Η Σοφίτα Με Τα Παιχνίδια [Oblivion]

Cursed the eyes behind the fire
wasted toys in tired carrier
surrendered wills of flames in vain
oblivion to the wires of brain....

Στάθηκε και κοίταξε για στερνή φορά πίσω

εκεί που όλα αναμειγνύονται συχνά 

σαν παλιωμένα, άκαιρα ασκόπως κρατημένα

εκτός χρόνου, παιχνίδια της σοφίτα

Άλλης εποχής τρήματα

σαραβαλιασμένα απομεινάρια
παιχνίδια γυμνών εποχών, στοιβαγμένα υπάρχοντα σοφίτας
κενής όρασης ζητιάνοι και ικέτες μιας στερνής ματιάς

Το τζάμι αιώνια θολό,

πάντα μένει ανεπαισθήτως θαμπό μετά

ίσως μια τελευταία λαχτάρα για ένα καλαίσθητο φωτομοντάζ
μια καθωσπρέπει μετουσίωση να αντέχεται το ψεύδος
μια άσκοπη προσπάθεια να κρύβεται η αναίδεια του  

να  χωράνε όλα μια στερνή συγχώρηση, 

αυτή που απλόχερα κι αβίαστα , δίνεται σε ότι νεκρό 

- έχω ταυτότητα κι άλλη δεν θα ντυθώ

- οι σοβαροί δεν λένε τέτοια λόγια

- μα αν δεν είμαι η ταυτότητα μου, ποια αλήθεια θες να είμαι...

Τώρα κοιτούσε στιγμιαία,

μια ρωγμή του χρόνου ανεπαισθήτως υπάρχουσα
να ψηλαφίζει του χρόνου τους φονικούς γκρεμνούς
σε εύθραυστες χάρτινες φτερούγες

αυτές που ο καιρός χαίρεται να κουρελιάζει αχόρταγα

σαν ένα μικρό ατίθασο παιδί που ανακαλύπτει το ψαλίδι και το κοπίδι

στη σοφίτα, κάπου ανάμεσα σε γης και ουρανό, εκεί που λένε

διαδραματίζεται η πάντα βιαστική  και δίχως πρόβα, πρεμιέρα της ζωής

- κι αυτή την ώρα, ως πότε θα την μετράς..

- αφού ποτέ δεν λες

- αφού πάντα θα μένει μια κουρελού ξεφτισμένη ,
να πατάνε βολικά οι στιγμές..

Έκλεισε τα μάτια

μάτια ερμητικά κλειστά πίσω από τζάμι θολό

κι όλα πια στεκόταν καθαρά, επιτέλους σε ράφια σωστά
αυτά που ο άνεμος χαίρεται να ανεβοκατεβάζει, να παρασέρνει

σαν μικρό παιδί που μαθαίνει την ζωή , ανακατώνοντας τις στιγμές της

στην σοφίτα , ότι υπάρχει, ότι δεν υπήρξε, ότι δεν έπρεπε να υπάρξει

κι ανεβοκατέβαιναν όλα σε μια ξύλινη προθήκη όλα σε κίνηση

τίποτε βολικά και ψευδός στάσιμο , μέχρι που τα μάτια τ'ανέμου χόρτασαν


- μα τι είναι αυτοί οι ψίθυροι...

- δυο σαραβαλιασμένα παιχνίδια που μουρμουρίζουν..
- μα γιατί..
-προσπαθούν να τρομάξουν τη νεκρή σοφίτα , λίγο πριν τις φλόγες

Έκλεισε τα μάτια ξανά
το σπίρτο κύλισε πάνω στο θειάφι...
και μετά, έσβησαν κι οι ψίθυροι

Cursed the roads of the eye
that denies to trace the lie
who's to gain , who's to lose
damned  Oblivion only choose...

______________________________________________________
Ευαγγελία Χατζηδάκη
Painting - Delaware Omar
Μουσική - 
(1) In Flames/Attic (2) Πάνος Μουζουράκης /Η Σοφίτα

Αλήθεια , σκεφτήκαμε ποτέ άραγε πόσο και πως θα έχουμε αλλάξει εμείς τους άλλους , η οι άλλοι εμάς, την ώρα που θα σφαλίζουμε για πάντα πίσω μας ερμητικά την πόρτα Σοφίτας ..

Εποχών Θάλασσες

"....Από τότε που κουράστηκα να ψάχνω, έμαθα να βρίσκω. 
 Κι από τότε που ο άνεμος μου εναντιώθηκε, 
 έμαθα να σαλπάρω με όλους τους ανέμους....."
                                                                        F. Nitche

Θεϊκών δαιμόνων, στιγμιαία κραυγή

κι αερικών ανυπόστατο ολίσθημα
Σώσε με 

Δε θα σε αγαπήσω

αν οι άνεμοι με εντοπίσουν 

Δε θα σε βρω

μόνο τη μια στιγμή του κινδύνου

Ληστρικό πηγάδι, εραστών παραλήρημα

και μαγισσών τελευταίο κρυφτό
Νιώσε με

Δε θα σε ζητήσω καν 

αν η θάλασσα με διαβεί ληστρικά 

Δε θα με νοιάζει καν 

μόνο τη μια στιγμή της συντριβής

Ποιητών καρνάγιο , θύμησης γύμνια

και του πινέλου στερνή χαρακιά
Λύτρωσε με

Δε θα σε περιγράψω

αν άπειρου φωτιές με παρασύρουν άγρια

Δε θα σε φωνάξω

μόνο την μια στιγμή της παραδοχής

Και κύλησαν βράχια βαριά
στων Εποχών τις Πέντε Θάλασσες
Βαριές κραυγές
Θλιβερές ικεσίες
Ανέλπιστες λήθες

Μίλα μου
Μα σιώπα , σαν τα βράχια κυλούν
με σεβασμό
στου χρόνου τα υδάτινα ξίφη

Και φούσκωσαν τα νερά
και Πέντε Κεραυνοί βρυχήθηκαν
Πολυγωνικές αγωνίες
Αδάμαστα θεριά

Κράτα με
Μα λευτέρωσε με στο κύμα
σαν στερνή φορά στο βυθό του θα με καλέσει
εκεί ανήκω..

" Είπες εδώ και χρόνια:

«Κατά βάθος είμαι ζήτημα φωτός»

Και τώρα ακόμη σαν ακουμπάς

στις φαρδιές ωμοπλάτες του ύπνου

ακόμη κι όταν σε ποντίζουν

στο ναρκωμένο στήθος του πελάγου

ψάχνεις γωνιές όπου το μαύρο

έχει τριφτεί και δεν αντέχει

αναζητάς ψηλαφητά τη λόγχη

την ορισμένη να τρυπήσει την καρδιά σου

για να την ανοίξει στο φως..."Γ. Σεφέρης

________________________________________________________________________

Στο ιδεατό, που δεν θα γίνει ποτέ ζωή....

Στη ζωή που δεν θα γίνει ποτέ ιδεατό...

Στο απίστευτο μεταίχμιο , εκεί που όλα ζουν ...για πάντα..

Ευαγγελία Χατζηδάκη

Παρενθετικά ένας Νίτσε & ένας Σεφέρης

Τα υπέροχα έργα ζωγραφικής , του ανυπέρβλητου Araujo Santoyo  

Για την μουσική, ένας μαγευτικός Van Morrison ...να ψάχνει το ακριβώς, η ένα σχεδόν που γίνεται τελικά ακριβώς... Ενώ οι θεικοί Archive θα επιμένουν να ακουμπήσουν κάπου την ψυχή τους...

ΔιαΛογικός ΜονόΛογος

Αν..

Αν ο Έρωτας δεν ξεπουλιόταν στο ιδεατό του

Αν η Αγάπη δεν περιπλανιόταν στο θυσιαστικό της

Ακόμα μιλάς

βαριέμαι όμως τώρα

πήγε καλοκαίρι και κάτι

τα πλοία πάλι θα ζαλίζουν

της θάλασσας μου τη γαλήνη

και περιοδικά άσκοπα

πνιγμένα στην ελαφρύτατη μιζέρια

υποκριτικής ομορφιάς, επίπεδο επιστέγασμα

θα τρομάζουν με θροΐσματα τους γλάρους μου

Αν...

Αν τα μάτια δεν έκλειναν σε ότι τα δακρύζει

Αν ο χορός δεν τέλειωνε εκεί που η μουσική σταματά

Κι εσύ όλο μιλάς ακόμα

ε και , τι καινούριο υπάρχει να πεις

ε και , τι αλλιώτικο υπάρχει να αποδεχθείς

ε και,  τι δυνατότερο υπάρχεις να πείσεις το νου

πήγε εποχές και θάλασσα

κι όσο μιλάς , τόσο τίποτα δε λες

κι όσο σ' ακούω , τόσο τίποτα εννοείς

σαν ήχος από  περιοδικά που ενοχλούν την αλήθεια

σαν άσκοπη μολυβιά στο μεσημβρινό πέταγμα των γλάρων

κι έψαξα ανυπόταχτα, αναπάντεχες λέξεις

κι όσο τις έβρισκα, ξέχναγα γιατί τις έψαχνα

σαν τους τουρίστες στα πλοία που αλλάζουν γεωγραφία

καταγράφοντας στιγμές,  χαμένες στου προορισμού την επίφαση

κι αφουγκράστηκα τις σκέψεις

κι όσο αφουγκραζόμουν, τόσο ξεθώριαζαν οι έννοιες

μέσα σε γυμνά μισοφαγωμένα μήλα, λυωμένες παράδεισου φλούδες

δίχως καν μια καθωσπρέπει μετάνοια, όμοια με φιδίσιας αμαρτίας αφή  

σαν προορισμοί, τόπων ξένων, χαρωπά  ξενόγλωσσων τουριστών

Αν ...

Αν το κύμα κατάφερνε να πείσει των Νεφελών τον άνεμο

Αν και των πελάγων η θάλασσα , υδάτινα θεριά δεν έστεφε αεικίνητα

Κι εσύ επιμένεις σε ένα διαλογικό μονόλογο

να σέρνεται σε πελάγη εποχών, σαν ξενόγλωσση μετάφραση

με μιας σκουριασμένης συντριβής επιβεβαίωση

με τον πολυγωνικό εγωισμό όσων μόνοι μιλούν σε είδωλο σωστό

με την καταθλιπτική περηφάνια του χαμένου προορισμού

αυτού που πάντα χειροκροτεί του νου μια αυταπάτη

Πες τα πάντα , εννοώντας τίποτα...

Σιώπα , εννοώντας τα πάντα...

Αν ...

Αν τα λόγια ήταν τόσα όσα οι έννοιες τους

Αν ο δρόμος ήταν τόσο όσο ως τον προορισμό του

Αν...

Αν δεν γεννιόμουν νους αεικίνητα τυχοδιώκτης 

Τότε...

________________________

Ευαγγελία Χατζηδάκη

Painting David Ajenjo
[..& το ξεφλουδισμένο μου μήλο..Απλά Τέλειο ]

[ ..επιμένω , ο καλλίτερος διάλογος με το εγώ μας , είναι αυτός που το αναιρεί & μας ανατρέπει, ουσιαστικά , όχι μόνο σε στάση και συμπεριφορές..μα βαθιά μέσα μας]

Με την Πλάτη Στη Θάλασσα [Flamming JuNe]

Αποκοιμίσουν πια

είναι θέρος ,

είναι ώρα που τα σπαρτά θερίζονται

στην εποχή της κάψας

γύρισε την πλάτη στη θάλασσα

σφάλιξαν τα μάτια και σβήνανε τα τοπία

και ορμούσε η εποχή

μα αφανιζόταν κι αυτή βολικά

κι άφριζε μια θάλασσα

μα γύριζε την πλάτη και χουζούριαζε

Τι ανάγκη μια πραγματικότητα

εγώ θα βρω το Μορφέα

που όλες τις εποχές κρατεί

κι όλες τις διαφεντεύει

Τι ώρα να πήγε...

Για θέρισμα, ώρα θερσμού

μη με ξυπνάς

ώσπου τα στάχυα 

χρυσοί λογισμοί στο χώμα

ώσπου το μελτέμι

θαλάσσια ανατάραξη
ώσπου το σήμερα , αύριο
ώσπου κι οι Εποχές
ασήμαντες περασμένες βεβαιότητες

Ευαγγελία Χατζηδάκη
Painting: Frederic Leighton [από μια φίλη]
Το Τραγούδι ανήκει στον απίστευτο Θηβαίο..

Χάλκινο Πέταγμα

Το Πέταγμα [Vago/just a game acrylic & oil orange red]

Χάλκινα φεγγάρια

υδάτινα στενά

και μια ψυχή σαν λύκος

αγέρωχα να περπατά

και τότε πάλι ίδια κίνηση

ένα προφανές τερτίπι της φύσης του

απλά άνοιξε τις φτερούγες 

αυτές που χρόνια κουβαλά για υψηλές στιγμές 

ποδοπάτησε  με ένα πάθος την άμμο

στης λήθης τα πηγάδια , φυσαλίδες

να καίει πάντα τον αέρα με μια  φλόγα

παλιό και τούτο το χορευτικό

καταπατεί άγονα ναρκοπέδια 

κι αγάπης λυτρωμούς

και πάντα αφήνει την ύλη του σε μια ανάσα

και πετά στις δικές του αλάνες

Χάλκινα και τα λόγια

σε πέννα κοφτερή

με φιλί σαν άγγιγμα ανεμώνης

μακάρια τα χείλη να κρατεί

και σαν κοίταξε κάτω  , άγονη γης

βαμμένο το στερέωμα των άστρων 

και σαν φίλησε ανέμους περαστικούς, 

το σύμπαν συρρικνώθηκε για να το ταξιδέψει

και σαν την γης θυμάται , πέπλα οι γαλαξίες σχηματίζουν

Χάλκινα  γίνανε όλα

τίποτα πουθενά

ζωή σαν ανεμώνη

ματιά στο πουθενά...

....και σαν τον νου του να ακουμπήσει ζητά, σκαλί εσύ

                                                                      κι ο ουρανός  φωτιά,  μια πύρινη δρασκελιά...

"Εδώ ας σταθώ. Κι ας δω κ' εγώ την φύση λίγο. 

Θάλασσας του πρωϊού κι ανέφελου ουρανού 

λαμπρά μαβιά, και κίτρινη όχθη· όλα 

ωραία και μεγάλα φωτισμένα......"

Καβάφης

_______________________________________

Ευαγγελία Χατζηδάκη

Painting: The Fly [Vago]

Music: City Owl [ ...wherever one must shine!!]

Θεριά & Θεοί [A love so Wider ]

Jef Rowland- British Painter

Με βήματα σιγανά στο δέος τους, προχώρησε

το βλέμμα της θεάς από ψηλά, αγέρωχο

το βρύχημα του λιονταριού πλάι, σιωπηλό

τα μάτια χαμηλωμένα , πρώτη φορά συλογούνται γαληνεμένα

- τι ώρα είναι τούτη, τι τρέλα να περπατείς εδώ

- μια ώρα σωστή, τούτη η ώρα είναι μια σωστή ώρα

Και χόρεψε η Νεφέλη, με πέλματα γυμνά

και στροβιλίστηκε, ξανά και ξανά

σχεδιάζοντας κύκλους, μέσα στη νυχτιά

σε χαλικαίνιο πάτωμα, σκόνη ξεσηκωμένη

ανάμεσα στα λιόδεντρα τα χαμηλά,
κάτω από τη θεά, πλάι του θεριού

- μα τέτοια ώρα εδώ, τρελοί θα είμαστε

- είναι σωστή η ώρα , είναι σωστό να είσαι τρελός

Και συνέχισε να χορεύει η Νεφέλη

κάτω από τα μάτια της θεάς και του θεριού

ποδοπατώντας του χθες τ' αποτυπώματα

ισοπεδώνοντας του σήμερα τις αναζητήσεις

προσφέροντας σπονδή σε θεούς και θεριά
βήματα κυκλικά και θεριεμένα

- κοίτα, έχω χρόνια να πιάσω κάμερα, με τι κάνω..

- κοίτα , είναι η σωστή εποχή να μην αναρωτιέσαι τι κάνεις...

Και χόρεψε η Νεφέλη, σε λιόφυτες συνοικίες

πάνω στο χώμα, εμπρός στα μάτια της Αθηνάς

ζερβά του λιονταριού, δεξά της νυχτιάς

κι έγραψε κύκλους , ενώνοντας  εποχές ανέσπερες

τα σύννεφα του χθες , τις λιακάδες του σήμερα,

στου αύριο το σημειωματάριο,  την άγραφη ιστορία
αυτή που συνεχώς γράφεται, όσο ζωή πατάει

- μα τέτοια ώρα , εδώ...

- ακριβώς ! με στοιχισμένες ακρίβειες , κανείς ποτέ δεν έζησε
- μα τέτοια εποχή...
-ακριβώς ! εδώ το σήμερα συγχωρεί το χθες και πάει στο αύριο

Ευαγγελία Χατζηδάκη
Paintings Jef Rowland- British Painter
Music SADE

Η Ματιά Του Γητευτή [The staring Eyes/ Your Eyes]

Ukendt Kunstner [1800]

" Πόσο καθάριο το βλέμμα μου από νυχτερινή επιρροή
  χαμήλωμα σκουρόχρωμων ματιών και άγρια παρόρμηση
  το συμμετρικό άγαλμα μου με δίδυμα πόδια
  ανεβαίνει σε αστέρια υγρά κάθε πρωί
  και το στόμα μου από εξορία δαγκώνει σάρκα και σταφύλι
  .............................................................................................
  ...τα μάτια μου από αλάτι άπληστο
  το δέρμα που κάνει στο μέτωπο μου ένα κενό πάγων
  και στην πλάτη μου γυρνάει και πετάει στα βλέφαρα μου
  και ζαρώνει πάνω στο πιο βαθύ μου ερέθισμα
  και μεγαλώνει προς τα ρόδα στα δάχτυλά μου
  στο πιγούνι μου από οστό και στα πόδια μου από πλούτο

  Κι εσύ σαν μήνας αστεριού , σαν φιλί καθορισμένο......... "
                                                        P.Neruda / Juntos Nosotros [Μαζί Εμείς]

Ασάλευτη γαλήνη των ματιών

πύλη αδέσποτη και πέτρινος ο πύργος

ψυχής ταξιδεμένης πύρινη κραυγή

αδέσποτη παρτίδα στ' ατελείωτο του νου

Κι εσύ κοιτάς ακόμα

μάτια φως, σε καθρέφτες σκοτεινούς

τα είδωλα , σπασμένα καταγής σιωπηλά

τρυφεροί , τυραννικοί θεοί

εν νεφέλες κρεμάμενοι γητευτές

καιρού τετελεσμένου και πτώσεως προστακτικής

λυτοί κι αδέσποτοι αφεντάδες περιδιαβαίνουν το περίγραμμα τους

δεσποτικοί χαρτογραφούν μιας αναμονής τον πόθο

χτυπώντας τα ανελέητα , σ' ένα σεργιάνι ψυχής θαλασσινής

Κοίτα

όλα ξεμακραίνουν τώρα

είδωλα τεντωμένα σε αιώνια σχοινιά

εκείνης της ματιάς , επεκτατική επέλαση

ως της ζωής την πιο ισόβια υπόσχεση

αυτή που χρόνια κρατείς, με χέρια χαλαρά

λες και σ' ανέμους την κερνάς, κρασί κόκκινο βαθύ

Είδωλα χθεσινά και ξεχασμένα

του χθες τα ξόρκια στο τίποτα τους λυτρωμένα

και κάπου στης μέσης την ταλάντωση

εσύ, πάντα εσύ

σφιχτά να κρατάς ξανά

ματιάς ήμερης την επανάσταση

και μαχαιριάς δόλιας την εξόντωση

κάτω από ελπίδας λυτρωτικής την κραυγή

μιας άπειρης στιγμής ανέμους παθιασμένους

και στάθηκα εκεί

ώρα πολύ χαρτογραφώ

του πόθου σου τ' απύθμενο πηγάδι

της καρδιάς σου την αβάσταχτη μελωδία

και της φωτιάς τους το θεριό ξεσηκωμένο

στων ματιών σου τις ίριδες, φλόγα και κέδρος

αιώνιες εποχές εκεί να κοιτάς έμεινες

περιφρονώντας τις στιγμές

κραδαίνοντας του άπειρου το αύριο

ξανά και ξανά  μια ματιά

παράδοση ανεπιφύλακτη

τρυπώντας  τις αισθήσεις των δακτύλων

μου την προσφέρεις ειρωνικά

διαφεντεύοντας  πάθη άγρια ξεχασμένα

Γητευτής στων εποχών μου το διάβα

ξεπουλώντας αλαβάστρινα λάφυρα ματωμένα

καρτερική αναμονή , εικόνας που είδωλο δε θα υμνεί

φλογισμένο πάθος , αφής που χαρακιές σφαλίζει

Θα μείνω, εποχές ολάκερες

τα μάτια τούτα να κοιτώ υπνωτικά

λίγο από της αλήθειας τους το ψέμα

να χαϊδέψω πάνω στο πλέγμα της ματιάς τους

κεραυνούς και αστραπές δαιμονικές

λίγο πριν σε νεφέλες φωτεινές παραδοθούν

κι όταν οι πύλες τους διάπλατα θα ανοίξουν

με βήμα σταθερό και άνεμο ούριο λυτρωτικό

μιας αφής χάδι θα χαράξω, ως το πιο βαθύ  τους λιμάνι

με της νεφέλης το πιο ανάλαφρο πέπλο , να φτάσω την ψυχή τους

Μη τα κλείνεις

άσε το φως τους να φωτίζει

φιλί καθορισμένο , χρεωμένα αρμυρό

ως την καρδιά , ως τη ζωή, ως και το θάνατο...

Ευαγγελία Χατζηδάκη

Παρενθετικά    P.Neruda / Juntos Nosotros [Μαζί Εμείς]

Painting Ukendt Kunstner [1800]

Music Bee Gees &  Dianna Krall 

______________________________________________________

Kind of thinking...does anybody get too much heaven anymore...

well I guess , it happens that sometime there is a season for Heaven on earth..

Yappp !!! [ ...this is the reply ..to the one that sees whilst staring...]