίποτα στο πολύ σου....

άνεμος στο ακροφτέρουγο σαΐτα στο αδράχτι και στου ματιού την άκρη μια πύρινη φωτιά....

Μετά οι Εποχές , ο καιρός κι αυτή η ανελέητη ελεημοσύνη του στην άρνηση της λήθης των ηλιθίων υποτακτικών του. Τίποτε λιγότερο από ώρες γιορτής και αυταπάτης. Τίποτε περισσότερο από ώρες της σκοτεινής μοναξιάς. Τίποτε ισάξιο με την μακάρια αίσθηση μιας ανεξέλεγκτα ελέγξιμης πορείας. Του "μαζί" , του "μόνοι" , του πολύ του τίποτα, του τίποτα του πολύ. Μόνο μια εικόνα σε διάθλαση. Ποτέ διαυγής. Το γραμμένο. Η απόλυτη ερήμην προεπιλεγμένη κίνηση στη σκακιέρα.

Αυτό το αιώνιο ψεύδος μια ελευθερίας , εν πολλοίς ανελεύθερης. Μια αιώνια επιβολή του εκούσιου.

Τόσο όμοια με αυτήν του ανέμου, που ορίζεται , της θάλασσας την κίνηση να ορίζει.
Τόσο όμοια με αυτήν του σύννεφου, που εποχές κι αέρηδες , πάντα την κίνηση του θα περιγράφουν.
Τόσο όμοια με αυτήν του παραμυθιού , που μια καλοσύνη στερνή στο πηγάδι της ψυχής ανθίζει.

.......................................................................................................... Ταπ, ταπ, ταπ....
Εποχές . Πλησιάζουν ακροπατώντας. Μια μελωδία. Ένα νεύμα. Μια πινελιά. Μόνο.
Ένας τριγμός..ίσα μια ανάσα τ' ανέμου κρυφή..

- Θα μου δώσεις τον άνεμο?

- Το άνεμο κανείς δεν όρισε μα θα σου σώσω την τελευταία μου ανάσα άνεμο στο κατάρτι σου, ταξίδι του ονείρου

- Τότε δώσε μου το κύμα
- Αφέντρα το κύμα δεν λογίζεται ποτές μα ένα δάκρυ αρμυρό θε να σου δώσω τραγούδι στα πανιά σου , ταξίδι του ορίζοντα

- Δώσε μου τότε του γλάρου τις φτερούγες - Ατίθασος και λεύτερος κανένα δεν ακούει μα χρώμα από τη ψυχή τη λεύτερη θε να σου δώσω Ρότα στα πέλαγα σου, ταξίδι στα σοκάκια της καρδιάς

- Το Σύννεφο τότε, θα μου το δώσεις? - Να το ξαμώσω δεν μπορώ, μήτε και να τ'αγγίξω μα μ'αυτό θα σου ζωγραφίσω μια φωτιά χάδι στης άγκυρας σου τις αιχμές , απάνεμο λιμάνι

Τόσο όμοια έμεινε η πορεία των τόσο διαφορετικών Εποχών , για τα θεριά της πλάση , όσο και για τους τον ανόητο νοήμονα , που νομίζει τα ορίζει, που κραυγάζει πως τα γεύεται, γιατί για αυτόν γενήκανε. 

Κι είναι κι εκείνες οι φορές πάλι που ο λογισμός θεριεύει. 

Φορές που πήραμε , θεωρώντας πως δώσαμε . 
Φορές που γιομάτα τα χέρια μας θαρρούμε, έχοντας τόσα χαρίσει λεύτερα.
Φορές που στέρεψε το μέτρημα από ότι έχουμε δώσει. 
Φορές που κραύγαζαν στα χέρια μας, ότι έχουμε πάρει.

Φορές που μια παράξενη κι εκτός ανταγωνισμού συναλλαγή, μας γέμισε και μας ξεπούλησε μαζί..

Εποχές που θα μας λυτρώνει. Εποχές που θα μας μπερδεύει.
Μέχρι την μέρα που θα μας έχει σμιλέψει και αλλάξει βαθιά , δίχως καν να το καταλάβουμε.
Δίχως καμία επιβολή..Με μια , άνευ κανόνων συναλλαγή..
Έτσι πορεία γράφηκε και γράφεται στις Εποχές της Ψυχής.

Σαν του ανέμου, που δεν ορίζω.

Σαν της θάλασσας, που δεν βαστώ.

Σαν του Σύννεφου, που δεν συγκρατώ.

Σαν των Εποχών της Νεφέλης, που δεν αγγίζω.

- Αφού όλων αυτών δεν είσαι η αφέντρα τότε δώσε μου την αγάπη σου, αυτή που διαφεντεύεις τη βραδιά - Άφεντικά δεν έχει μια αγάπη Λεύτερη και αχόρταγη να μένει η ματιά , πλανέματα του στίχου σ' ένα δάκρυ σου δίνω λοιπόν δύο πέλαγα , λεύτερη πάντα για να πλέει η καρδιά

που να είσαι αλήθεια... κι η νύχτα τρέχει ακόμα.. μα δεν τη νοιώθω πια... μήτε αυτή μπορεί να με αγγίξει πια...

________________________________________________________________________________

Ευαγγελία Χατζηδάκη / Οι λέξεις , όπως ήρθαν σε άλλους και σε εμένα..

Ο έξοχος Derek Cores υπογράφει μια απίστευτη δουλειά από φωτογραφία και κολάζ

Ο θεσπέσιος Lionel Rcci θα πει πως....people in the park are still playing games in the dark..

ενώ οι Nickblack ..ξέρουν τον τρόπο που θυμόμαστε ...ποιοι είμαστε..λες? ίσως...

...στις Εποχές μου ..