Κύματα [Θαλάσσια Περιστύλια]

" I do not love you as if you were salt-rose, or topaz,

or the arrow of carnations the fire shoots off.

  I love you as certain dark things are to be loved,

in secret, between the shadow and the soul."

Ω, ναι προσπάθησα

συμβατικά να σε αγαπήσω όπως οι πολλοί

και πέρασα ώρες , μέρες , χρόνους και καιρούς

πλάι σε φάρο που τους ναυτικούς με περίσσια στοργή νοιάζεται

και περνούσαν τα κύματα, τα σύννεφα, τα πλεούμενα, ορατά και αόρατα

λες να μας καταβρέχουν και τους δύο, ορατοί αόρατοι πλάι στο φως του φάρου

αλλά εμείς , ξένοιαστοι εμείς, πάντα αυτοί που μαζώνουν την αρμύρα του νοτιά

ρεμάλια που κουρελιάζουν στα χαρτιά , του κόσμου τα μεγάλα, της γης τα στερεά

και τις νύχτες γίνονται τροφή των κυματικών λέξεων τους, στις ρότες τ' ανέμου...

"I love you as the plant that never blooms

but carries in itself the light of hidden flowers;

thanks to your love a certain solid fragrance, 

risen from the earth, lives darkly in my body." 

Χρέος αιώνιο οι μέρες μας 
και οι φωταψίες τους

με τους ανελέητους κραδασμούς των ήχων 
και των χρωμάτων τους

σκληροί τοκογλύφοι θαρρείς σε χρέη νυχτερινής αποπλάνησης
αιώνιοι μέτοχοι μας , 
ενός χρέους τοκοφθόρου δικαιούχοι

να έρχονται πάντα με ένα φως ακατέργαστα αληθινό 
σαν εποχές στοργικές

μα που σαν το κύμα ακροπατώντας συναντούν 
στου φάρου τη στροφή 
μικρούς και ταπεινούς, 
ως αρμόζει και ρακένδυτους θαμώνες μας αφήνουν  

με χρέη μη μεταβιβάσιμης στιγμής 
και τόκους συνείδησης ανεξέλεγκτης

άνεμοι να περνούν πάνω από το φάρο , 
χρωμάτων κεφάλαιο, ψύχους χρέος.

Κι εμείς, αιώνιο ρυάκι της διαδρομής τους , 
σε ταξίδι παράξενο 
προδιαγεγραμμένα πρώτο και στερνό μαζί....

"I love you without knowing how, or when, or from where.

  I love you straightforwardly, without complexities or pride;

  so I love you because I know no other way than this......"

Κι ο αφρός στο κύμα, 
περιστύλια θαλασσινά, 
όμορφα αιώνιες σημαδούρες 
στον καιρό να σχηματίζουν κύκλους 
με βήματα αέρινα 
και μάτια αιώνια κυματοπεριπατητές θαρρείς
με μια ανάσα στου φάρου τ' ανοικτά ,
με μια ματιά στης θάλασσας το γέλιο
με ένα κύμα , να υπάρχουμε , 
με μια γαλήνη να σκορπούμε
με μια θάλασσα , κύκλοι σε δίνες ζωντανές ...

.....where I does not exist, nor you,

so close that your hand on my chest is my hand,

so close that your eyes close as I fall asleep. ” 

Σώπασε ! 
Άκου , είναι το κύμα που μιλεί ετούτο
Αφουγκράσου τη λαλιά του...

"Μαζί ο δημιουργός,
μαζί κι η καταστροφή του

μαζί τα ορατά και πλάι τα νοητά
σε ένα περιγέλιο του καιρού

και πάντα μια ιδέα ασφυκτικά επιτακτική 
για την αντίπερα όχθη μου

δέσμιος και δυνάστης αιώνιων διαδρομών,
παντού το πουθενά, πουθενά το εδώ

παλλόμενο στον καιρό που περνά
πάνω από ότι έβαψα,
δίχως δικαίωμα στεριάς να έχω

αποδοχή,
είμαι το κύμα που ξεσηκώνεται , δίχως όριο να έχει

Και μέσα σε τούτο τον κραδασμό, 
με πόση αντοχή, χρεώστης και δικαιούχος,
πάντα να επιβιώνω ευλαβικά 
μέσα στης θάλασσας τα πλάτια και τα βάθη
.....................................................................

τόσο όσο και αφέντης των χρησμών 
και των στιγμών το στίγμα, θάλασσας Περιστύλιο..."

“But I love your feet

only because they walked

upon the earth and upon

the wind and upon the waters,

until they found me.”
_____________

― Pablo Neruda

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη
Παρενθετικά P. Neruda [...που να ψάχνω τώρα η τεμπέλα...]

Emeli Sande ....insists there is a very specific "kind of Love"...[ turn it loud !!] 

Painting...the very Me..My Me!!

Αν νιώθεις την ανάγκη να ζωγραφίσεις, μουτζούρωσε, εκεί θα βρεις τις απαντήσεις σου...

Αν σκεφτείς να γράψεις , γράψε λεύτερα, εκεί θα βρεις τις δικές σου πανάρχαιες φωνές ...

Αν θες να κάνεις μουσική , παίξε , εκεί είναι ότι ξυπνά λαχτάρα για ζωή, η ηρεμία για έκφραση...

Αν θες να δημιουργήσεις , γίνε θεός, γιατί δημιουργία κάνει ο θεός...

Προϋπόθεση, να θες πραγματικά αυτό που θες , συνέχεια, να το τολμάς , δίχως τη στείρα σκέψη της αποδοχής η της απόριψης , η της κριτικής , όποια κι αν αυτή είναι..

Γιατί η στιγμή της δημιουργίας, της όποιας δημιουργίας , δεν είναι -έστω για μένα- η τελειότητα του δημιουργήματος , είναι η τελειότητα να αφουγκράζεσαι και να τολμάς να εκφράζεις το ουσιαστικό κομμάτι που ζει και ανασαίνει μέσα σου!!!

Μετά από πολλές ανελέητες μουτζούρες , χαλασμένους μουσαμάδες, χυμένα χρώματα και απελπιστικά αχρηστευμένα ρούχα..θαρρώ πως σχημάτισα μια υποτυπώδη άποψη για το τι είναι για μένα η ζωγραφική... η πιο βαθιά γνωριμία με αυτό που εγώ είμαι.. Γιατί ζωγραφίζοντας , βρήκα τις δίνες μου να στροβιλίζονται σχεδόν πάντα , άλλοτε με ορμή , η με χαρά , άλλοτε θλιμμένες , άλλοτε αχαρακτήριστες , μα όπως κι αν έχει ..απεικόνισα ένα κομμάτι, αυτό που σιωπηλά καραδωκεί να δημιουργηθεί...

Και με τον καιρό , όλο αυτό έγινε μια οικεία κουβέντα , μια παράδοξη συμφιλίωση ...με εμένα..

Γιατί εκεί, οι δυνάμεις μας , μπορούν να μας μιλούν το ίδιο με τις αδυναμίες μας. Γιατί εκεί, είναι ένα απόλυτο μέρος να δούμε , όλα όσα διαδραματίζονται μέσα μας και θα ήταν δύσκολο να τα αποδεκτούμε αλλιώτικα, γιατί στη δημιουργία , δεν υπάρχει καμιά επιβολή. Γιατί στην δημιουργία , είμαστε εμείς απέναντι σε εμάς. 

Έτσι θαρρώ κι αυτή η αβέβαιη ιδέα , έμελλε να εδραιώνεται κάθε φορά που ένας λευκά άδειος καμβάς μπαίνει σε μια γωνιά για να το δω σαν κάτι εντελώς ξένο από μένα. Κι εκεί να δω εμένα , από εντελώς άλλη γωνιά. Και δεν διστάζω να δω τις χίλιες όψεις που θα μπορούσε να πάρει, για να με ικανοποιήσει πιότερο...

Τελειότητα. Να μια ενδιαφέρουσα λέξη.. Αλλά τι είναι τέλειο τελικά ; 

Για μένα , απλά και μόνο η δημιουργία , αυτή καθαυτή!! Γιατί δημιουργώντας , στρέφεσαι συχνά σε μια ιερή επικοινωνία -δίοδο,  με όλα όσα υπάρχουν από πάντα , η και στοιβάζονται με τους καιρούς μέσα σου και γυρεύοντας να τους δώσεις την πιο ικανοποιητική μορφή τους, συχνά η προέκταση της αναζήτησης βρίσκει εσένα τον ίδιο.. Κι εξομαλύνεις τις γραμμές , τροποποιείς το χρώμα, διορθώνεις τις αιχμές , τονίζεις τα δυνατά κομμάτια...μέχρι το δημιούργημα , να ικανοποιεί το δημιουργό...Τι διαδικασία ...

Με μια πρόθεση για κάτι όμορφο, δημιουργήστε !!! ¨Ότι, όπως, όταν...

Μην σκεφτείτε "θα κάνω κάτι τέλειο" ..

Σκεφτείτε, "θα κάνω κάτι που να μου αρέσει" ...

Καμιά τελειότητα , δεν θα υπερβεί ποτέ την ομορφιά της ικανότητας να αφουγκράζεσαι το ίδιο το μέσα σου , σε μια όμορφη , υγιή του έκφραση...

Εποχές : Η Εποχή Του Θερισμού

"Νήστης γυμνός και αδάκρυτος
περιφερόμουν στα όρη
και τ' ανένδοτα μάτια μου στύλωνα
στους ουρανούς
γυρεύοντας την αμοιβή μου
απ' τη σιωπή και το τραγούδι. "

-*-

Και σημαδούρες στην θάλασσα άφηνε 

αιώνιες Εποχές 

Καθεμιά τους κοιτά αλλού

ίδιες και άλλες κοιτούν σε όλες τις κατευθύνσεις

Μια Άνοιξη με το νυσταγμένο της φουστάνι 

να σουλατσάρει ανθοκρατούσα ,τ' ονείρου την γέννεση

Κι ένα Θέρος να κραδαίνει το αιώνιο δρεπάνι του 

προειδοποίηση ξεκάθαρη του ενστίκτου του το πιο φονικού

Σημαδεύοντας του Φθινόπωρου την ουδέτερη στάση

καταμεσής στης φυλλωσιάς το πορτοκαλί και καστανό ξελόγιασμα  

που σιωπηλά ανασαίνει πλάι στου Χειμώνα το βαρύ γκρίζο παλτό 

βαθιάς απομόνωσης την ερημιά υπομένοντας για μιας Άνοιξης τα άνθη...

-*-

"Τα τρυφερά λυκόφωτα 
οι πράες καμπύλες των βουνών
και τα λαμπρά βράδια του θέρους
με ρωτούσανε που είσαι, ω αγάπη.

Μα εγώ δεν είχα τι ν' αποκριθώ
κι έφευγα σιωπηλός
ρίχνοντας χάμω τη μορφή μου
για να καλύψω την ταπείνωσή μου. "

-*-

Δεν είναι οι χρόνοι, μήτε και οι καιροί είναι 

είναι το συμπόσιο των καρπών της γης 

και των έργων των ανθρώπων , τ' αναπόφευκτο

Και σύνορα στου Καιρούς κάρφωνε 

αιώνιες Εποχές 

" Οι ωχρές αυγές
ακουμπούσαν στο περβάζι μου
το διάφανο πηγούνι τους
κάρφωναν στο πλατύ μου μέτωπο
τα μεγάλα γαλάζια τους μάτια
και με κοιτούσαν με πικρία
ζητώντας ν' απολογηθώ. "

-*-

Μόνο έμελλε να 'ναι

πάνω σε τραπέζι γιορταστικό

και το  ρόιδο και τ' αγκάθι του μαζί 

 και του σταχυού η θεϊκή η λάμψη της συγκομιδής  

και του Θέρους το φονικά θεϊκό δρεπάνι 

και τα φύλλα τα έγχρωμα που βάφουνε τη γης 

και το αργόσβημα τους την ώρα τ' ανέμου 

και τρελού η ζωντανή η προσταγή για ζωή

και το χαλί στα πόδια αδιάφορου ικέτη  

κατάδικο πέρασμα με ανεμόδαρτο παλτό.

" Πεισμωμένος χλωμός κι ακατάδεχτος
κοιτούσα τον κόσμο και κραύγαζα:
"Δεν έχω τίποτα
δικά μου είναι τα πάντα".

Όλες τους φέρνουν τις σπονδές του προκλητικά

τον αιώνιο τούτο πάγκο γιομίζοντας 

σπονδές αγγελικές όσο και δαιμονικές θαρρείς, 

να κανακεύουν όλα τα γούστα των θεών

καλόπιασμα στου καιρού την μακρόσυρτη φυλακή, 

στόλισμα στης ζωής το γιορταστικό τραπέζι 

σπονδή στο αγιάτρευτο ταξίδι της ζωής..

............
"...γέμισα τους κήπους μου
με λευκούς κρίνους
για να βυθίζεις τις κνήμες σου
αυτά τα βράδια τ' αργυρά
που η σελήνη ραντίζει με δρόσο
τη φιλντισένια υψωμένη μορφή σου..."

Θέρος...

Αναζητήστε το, βρείτε το , ζήστε το...

κι ας θερίζει...This is Life!!!

Ευαγγελία Χατζηδάκη 

Υπέροχες οι "Εποχές" του Τσαρούχη 

ένας μοναδικός Ρίτσος παρενθετικά των σκέψεων

κι ο Marc Antony ακούγεται σε γερά decibel..

___________________________________

Αν η ψυχή ήταν ένα καλά σιδερωμένο φύλλο χαρτί αλήθεια , πως θα το προτιμούσαμε , κολλαριστό η τσαλακωμένο τελικά ? Χρησιμοποιημένο και ταλαιπωρημένο , η ασφαλές και άχρηστο...

Τσαλακώστε το, σπάστε το, διπλώστε το..

μόνο έτσι μπορεί να γίνει η βάρκα για μια θάλασσα πλατιά

η σαΐτα για ένα πλατύ φωτεινό ουρανό...

το όχημα για το όποιο ταξίδι της  Ζωή...

τι? ...αν αντέχει στις εποχές ...

μα αυτή είναι τελικά η πρόκληση...

ΑντιΚατοπτρισμοί [ The Reflection ]

Θα σταθεί ξανά εκεί

μέσα στην απόλυτη σιωπή 

εκεί που το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης

δεν έφτασε ποτέ 

με μια έστω πατημασιά να αφήσει μια ταυτότητα

εκεί που η παρουσία του ξοδεμένου  φόβου

δεν έδεσε ποτέ

-*-

Ο τόπος τούτος , μένει αιώνες και καιρούς απάτητος

θαρρείς στοιχειό, θαρρείς μελωδία άγραφη

δαιμονικά ιερός και ιερά ανόσιος κροταλίας σέρνεται

πύρινα πορφυρή , τούτη η κινούμενη άμμος.

θα με θάβει στον πυρήνα της γης μου

θα με θερίζει και θα με πηγαίνει στο άγνωρο

θα με στεφανώνει με του κέδρου την πίκρα

θα με ξυπνά με του γέλιου την πιο άοσμη ορμή

και  στην έρημο θα αφήνει εκείνη την πατημασιά

σημάδι στερνό , αγάπης απελπιστικά γυμνής, το αέρινο

ταυτότητα ισόβια , αδιέξοδα ντυμένης το μανδύα μιας κραυγής

-*-

Θα σταθεί ξανά εκεί

μέσα στο απόλυτο κάλλος του τίποτα

εκεί που οι αμνοί των τρεμάμενων αισθήσεων 

δεν έφτασαν ποτέ 

με μια έστω θυσία , θεών πεινασμένων το αίμα, να εξευμενίσουν

εκεί που οι λέξεις των δυνατών προθέσεων 

δεν έδεσαν ποτέ

-*-

Ο τόπος τούτος , θα μένει αιώνες και καιρούς απάτητος 

θαρρείς αίθουσα κατόπτρων, σ' έρημο καρφωμένη

κόκκους άμμου να συλλέγει, σπασμένης κλεψύδρας την ύλη

σχεδόν γυμνά , σχεδόν ντυμένα στην αγριμάδα τούτης της αντανάκλασης.

Θα με  αποφλοιώνει , σε δίνες κυκλικές

θα με γιορτάζει , στην αργία τ' ουρανού και του τώρα 

θα με συντρίβει , σε μιας αντανάκλασης το ψέμα

θα με καταδύει και θα με ανασύρει ξανά και ξανά σε βάπτισμα

από μια μάσκα ύπαρξης, στη γύμνια ανυπαρξίας

σμιλεύοντας μια εικόνα στερνή στου καθρέφτη τη ραϊσματιά 

σημάδι ύστερης αντοχής , στου κόσμου το σπασμένο κατάρτι

ταυτότητα ισόβια, απελπιστικά γυμνωμένης την ανάγκη της.

-*-

Κι άγνωροι μείναμε , στου χρόνου το τίποτα.

Κι αγάπη ενδυθήκαμε , στης μοναξιάς το πολύ.

Κι όλο , μια Αντανάκλαση..

Ποιος Χρόνος...

Κοιτάς ποτέ τις κλεψύδρες των ματιών...

που δίχως σύνορο αγάπησαν..

______________________________________

[ ...υπάρχουν πάντα μαγικά κάτοπτρα θαρρείς , από αυτά που σου δείχνουν ότι θες να δεις ...

....σπάσε τα κάτοπτρα , τα είδωλα και τα καλούπια και βρες το άνθρωπο.....]

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

Φωτογραφία / Leszek Bujnowski

Τα μουσικά κομμάτια ... Justin  & Yanni ...

with their  "Mirrors"  by any means...

either you brake them or you dare the explore beyond ..

Μια Γης Απάτητα Ιερή

"Art is the Lie, 

that enables us Realise the Truth.." 

P. Picasso

Βρες μου μιας γης την υπέρτατη στιγμή, πορφυρά κόκκινη

που σε άγγιγμα μυστικό να παίρνει σχήμα και μορφή

και σε χάδι δαιμονικό να φέρνει ότι το κύμα δέσμιο κρατεί

τόσο που να μην σκιάζεται των καιρών την άπατη δαπάνη

και των θυελλωδών αθιβολών το φθονερό φύσημα, κι αυτό να το αγνοεί

ωσάν με μπογιάδες μυστήριους, στων θνητών τον αιώνια ατέλειωτο καμβά,

μια ανασάλεψη χρωματική ,  δίχως αιτία και κανόνα κατεργάζεται.

"...θέλω να τη ζωγραφίσω, εκεί πλάι της, στο όριο της

 κι αυτή να βρυχάται, η να σιωπά και να με καρτερεί να τη βρω με χρώματα

 μα δεν θέλω την εικόνα της , όχι αυτή, την αύρα της τη δαιμονική επιθυμώ

 αυτή που κρύβει ιερά από τους περαστικούς, γαλήνες και τρικυμίες ενδεδυμένη

 αυτή τη στιγμή της που το κύμα ανασηκώνει, σαν οι νεφέλες χορεύουν σε μια έσχατη πλάνη...."

Βρες μου κι ένα σεντούκι, μα να σφαλά  όμορφα

όσα των ανθρώπων τα άκαρπα έργα κατεργάζονται στην ζάλη

κι όσα των αλλοπαρμένων τρελών , οι ψυχές βρίσκουν στα ψηλαφιστά

όσα οι ανόητοι ανέπαφα προσπερνούν,  κερδισμένα χάνοντας

κι όσα οι αλλοπαρμένοι περιμαζεύουν σαν η πλάση βάφεται, χαμένα κερδισμένοι

όλα σε σεντούκι σκαλιστό να κατοικούν, σε σειρά όμορφη ωσάν αρμόζει

πάτημα αναμφίβολο κι έλλογου λογισμού το μανδύα ντυμένα,

μηδέ του θανάτου την υπεροπτική τιμή να σκιάζονται

μηδέ και του χρόνου των καιρών την πλανόδια εναλλαγή να λογούνται...

σαν των πολλών το θόρυβο που ρέει, σιωπώντας τη ζωή που αδειάζει, θα χλευάζουν ..

" ...θέλω να ζωγραφίσω τις νεφέλες , κι αυτές εκεί σιμά της

  μα δεν τις θέλω εικόνα μήτε και τούτες τις αλλοπαρμένες μάγισσες

  θέλω την ώρα που τις αγγίζει ο θεός σαν των πινέλων αφέντης πλανευτής

  εκείνη την ώρα που τις βάφει πορφυρές , που τις σαλεύει ξοδεύοντας μια πεθυμιά

  και σε μενεξεδένια περιγράμματα και φωνής καθάριας πλάνη τις παραδίδει .."

Και βρήκα μια γη,  μια γη ευλογημένα κι απάτητα ιερή, 

αυτή που όλα τα αναπάντεχα ανιστόρητα κρατεί, δίχως ανάγκη από σχήμα και μορφή

δίχως πυξίδες, δίχως χάρτες , δίχως  ένα άτοπο κι ανόσιο "γιατί"....

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη

Photo : Norvchic Fernandes

Music ...an endless Rod with someday..

________________________________________________

...κάποτε θέλω, να πάρω ένα καμβά, να αράξω καιρό πλάι στη θάλασσα, μέχρι να τη ζωγραφίσω, μα όχι αυτή, την αύρα της, την αμυδρή αναπήδηση του αλατιού της,την αρχή του σχηματισμού από το κύμα της, το αχνό πασπάλισμα της στέρεας στεριάς με σωματίδια της ασταθούς ύλης της...

Την ανεπαίσθητη μετακίνηση του σύννεφου της, την ώρα που αναμορφώνεται σε κάτι αλλόκοτα άλλο, την ώρα εκείνη τη μηδαμινή έως μηδενική, που αλλάζει χρώμα και σχήμα...

Κι όλα αυτά είναι μόνο μικρές απειροελάχιστες στιγμές, τόσο δα ανέλπιστες να προφτάσεις να νοιώσεις, να δεις, να αποτυπώσεις, που αρκείσαι μόνο να τις αισθανθείς..

Και τότε τρομάζω στη σκέψη αυτής της ιδανικής στιγμής, που όλα τα ορίζει...Στο ανέλπιστο κλάσμα χώρου και χρόνου που λες κάτι τραντάζει και παραδίνεται ζωή..Μια απειροελάχιστη στιγμή. Μόνο.
....Art is the most definite Lie , but the only one that beholds thy....So I call it Truth...

Αιώνιοι Αφεντάδες

Γύζης/ Εαρινή Συμφωνία

"  Μακρινές συναυλίες, οπάλινες σπίθες του πρώτου σπιτιού μας μες στη λαύρα του θέρους, 

στης Γης του Πυρός την αέναη θήρα, στους κάμπους, στα δάση, στα ουράνια, 

Θ’ ασπασθώ απαλά της εικόνος τα χείλη, θα χαρίσω ελπίδες σ’ αχιβάδες και κάστρα

που βουβά παραστέκουν σ’ όσ’ αγγίζουν οι Μοίρες, κι όταν δύουν στα πεύκα των ειδώλων φεγγίτες

αυλακώνουν μ’ αλόγατα ξύλινα χαμοκέδρου θωπείες, 

Θεωρίες σεπτές μυστικών δεινοσαύρων στων νερών τις πλεκτάνες που τα ζώσανε κύκνοι, 

μαύροι κύκνοι, γαλάζιοι, όλο ιδέα και πόθο που λες πάει να σβήσει κι αποτόμως γυρεύει

ν’ ανεβεί πιο ψηλά, να γκρεμίσει, να σπάσει, παραθύρια ν’ ανοίξει, να φωνάξω, να κλάψει, 

να ρημάξω, ν’ αράξει, να σκιστεί, να χαράξω στο χαλκό πιο βαθειά, πιο βαθειά, 

περιστέρια, λιοντάρια, των μαλλιών της τη νύχτα, του στρατιώτου το όπλο, τ’ αρβανίτικο χώμα..." 

[Ν.Εγγονόπουλος ]

Το βράδυ είχε πάρει την πλάση

στην σκοτεινή του αγκαλιά, νανούρισμα πελαγίσιο

Οι στερνοί προσκυνητάδες ,

θεριστές μιας εικόνας από τούτη τη γης φεύγουν.

Στις αποσκευές τους θα βαραίνει ο μίτος , πάντα τυλιγμένος

Στα μάτια θα αντανακλάται το άρωμα από τις ασάλευτες Παριζιάνες

Στα πόδια , μια υποψία από τα δεσμά του ανθρωπόμορφου θεριού

Στην ψυχή, μια αθιβολή θάλασσας ανεξίτηλης σε διαταγή  αρμονίας.

Κάπου ψηλά , πέρα από των ματιών τους το εφικτό, κάποιοι μιλούν

ψιθυριστά, πάντα ψιθυριστά μιλούν , μην τρομάξουν των θεών την αλαζονεία

μην θυμίσουν στην βασίλισσα πως νεκρή από καιρούς κοίτεται

μην ξυπνήσουν το θεριό , του αίματος του πορφυρού τη ποθησιά του μη τραντάξουν.

_*_

- Κοίτα, με μια στερνή ματιά πίσω τους αφήνουν πάντα τούτα τ' ανάκτορα

- Όλα γαλήνια, πως στέκονται τότε θαρρείς, τους αιώνες σεβόμενα

   κληρονομιά και χνάρια ιερά των αφεντάδων τους των αληθινών θαρρείς

- Τόσα χρόνια αποκοιμισμένοι, ύπνο βαθύ κι ατάραχο κραδαίνουν, η μήπως όχι..

Είναι η ώρα που τα ξενόφερτα γέλια σταματούν

Οι κάμερες κλείνουν μ' ένα χαμόγελο και το παλάτι γαληνεύει

τα πλακόστρωτα του σιγούν κάτω από άλλες πατημασιές , αθόρυβα αέρινες

και παραδίδεται ξανά στους αιώνιους αφέντες του, ανάκτορο λαμπερό

Είναι η ώρα που οι εποχές το μίτο τσουρλάνε, στον αιώνιο πηγαιμό τους.

-*-

- Είναι σκοτεινά

- Ε και;  Πάντα έτσι είναι . Αργά και σκοτεινά. Έτσι πρέπει. Έτσι αρμόζει.

- Μα είναι μύθος μόνο...

- Ε και ;  Τι ποιο όμορφο είναι.  Τι ποιο δυνατό θωρείς. Ποιος θα πει..

  Η λάμψη η το σκότος, ο μύθος η η ζωή, το αργά η το πολύ, θάνατος η ζωή

- Σιώπα , κοίτα ! Μια θύελλα. Χώμα.Αντάρα. Είναι η ώρα τους ...

Μύθους πολλού πως φτιάξανε στους χρόνους

για πόλη όμορφη παλιά, θαμμένη μες τη γης τους αιώνες

από του χρόνου του φονιά καλά κρυμμένη την ανελέητη λεηλασιά

κι από στοιχειών την κόλαση κι από πυράς τη λάβα, για πάντα ζωντανή
μια αήττητη βασίλισσα , δαιμονική θεά
βάλσαμο  κραδαίνοντας κέδρου και  γιασεμιού παραίσθηση

- Σιώπα!

  Σβήσε τ'αστέρια ! Γρήγορα...

Σβησμένα ιερά και τα αστέρια τ' ουράνιου στερεώματος

από ώρα , σε μια παράδοξη σιωπή θαρρείς παραδομένα

στερνή παραχώρηση στο χρώμα των τοίχων τούτων

σταματημένα , άφωνα θωρούν τούτο το αιώνιο ιερό 

λες την γαλήνη των αιώνων να μην τρομάξουν

λες της βασίλισσας το θάνατο σεβόμενα, αίμα να μην τραντάξει

είναι η ώρα που γυρίζουν οι εποχές, η ώρα των Μινωικών Αφεντάδων!

- Σιώπα, μη μιλείς

   και σαν μιλείς να σκέφτεσαι, αιώνες κείτονται άψυχοι

   και τούτη η ώρα πάντα μένει η δική τους

   του ιερού τούτου οι μόνοι αφεντάδες

   που τον καιρό τον όμορφο αφήνουν να τους σμιλεύει μύθους

   γιατί κι αν τέχνη ήτανε , μύθος δεν ήταν ποτές η ζωή τους

Σκοτεινιάζει κι άλλο

οι φιγούρες ξεθωριάζουν κι ο μίτος αφημένος

τα γέλια τους πως αναβλύζουν από χώμα ξανά σαν ο θόρυβος σταματά

εκεί που αιώνες μείνανε και μένουνε θαμμένα σεμνά με ιερότητα

μακρά από των ημερών το άκαρδο φως και τη ψευδή βουή.

- Σου είπα μη μιλείς

  λένε πολλά οι άνθρωποι, που πάντα δεν λογούνται

  για αυτό και πάντα ντύνουνε με μύθους τα ύστερα τους

  άφεση για να δόκουνε στις σκέψεις τις σκιές,

  κι όμορφα να ιστορήσουν το αύριο και το χθες τους

  που λήθη άψυχη ποτές δεν θα γεννήσουν σε τούτο το ιερό.

- Κάτι σάλεψε

- Άκου ! Να , κοίτα ! Όχι, μην κοιτάς . Μόνο νιώσε !

Τότε είναι που το ανάκτορο ξυπνά

Κι αν αφουγκραστείς, με νου καθάριο,
ίσως ακούσεις τα γέλια, τις ανάσες , τις μιλιές ...

Ο βασιλιάς , άκου...
Η η πριγκίπισσα να είναι ...

-  Άνθρωποι,

   θωρούνε ότι βλέπουνε

   κι ότι λογούνε ανθρώπινα λειψά, μονάχα νοιώθουν

   με μια εικόνα στατική, θαρρούν πως μας εμάθανε,

   τα λόγια μας, από τα όνειρα ως την αναπνοή..

- Να είχανε μάτια πιο τυφλά , να βλέπανε πιο πέρα

  Χέρια πιο καθαρά, ν' αγγίζουνε το νου

  Καρδιά ανοιχτή να συμαζώνανε τη σκόρπια τη ζωή τους
της φαντασιάς το ανόσιο ν' αφήναν καταγής...

Στη γη τούτη την ιερή..

Σαν όλα τα φώτα στερεύουν

τότες τα μάτια βλέπουν

Σαν όλα τ' αστέρια σβήνουνε

τότες όλα κολυμπούν στο φως το ιερό

Σαν όλες οι φωνές σιγούν

τότε από τον ύπνο των αιώνων τους ξυπνούν
Αιώνιοι Αφεντάδες

το μίτο τους αιώνια να κυλούν.

_*_

Πάντα κάτι σαλεύει σε τούτο το ιερό

Σαν τα ουράνια φώτα σβήνουν με ευλάβεια στους καιρούς της αβύσσου

Σαν η αιώνια ψυχή ταξιδεύει στα χνάρια του μίτου

κι ο θάνατος από το θάνατο την αλήθεια ελευθερώνει.

" Κι όπου φτάσει, αν φτάσει, φαντασία μετάλλου, λόγια που είπα η Πυθία σε ανύδρους εκτάσεις, 

τροπικούς και πηγάδια θα διαβεί, ως να φέξει η αυγή η πλανεύτρα μ’ άυλων Κούρδων κραιπάλη, 

Ν’ αγοράσει κιθάρες που μου πνίγουν τα μάτια ως να σύρω τα πέπλα που κρατά η σελήνη, 

Στη μορφή μου να δέσει τη μορφή των πουλιών." 

Ν.Εγγονόπουλος

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη
Παρανθετικά, Ν.Εγγονόπουλος
Η υπέροχη "Εαρινή Συμφωνία " χρεώνεται στον εξαίσιο Γύζη
Μουσική, A. Bocceli & S. Brightman
____________________________________

...και ναι , τούτο το ιερό παλάτι το καταλαβαίνεις ,
μόνο σαν σιγούν οι άσκοποι θόρυβοι..
τότε αν αφουγκραστείς θ' ακούσεις τους αιώνιους Μινωικούς Αφεντάδες του...

The Very Never Known

Antonio Mora

Who  to be

What to see

Who to let see

I am me , the very me

The deepest me 

you never will see

But then again

You may for a while of space

You will for a while of time

You perhaps for a longest of need

Yes you may, go ahead

translate me

approach me

touch me

But never forget

I am me, the very me 

You will and never know...

_____________

Evangelia Chatzidaki

No Parenthesis [...at all]
Music : Emmy Curl 

Photography : Kerstin Kuntze &  Antonio Mora

Kertin Kuntze

Το Σκαρί

" Γιατί περπατούσα μονάχος,
  Κάτω από τα βουβά αστέρια και τότε, 
  Ένοιωσα όλη τη βουβή δύναμη που υπάρχει στον ήχο....

  Και στάθηκα , 
  Μέσα στην ερεβώδη από την επερχόμενη θύελλα νύκτα, 
  Κάτω από κάποιο βράχο, ακούγοντας τις νότες που είναι 
  η γλώσσα η φασματική της αρχαίας γης 
  Η έχουν τη σκοτεινή τους κατοικία σε μακρινούς ανέμους.

  Από εκεί άντλησα τη δύναμη της ενόρασης "
                                      [Whilliam Wordsworth/ The Prelude]

  

______

Μια μέρα θα σου δείξω τη θάλασσα μου

με τα κέφια της ζει και ανασαίνει

αλλόκοτη σαν κι εμένα

υπάρχει, με νηνεμίες και τρικυμίες

αγαπά να υπάρχει, δίχως κανόνα και συντεταγμένες

αγαπά να αγαπά , δίχως συμβάσεις κι αριθμούς
αγαπά για την αγάπη.

Μια μέρα θα σε βάλω να αφουγκραστείς τον άνεμο μου

όπου πηγαίνει πάει, αυτόβουλα, δίχως στα χέρια πυξίδα να κραδαίνει.

Συντεταγμένες, ποτές δεν λογίστηκε μήτε και τούτος. 

Ωσάν και οι θάλασσες οι πλατιές , οδούς και αριθμούς δεν έχουν

έτσι κι αυτός μια λέγεται βοριάς και μια νοτιάς 

μια δροσερός στου θέρους την κάψα 
και μια κυμάτων θεριών γέννεσης υποκινητής.

Και η ρώτα ίδια σε χρόνους κι καιρούς για τούτα τα στοιχειά 

ποτές δεν στάθηκε, μήτε θάνατο λογίζεται, μήτε τη ένοιαζε ποτές η ύπαρξη της .

Λίθοι στιβαροί , στο σύμπαν να ορθώνουν, πλάσματα των ορίων  

καθώς μιας κυκλικής διαδρομής την ιστορία γράφουν,
κουλουριάζοντας τη θέληση γύρω από την ίδια την υπέρβαση της. 

Θα σε περπατήσω στις αναμαλλιασμένες βροχές μου
Θα σε βαφτίσω στην αρμύρα των κυμάτων μου
Θα σε γιορτάσω στα παζάρια των χαρωπών πραματευτάδων μου
Και θα σε κεράσω ένα ρακοπότηρο σύννεφο, λιποτάκτη τ' ουρανού 
Και θα σε χορέψω με τα ανάλαφρα κύματα , 
σαν τα λευκά φουστάνια τους λικνίζουν στου πελάγου την απεραντοσύνη. 

Μα πριν από όλα

Θα σου δείξω και το σκαρί μου

ένα δούρειο λυτρωτή, που πάντα με φυγαδεύει νύκτα
ακριβώς από όλα όσα μαίνομαι τα δεμένα λυτρωμένη
από όσα ποθώ και φοβάμαι, άξιος δραπέτης και δεσμοφύλακας
πάντα με το άλλοθι της τρέλας και του λόγου
πάντα με το συμβιβασμό της σοφίας 
πάντα με τον κίνδυνο της ερημιάς
μα ποτέ με την ανασφάλεια της ματαίωσης.

Με τούτο σαλπάρω πάντα

και σ' αναζητώ

και για τούτο ακριβώς όλα συνεχίζουν 

να υπάρχουν δίχως όρια 

και για τούτο ακριβώς , κάθε που θα σ' αναζητώ 

θα βρίσκω λίγο θεό στο κύμα

μια λάμψη αστραπής στο σύννεφο

νόημα στην μία λέξη που όλα τα κρατεί.

Εκεί που θα καταλήγουν όλες οι λέξεις..

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη
Παρενθετικά Whilliam Wordsworth/ The Prelude

Φωτογραφία Bedri Akcay

Μusic / Maroon 5 ..ανεβάζουν τη διάθεση με μια ζωντανή μελωδία!!

[...taste it loud out!!!]

______________________

Η ουσιαστική αγάπη, 
 μένει πάντα η δυνατότερη υπέρβαση 
της ίδιας της ύπαρξης της 

The Prelude. (book V )

[http://www.bartleby.com/145/ww287.html]

“One day, when from my lips a like complaint 

Had fallen in presence of a studious friend, 

He with a smile made answer, that in truth 

'Twas going far to seek disquietude; 

But on the front of his reproof confessed 

That he himself had oftentimes given way 

To kindred hauntings. Whereupon I told, 

That once in the stillness of a summer's noon, 

While I was seated in a rocky cave 

By the sea-side, perusing, so it chanced, 

The famous history of the errant knight 

Recorded by Cervantes, these same thoughts 

Beset me, and to height unusual rose, 

While listlessly I sate, and, having closed 

The book, had turned my eyes toward the wide sea. 

On poetry and geometric truth, 

And their high privilege of lasting life, 

From all internal injury exempt, 

I mused; upon these chiefly: and at length, 

My senses yielding to the sultry air, 

Sleep seized me, and I passed into a dream. 

I saw before me stretched a boundless plain 

Of sandy wilderness, all black and void, 

And as I looked around, distress and fear 

Came creeping over me, when at my side, 

Close at my side, an uncouth shape appeared 

Upon a dromedary, mounted high. 

He seemed an Arab of the Bedouin tribes: 

A lance he bore, and underneath one arm 

A stone, and in the opposite hand a shell 

Of a surpassing brightness. At the sight 

Much I rejoiced, not doubting but a guide 

Was present, one who with unerring skill 

Would through the desert lead me; and while yet 

I looked and looked, self-questioned what this freight 

Which the new-comer carried through the waste 

Could mean, the Arab told me that the stone 

(To give it in the language of the dream) 

Was "Euclid's Elements," and "This," said he, 

"Is something of more worth;" and at the word 

Stretched forth the shell, so beautiful in shape, 

In colour so resplendent, with command 

That I should hold it to my ear. I did so, 

And heard that instant in an unknown tongue, 

Which yet I understood, articulate sounds, 

A loud prophetic blast of harmony; 

An Ode, in passion uttered, which foretold 

Destruction to the children of the earth 

By deluge, now at hand. No sooner ceased 

The song, than the Arab with calm look declared 

That all would come to pass of which the voice 0 

Had given forewarning, and that he himself 

Was going then to bury those two books: 

The one that held acquaintance with the stars, 

And wedded soul to soul in purest bond 

Of reason, undisturbed by space or time; 

The other that was a god, yea many gods,”