...to the edge

I don't remember the moment, I tried to forget
I lost myself, is it better not said
Now I'm closer to the edge...

"....don't regret anything you do , cause in the end ...it makes you , who you are...." λέει ένας πιτσιρικάς στην αρχή του κομματιού...

Αλλά τελικά ποιοι είμαστε? τι είμαστε...

αυτό που ξεκινήσαμε να είμαστε και μάλιστα μας άρεσε ?
αυτό που μας έπεισαν να είμαστε , κατεβαίνοντας ένα ένα σκαλιά αδιέξοδα?
αυτό που θέλουμε να είμαστε, η αυτό που όμορφα μας βίασαν επιβάλλοντας μας να είμαστε?

"...there are so many moments you can share with someone , anyone and you just feel this moment will last forever.."

αυτό που θαυμάσαμε , η μπορούμε να θαυμάσουμε, η αυτό που όταν βλέπουμε αλλού απεχθανόμαστε και μαζί μας θυμίζει κάτι από τον καθρέφτη μας?
αυτό που θα μπορούσαμε να είμαστε, η αυτό που αρνιόμαστε να είμαστε ?

"...everyone goes crazy these days..." και το κακό είναι που δεν μπορώ παρά την δυνατή μου θέληση να διαφωνήσω..

αυτό που αγαπήσαμε από το "εγώ" μας, η αυτό που θα μισούμε πάντα?
αυτό που ονειρευτήκαμε ακούγοντας μουσική, απολαμβάνοντας έργα τέχνης, η αυτό που βόλεψε την άθλια ανθρώπινη φύση μας ?

"...if you make a promise to yourself , you have to keep it , nomatter what..." ....αλλά αλήθεια , δώσαμε ποτέ μια δυνατή υπόσχεση στον εαυτό μας , η τις κρατήσαμε όλες βολικά και ασυνείδητα για τους άλλους...

"...some people pray, I just turn on the radio..." μα για ποιον μια προσευχή? για εμάς ? για τους άλλους? ποιος χρειάζεται μια σωτηρία πιότερο...

Αλήθεια , όσο γράφω τόσο και περισσότερο αναρωτιέμαι  , τι είμαστε...

αυτό που θέλαμε να δώσουμε και δεν δώσαμε , η αυτό που ήταν εκεί αλλά δεν πήραμε ποτέ ..
αυτό που δεν θέλαμε αλλά αποδεχτήκαμε , η αυτό που θέλαμε αλλά αρνηθήκαμε ..
είμαστε οι προθέσεις μας  , η οι πράξεις μας τελικά ...
αυτό που αξίζουμε, η αυτό που άσχετοι μας έπεισαν πως δεν θα αξίζουμε ποτέ...

Απόψε ήθελα να γράψω κάτι, μα δεν είχα ιδέα τι ακριβώς. Σπάνια έχω, μάλλον εμπνεύσεις της στιγμής. Γίνονται κουραστικοί οι άνθρωποι , σαν επαναλαμβάνονται άσκοπα, η δύσπιστα. H ασφυκτικά όμοια με τους άλλους , δίχως ταυτότητα.  Και ακούω αυτό το κομμάτι και σκέφτομαι ..
Τούτη η αφαίμαξη του "εγώ" μας απλά συμβαίνει στην κοινωνία, από το πιο μικρό της κομμάτι , το άτομο...ως την μεγαλύτερη της έκφανση, τα πολλά αλλοιωμένα μας  "εγώ" ..και συμβαίνει τώρα !!

Χάσιμο της ταυτότητας μας. Ροκάνισμα των θετικών προθέσεων. Καταπάτηση των Πιστεύω.
Μια αχάριστη Λήθη από αυτό που ξεκινήσαμε να είμαστε. Το όμορφο, το αγνό, το δοτικό, το φωτεινό, την αγαθή εκδοχή του"εγώ" μας .
Πόσο μακριά λοιπόν τρέξαμε , εκούσια η ακούσια (ακόμα χειρότερα) από αυτό που θαυμάσαμε και θέλαμε απλά να είμαστε.
Ένα σώμα ξένο μέσα στην ύπαρξη μας. Πόσο παίρνει αλήθεια να φτάσουμε εκεί...

Το απολαμβάνω δυνατά και τώρα που γράφω και τελικά συμφωνώ πως...
δεν μετανιώνουμε ποτέ για ότι κάνουμε , γιατί ότι κάνουμε τελικά είμαστε το πολύ δικό μας "εγώ" ...κι είναι σημαντικό σε ποιους επιτρέπουμε να το διαμορφώνουν..

No matter the sharp edge we all stand , spare  just 30 seconds to Mars...& YeaP
"....don't regret anything you do , cause in the end ...it makes you , who you really are...." Απαιτεί δυνατά decibel και ίσως ένα.....αναδρομικό καθρέφτη...

Αφεύγατη Σαγίτα

"Έρωτα εσύ, με περισσή όταν λαβώνεις δύναμη,
μηδ' όνομα καλό από σε, μηδ' αρετή μπορεί να βγει.
Μα μετρημένα αν πορευτεί, η Κύπριδα, 
άλλη σαν αυτή, θεά δεν έχει νοστιμιά."

Γινάτι στων κοινών θνητών, π' όλο με φρόνηση 

τα λίγα που ο νους νοιώθει, μάταια και ανόητα λογούνται, 

παράμερα της βούλησης κι αριστερά του πάθους

ευδαιμονίας δαιμονικής το όνομα μου θα γράφεται αιώνια

σαν θα τρυπώνω ενοχικά τις διαδοχές των Εποχών , 

δίχως της αρετής την μνήμη και της πυράς τον εξαγνισμό

σαν θα κεντώ μια πεθυμιά , δίχως την φήμη τ' αγαθού

σαν του ασήμαντου καιρού θα διαπερνώ το ορατό

και ολόγυμνος αιώνια, τις μάσκες μου αόρατα θ' αλλάζω

να μην τρομάζουν τα θεριά , σαν θάνατο λογούνται κοιμισμένα

κι οι φρόνιμοι στο όνειρο να μένουνε μιας ατημελησίας 

πύρινες ώρες που η αιχμή από χρυσό και φονικό δοξάρι

ανέμους θα χαϊδεύει και της ρωγμής την πέτρα θα σφαλίζει

Γινάτι στου κελιού μιας φρόνησης τη συντριβή

θεού δαιμονικούς, σπέρμα καρποφόρο θα λογίζομαι

εγώ, που θα ξεγελώ της θάλασσας τη φονική αγριάδα

εγώ, που και το ξεγέλασμα,  σαγίτεμα στου Ήλιου την πυρά φορώ

και ανέμισμα σταχυού θα κανακεύω τα δρεπάνια θερισμού που με συλλέγουν

σαν θα κυλώ σε σεντόνια θέρους ολοκάθαρα κι αφεύγατα υποταγμένα 

Γινάτι στης λατρείας μου , θανατικά στερητικά 

της ύπαρξης μου τη φωτιά θα περιφέρω στους αιώνες 

με τα πολλά μου πρόσωπα στραμμένα στης δίψας μια οργή

με τα χιλιάδες πάθη μου σε πελάγη βαπτισμένα 

και κεραυνού και αστραπής  μια κραυγή ενδεδυμένα

εγώ που και τους ζώντες τους νικώ με θάνατο αόρατο

εγώ που και τους νεκρωμένους σε βήματα αν το ορίζω θα κινώ 

"Ω δέσποινά μου, 

απάνου μου, με το χρυσό δοξάρι σου

μη ρίξεις την αφεύγατη σαγίτα, 

που 'χει την αιχμή βαμμένη στην αποθυμιά."

Ευαγγελία Χατζηδάκη

Παρενθετικά :  Μήδειας του Ευριπίδη, σε απόδοση Παντελή Πρεβελάκη...

....για την μαγευτική μελωδία του M.Χατζιδάκη / "Μεγάλος Ερωτικός" 

Ζωγραφική:  Alfio Pressoto Γεννημένος το 1940 στο Torre del Mosto/Βενετία, βαθιά ποτισμένος από την πνευματικότητα μιας ομορφιάς ο υπέροχος Alfio θα μαγέψει την Ιταλία και στην συνέχεια την Ευρώπη ολάκερη τόσο με τα θεματικά του πεδία, όσο και με την τεχνική του...

_____________________________________________________________

Γιατί απλά , ένας έρωτας δεν λογίστηκε ποτέ λογική, μήτε αρετή, μήτε καθωσπρέπει κατάσταση...

Και θα μου πείτε όλοι οι καθωσπρέπει, γιατί έμεινε αιώνιο το Καθώς-Δεν-Θα-Επρεπε Φαινόμενο.. 

Και σωστά θα μου πείτε..

...ίσως  ένας Έρωτας βαθύς , δεν ήταν ποτέ το λογικό παιδί της οικογενείας, μήτε το γαληνεμένο φαινόμενο της ανθρώπινης φύσης...

όπως δεν θα ήταν έτσι κι αλλιώς ένα ένστικτο , αδηφάγο και με πολλά πρόσωπα , για να επιβιώνει και να διαφεντεύει μέσα στις Εποχές ..

Βραδινές Εποχές

Καιροί πολλοί , μα δεν είχε μπει στον κόπο και τη φασαρία να τους μετρήσει. Έρχονται και φεύγουν οι καιροί , με την απέλπιδα σφήνα μέσα στην αιώνια , χαραδρώδη ρωγμή του χρόνου. Με το μαράζι από τη ρυτίδα που αφήνουν στο κάτοπτρο , για να αυταπατάται η ζωή πως ωριμάζει το θέλω και λογικεύεται η ορμή. Μια αυταπατηλή κοροϊδία, που πάντα αρνιόταν στο χρόνο , όχι μόνο να χαρίσει μα ακόμα και να δανείσει.

Το επόμενο βαρύ κι ασήκωτο που του χρόνου στερούσε ήταν το μέτρημα στο ημερολόγιο. Αυτό το είχε απλά και μόνο για τις αβάσταχτα βέβαιες συμβατικότητες , που τόσο ακριβώς τονιζόταν η ύπαρξη τους , λες και όλα ήταν τόσο τοποθετημένα , τόσο τακτικά και φρόνημα τακτοποιημένα , να μην προεξέχουν μήτε οι ενδόμυχες κραυγές , μήτε οι γελοίες συνθηκολογήσεις. Κι αυτό του το αρνήθηκε του καιρού.
Πάντα τις αγνοούσε κανονικά, ακόμα και διάγοντας τις στο αναπόφευκτο της πορείας.

Κυριακές, σχόλες, πρωτοβρόχια, διακοπές με συντεταγμένες, Λαμπρές , Χριστούγεννα, γιορτές. 
Αυτά ήταν που σιχαινόταν κατάβαθα, ως επινοήσεις για μια γιορτή. Έλεγε πάντα πως μια Ζωή Όμορφη, γλυκιά στη βάση της , γαλήνια τόσο όσο, παρορμητική άλλο τόσο όσο, είναι τόσο ιδανική που δεν χρειάζεται γιορτή με συντεταγμένες. Μια Ζωή Όμορφη , είναι από μόνη της γιορτή. Μια έξαρση. Ένα Πάθος.

Καιροί , καιροί πολλοί. Καιροί περαστικοί. Καιροί αναμνηστικοί. Καιροί.

Ευτυχώς όμως !!! 
Υπήρχαν πάντα οι ...Εποχές ! 
Τέσσερις και Μία αναπληρωματική !
Αυτές δεν είναι χρόνος! Ποτέ δεν ήταν και ποτέ δεν θα γίνουν.
Αυτές είναι το χρώμα που μεταβάλλει την αύρα του χρόνου. 
Αυτές είναι η μελωδία που επεξεργάζεται απαλά την σκληράδα του χρόνου, σαν το είδωλό του κατοπτρίζεται σε καθρέφτες, άλλοτε ενάρετους και άλλοτε δαιμονικά ευδαιμονικούς.
Αυτές είναι η έμπνευση, το χρώμα , η ταυτότητα , που δίνει φωνή να μιλεί το Πάθος , που δίνει Κύμα να μιλεί η θάλασσα, που περιγράφει φιγούρες ξεχασμένα ανυπόστατες πάνω σε πέτρες Ενετικές.
Αυτές δεν είναι ο Χρόνος της. Είναι η πιο ξεκάθαρη ταυτότητα στο χρόνο της.

.....Τώρα θα καθίσω εδώ να ξαποστάσει ο φόβος της ζωής μου.
Όχι αυτός του θανάτου, ποτές δεν το είχα. Έστω εμφανή. Έστω με χαρακτηριστικά. Έστω ακούσια.
Μου ακουγόταν τόσο μακρινός που δεν με τρόμαζε. Κι άλλοτε πάλι μου κραύγαζε τόσο απρόβλεπτα ξαφνικός , λες κι ένα βράδυ θα με ξαφνιάσει, δίχως να τον περιμένω.Έτσι για να περιγελάσει με την αλαζονική του διάθεση την ιστορία μου.

Τις Εποχές. Αυτές ποτές δεν τις τρόμαξε. Καθεμιά ερχόταν. Καθεμιά έρχεται. Καθεμιά θα έρχεται.

Τις έλκω. Τις τραβώ. Τις παρενοχλώ ανεπαίσθητα κι αυτές συνεχίζουν να έρχονται.  

Καθεμιά με το χρώμα της. Με μια μελαγχολία. Άλλη με μια ποίηση. Άλλη με μια χαρά.

Καθεμιά.

Μένει τόσο όσο πάντα ιερά. Γιατί εγώ προστάζω έτσι.  

Καθεμιά.

Με βάφει λίγο με τα χρώματα της. Γιατί εγώ προστάζω έτσι.

Καθεμιά.

- Θα σου φτιάξω ένα φως και μια σκακιέρα. Στο φως θα φαίνονται όλα που δεν ήθελες ποτέ να δεις. Στη σκακιέρα , θα υποκρίνεσαι πως κερδίζεις , όσα άφησες να χαθούν στη ζωή.

- Με χέρια άδεια

αγάπη λέω, όλα όσα τα αδειάζουν

- Με στάχυα θερισμένα

πάθος λέω ακόμα, όλα όσα τόσο-όσο τον άνεμο παραβγαίνουν

- Με νου ευθύγραμμα διαυγή

συντριβή λέω , όλα τα τεθλασμένα των φτωχών πάθη

Ω , της θάλασσας χαρωπό μοιρολόι

Ω, της ζωής ασφαλές και αβάσταχτα ατελείωτο τέρας

ήταν μια άλλη εποχή πια ...

άκουγα τον ψίθυρο της να ανεμίζει , σαν πέπλο μιας αόρατης νύμφης

.....κοιτώ τη νύχτα να τρέχει

γιατί να μην φοβάμαι το σκοτάδι της.. γιατί να είσαι μέσα του, 

και το κάνεις άγιο και οικείο πάντα πλάι στους κόκκους του που με αγγίζουν

η ανάσα σου κι εγώ να μην το φοβάμαι να κρυφτώ

η λύτρωση σου και συνεχίζω να περιπλανιέμαι στο περιθώριο

η νυχτιά σου σαν άκαιρος λόγος στο σύγγραμα σαν σφεντόνα στο λάκτισμα σαν τίποτα στο πολύ σου....

άνεμος στο ακροφτέρουγο σαΐτα στο αδράχτι και στου ματιού την άκρη μια πύρινη φωτιά....

Μετά οι Εποχές , ο καιρός κι αυτή η ανελέητη ελεημοσύνη του στην άρνηση της λήθης των ηλιθίων υποτακτικών του. Τίποτε λιγότερο από ώρες γιορτής και αυταπάτης. Τίποτε περισσότερο από ώρες της σκοτεινής μοναξιάς. Τίποτε ισάξιο με την μακάρια αίσθηση μιας ανεξέλεγκτα ελέγξιμης πορείας. Του "μαζί" , του "μόνοι" , του πολύ του τίποτα, του τίποτα του πολύ. Μόνο μια εικόνα σε διάθλαση. Ποτέ διαυγής. Το γραμμένο. Η απόλυτη ερήμην προεπιλεγμένη κίνηση στη σκακιέρα.

Αυτό το αιώνιο ψεύδος μια ελευθερίας , εν πολλοίς ανελεύθερης. Μια αιώνια επιβολή του εκούσιου.

Τόσο όμοια με αυτήν του ανέμου, που ορίζεται , της θάλασσας την κίνηση να ορίζει.
Τόσο όμοια με αυτήν του σύννεφου, που εποχές κι αέρηδες , πάντα την κίνηση του θα περιγράφουν.
Τόσο όμοια με αυτήν του παραμυθιού , που μια καλοσύνη στερνή στο πηγάδι της ψυχής ανθίζει.

.......................................................................................................... Ταπ, ταπ, ταπ....
Εποχές . Πλησιάζουν ακροπατώντας. Μια μελωδία. Ένα νεύμα. Μια πινελιά. Μόνο.
Ένας τριγμός..ίσα μια ανάσα τ' ανέμου κρυφή..

- Θα μου δώσεις τον άνεμο?

- Το άνεμο κανείς δεν όρισε μα θα σου σώσω την τελευταία μου ανάσα άνεμο στο κατάρτι σου, ταξίδι του ονείρου

- Τότε δώσε μου το κύμα
- Αφέντρα το κύμα δεν λογίζεται ποτές μα ένα δάκρυ αρμυρό θε να σου δώσω τραγούδι στα πανιά σου , ταξίδι του ορίζοντα

- Δώσε μου τότε του γλάρου τις φτερούγες - Ατίθασος και λεύτερος κανένα δεν ακούει μα χρώμα από τη ψυχή τη λεύτερη θε να σου δώσω Ρότα στα πέλαγα σου, ταξίδι στα σοκάκια της καρδιάς

- Το Σύννεφο τότε, θα μου το δώσεις? - Να το ξαμώσω δεν μπορώ, μήτε και να τ'αγγίξω μα μ'αυτό θα σου ζωγραφίσω μια φωτιά χάδι στης άγκυρας σου τις αιχμές , απάνεμο λιμάνι

Τόσο όμοια έμεινε η πορεία των τόσο διαφορετικών Εποχών , για τα θεριά της πλάση , όσο και για τους τον ανόητο νοήμονα , που νομίζει τα ορίζει, που κραυγάζει πως τα γεύεται, γιατί για αυτόν γενήκανε. 

Κι είναι κι εκείνες οι φορές πάλι που ο λογισμός θεριεύει. 

Φορές που πήραμε , θεωρώντας πως δώσαμε . 
Φορές που γιομάτα τα χέρια μας θαρρούμε, έχοντας τόσα χαρίσει λεύτερα.
Φορές που στέρεψε το μέτρημα από ότι έχουμε δώσει. 
Φορές που κραύγαζαν στα χέρια μας, ότι έχουμε πάρει.

Φορές που μια παράξενη κι εκτός ανταγωνισμού συναλλαγή, μας γέμισε και μας ξεπούλησε μαζί..

Εποχές που θα μας λυτρώνει. Εποχές που θα μας μπερδεύει.
Μέχρι την μέρα που θα μας έχει σμιλέψει και αλλάξει βαθιά , δίχως καν να το καταλάβουμε.
Δίχως καμία επιβολή..Με μια , άνευ κανόνων συναλλαγή..
Έτσι πορεία γράφηκε και γράφεται στις Εποχές της Ψυχής.

Σαν του ανέμου, που δεν ορίζω.

Σαν της θάλασσας, που δεν βαστώ.

Σαν του Σύννεφου, που δεν συγκρατώ.

Σαν των Εποχών της Νεφέλης, που δεν αγγίζω.

- Αφού όλων αυτών δεν είσαι η αφέντρα τότε δώσε μου την αγάπη σου, αυτή που διαφεντεύεις τη βραδιά - Άφεντικά δεν έχει μια αγάπη Λεύτερη και αχόρταγη να μένει η ματιά , πλανέματα του στίχου σ' ένα δάκρυ σου δίνω λοιπόν δύο πέλαγα , λεύτερη πάντα για να πλέει η καρδιά

που να είσαι αλήθεια... κι η νύχτα τρέχει ακόμα.. μα δεν τη νοιώθω πια... μήτε αυτή μπορεί να με αγγίξει πια...

________________________________________________________________________________

Ευαγγελία Χατζηδάκη / Οι λέξεις , όπως ήρθαν σε άλλους και σε εμένα..

Ο έξοχος Derek Cores υπογράφει μια απίστευτη δουλειά από φωτογραφία και κολάζ

Ο θεσπέσιος Lionel Rcci θα πει πως....people in the park are still playing games in the dark..

ενώ οι Nickblack ..ξέρουν τον τρόπο που θυμόμαστε ...ποιοι είμαστε..λες? ίσως...

...στις Εποχές μου ..

Η Σοφίτα Με Τα Παιχνίδια [Oblivion]

Cursed the eyes behind the fire
wasted toys in tired carrier
surrendered wills of flames in vain
oblivion to the wires of brain....

Στάθηκε και κοίταξε για στερνή φορά πίσω

εκεί που όλα αναμειγνύονται συχνά 

σαν παλιωμένα, άκαιρα ασκόπως κρατημένα

εκτός χρόνου, παιχνίδια της σοφίτα

Άλλης εποχής τρήματα

σαραβαλιασμένα απομεινάρια
παιχνίδια γυμνών εποχών, στοιβαγμένα υπάρχοντα σοφίτας
κενής όρασης ζητιάνοι και ικέτες μιας στερνής ματιάς

Το τζάμι αιώνια θολό,

πάντα μένει ανεπαισθήτως θαμπό μετά

ίσως μια τελευταία λαχτάρα για ένα καλαίσθητο φωτομοντάζ
μια καθωσπρέπει μετουσίωση να αντέχεται το ψεύδος
μια άσκοπη προσπάθεια να κρύβεται η αναίδεια του  

να  χωράνε όλα μια στερνή συγχώρηση, 

αυτή που απλόχερα κι αβίαστα , δίνεται σε ότι νεκρό 

- έχω ταυτότητα κι άλλη δεν θα ντυθώ

- οι σοβαροί δεν λένε τέτοια λόγια

- μα αν δεν είμαι η ταυτότητα μου, ποια αλήθεια θες να είμαι...

Τώρα κοιτούσε στιγμιαία,

μια ρωγμή του χρόνου ανεπαισθήτως υπάρχουσα
να ψηλαφίζει του χρόνου τους φονικούς γκρεμνούς
σε εύθραυστες χάρτινες φτερούγες

αυτές που ο καιρός χαίρεται να κουρελιάζει αχόρταγα

σαν ένα μικρό ατίθασο παιδί που ανακαλύπτει το ψαλίδι και το κοπίδι

στη σοφίτα, κάπου ανάμεσα σε γης και ουρανό, εκεί που λένε

διαδραματίζεται η πάντα βιαστική  και δίχως πρόβα, πρεμιέρα της ζωής

- κι αυτή την ώρα, ως πότε θα την μετράς..

- αφού ποτέ δεν λες

- αφού πάντα θα μένει μια κουρελού ξεφτισμένη ,
να πατάνε βολικά οι στιγμές..

Έκλεισε τα μάτια

μάτια ερμητικά κλειστά πίσω από τζάμι θολό

κι όλα πια στεκόταν καθαρά, επιτέλους σε ράφια σωστά
αυτά που ο άνεμος χαίρεται να ανεβοκατεβάζει, να παρασέρνει

σαν μικρό παιδί που μαθαίνει την ζωή , ανακατώνοντας τις στιγμές της

στην σοφίτα , ότι υπάρχει, ότι δεν υπήρξε, ότι δεν έπρεπε να υπάρξει

κι ανεβοκατέβαιναν όλα σε μια ξύλινη προθήκη όλα σε κίνηση

τίποτε βολικά και ψευδός στάσιμο , μέχρι που τα μάτια τ'ανέμου χόρτασαν


- μα τι είναι αυτοί οι ψίθυροι...

- δυο σαραβαλιασμένα παιχνίδια που μουρμουρίζουν..
- μα γιατί..
-προσπαθούν να τρομάξουν τη νεκρή σοφίτα , λίγο πριν τις φλόγες

Έκλεισε τα μάτια ξανά
το σπίρτο κύλισε πάνω στο θειάφι...
και μετά, έσβησαν κι οι ψίθυροι

Cursed the roads of the eye
that denies to trace the lie
who's to gain , who's to lose
damned  Oblivion only choose...

______________________________________________________
Ευαγγελία Χατζηδάκη
Painting - Delaware Omar
Μουσική - 
(1) In Flames/Attic (2) Πάνος Μουζουράκης /Η Σοφίτα

Αλήθεια , σκεφτήκαμε ποτέ άραγε πόσο και πως θα έχουμε αλλάξει εμείς τους άλλους , η οι άλλοι εμάς, την ώρα που θα σφαλίζουμε για πάντα πίσω μας ερμητικά την πόρτα Σοφίτας ..

Εποχών Θάλασσες

"....Από τότε που κουράστηκα να ψάχνω, έμαθα να βρίσκω. 
 Κι από τότε που ο άνεμος μου εναντιώθηκε, 
 έμαθα να σαλπάρω με όλους τους ανέμους....."
                                                                        F. Nitche

Θεϊκών δαιμόνων, στιγμιαία κραυγή

κι αερικών ανυπόστατο ολίσθημα
Σώσε με 

Δε θα σε αγαπήσω

αν οι άνεμοι με εντοπίσουν 

Δε θα σε βρω

μόνο τη μια στιγμή του κινδύνου

Ληστρικό πηγάδι, εραστών παραλήρημα

και μαγισσών τελευταίο κρυφτό
Νιώσε με

Δε θα σε ζητήσω καν 

αν η θάλασσα με διαβεί ληστρικά 

Δε θα με νοιάζει καν 

μόνο τη μια στιγμή της συντριβής

Ποιητών καρνάγιο , θύμησης γύμνια

και του πινέλου στερνή χαρακιά
Λύτρωσε με

Δε θα σε περιγράψω

αν άπειρου φωτιές με παρασύρουν άγρια

Δε θα σε φωνάξω

μόνο την μια στιγμή της παραδοχής

Και κύλησαν βράχια βαριά
στων Εποχών τις Πέντε Θάλασσες
Βαριές κραυγές
Θλιβερές ικεσίες
Ανέλπιστες λήθες

Μίλα μου
Μα σιώπα , σαν τα βράχια κυλούν
με σεβασμό
στου χρόνου τα υδάτινα ξίφη

Και φούσκωσαν τα νερά
και Πέντε Κεραυνοί βρυχήθηκαν
Πολυγωνικές αγωνίες
Αδάμαστα θεριά

Κράτα με
Μα λευτέρωσε με στο κύμα
σαν στερνή φορά στο βυθό του θα με καλέσει
εκεί ανήκω..

" Είπες εδώ και χρόνια:

«Κατά βάθος είμαι ζήτημα φωτός»

Και τώρα ακόμη σαν ακουμπάς

στις φαρδιές ωμοπλάτες του ύπνου

ακόμη κι όταν σε ποντίζουν

στο ναρκωμένο στήθος του πελάγου

ψάχνεις γωνιές όπου το μαύρο

έχει τριφτεί και δεν αντέχει

αναζητάς ψηλαφητά τη λόγχη

την ορισμένη να τρυπήσει την καρδιά σου

για να την ανοίξει στο φως..."Γ. Σεφέρης

________________________________________________________________________

Στο ιδεατό, που δεν θα γίνει ποτέ ζωή....

Στη ζωή που δεν θα γίνει ποτέ ιδεατό...

Στο απίστευτο μεταίχμιο , εκεί που όλα ζουν ...για πάντα..

Ευαγγελία Χατζηδάκη

Παρενθετικά ένας Νίτσε & ένας Σεφέρης

Τα υπέροχα έργα ζωγραφικής , του ανυπέρβλητου Araujo Santoyo  

Για την μουσική, ένας μαγευτικός Van Morrison ...να ψάχνει το ακριβώς, η ένα σχεδόν που γίνεται τελικά ακριβώς... Ενώ οι θεικοί Archive θα επιμένουν να ακουμπήσουν κάπου την ψυχή τους...

ΔιαΛογικός ΜονόΛογος

Αν..

Αν ο Έρωτας δεν ξεπουλιόταν στο ιδεατό του

Αν η Αγάπη δεν περιπλανιόταν στο θυσιαστικό της

Ακόμα μιλάς

βαριέμαι όμως τώρα

πήγε καλοκαίρι και κάτι

τα πλοία πάλι θα ζαλίζουν

της θάλασσας μου τη γαλήνη

και περιοδικά άσκοπα

πνιγμένα στην ελαφρύτατη μιζέρια

υποκριτικής ομορφιάς, επίπεδο επιστέγασμα

θα τρομάζουν με θροΐσματα τους γλάρους μου

Αν...

Αν τα μάτια δεν έκλειναν σε ότι τα δακρύζει

Αν ο χορός δεν τέλειωνε εκεί που η μουσική σταματά

Κι εσύ όλο μιλάς ακόμα

ε και , τι καινούριο υπάρχει να πεις

ε και , τι αλλιώτικο υπάρχει να αποδεχθείς

ε και,  τι δυνατότερο υπάρχεις να πείσεις το νου

πήγε εποχές και θάλασσα

κι όσο μιλάς , τόσο τίποτα δε λες

κι όσο σ' ακούω , τόσο τίποτα εννοείς

σαν ήχος από  περιοδικά που ενοχλούν την αλήθεια

σαν άσκοπη μολυβιά στο μεσημβρινό πέταγμα των γλάρων

κι έψαξα ανυπόταχτα, αναπάντεχες λέξεις

κι όσο τις έβρισκα, ξέχναγα γιατί τις έψαχνα

σαν τους τουρίστες στα πλοία που αλλάζουν γεωγραφία

καταγράφοντας στιγμές,  χαμένες στου προορισμού την επίφαση

κι αφουγκράστηκα τις σκέψεις

κι όσο αφουγκραζόμουν, τόσο ξεθώριαζαν οι έννοιες

μέσα σε γυμνά μισοφαγωμένα μήλα, λυωμένες παράδεισου φλούδες

δίχως καν μια καθωσπρέπει μετάνοια, όμοια με φιδίσιας αμαρτίας αφή  

σαν προορισμοί, τόπων ξένων, χαρωπά  ξενόγλωσσων τουριστών

Αν ...

Αν το κύμα κατάφερνε να πείσει των Νεφελών τον άνεμο

Αν και των πελάγων η θάλασσα , υδάτινα θεριά δεν έστεφε αεικίνητα

Κι εσύ επιμένεις σε ένα διαλογικό μονόλογο

να σέρνεται σε πελάγη εποχών, σαν ξενόγλωσση μετάφραση

με μιας σκουριασμένης συντριβής επιβεβαίωση

με τον πολυγωνικό εγωισμό όσων μόνοι μιλούν σε είδωλο σωστό

με την καταθλιπτική περηφάνια του χαμένου προορισμού

αυτού που πάντα χειροκροτεί του νου μια αυταπάτη

Πες τα πάντα , εννοώντας τίποτα...

Σιώπα , εννοώντας τα πάντα...

Αν ...

Αν τα λόγια ήταν τόσα όσα οι έννοιες τους

Αν ο δρόμος ήταν τόσο όσο ως τον προορισμό του

Αν...

Αν δεν γεννιόμουν νους αεικίνητα τυχοδιώκτης 

Τότε...

________________________

Ευαγγελία Χατζηδάκη

Painting David Ajenjo
[..& το ξεφλουδισμένο μου μήλο..Απλά Τέλειο ]

[ ..επιμένω , ο καλλίτερος διάλογος με το εγώ μας , είναι αυτός που το αναιρεί & μας ανατρέπει, ουσιαστικά , όχι μόνο σε στάση και συμπεριφορές..μα βαθιά μέσα μας]