Κυριακή 17 Φεβρουαρίου 2013

Μια Στιγμή Παραδομού


"Deep into that darkness peering, 
long I stood there, wondering, fearing, Doubting, 
dreaming dreams no mortal ever dared to dream before."
--Edgar Alan Poe/ The Raven (1844)


Στιγμές , όμηροι μιας σοφίας
καταστολή ασάλευτης επανάστασης
στων αιώνων της το θεϊκό τραπέζι
τις σμίγει, τις αλέθει, τις χτυπά
και μια συντριβή τους δανείζει για ένδυμα
πριν τις γευτεί με τη λαχτάρα μιας ηδονής
κι ύστερα αλύπητα στερνό χάδι τους χαρίζει
σα μισοφαγομένες  κείτονται
τα χέρια εκτείνοντας κενά
στερημένα ταυτότητας και προσδιορισμού
στης φρόνησης το ζοφερό σταυρό 

Και τότε
εκεί , στης αβύσσου
τη σεβάσμια σμπαραλιασμένη πύλη
τ' ανέμου η οργή ξεγυμνώθηκε αναπάντεχα

Και τράνταξαν συθέμελα
νευρώνες,  νου  κοκαλωμένου
νεφέλες και κύματα, γης νηνεμίας
πυλώνας στερνός κι ευάλωτος
ανακατώνοντας σκακιέρας λειψής
την τετράγωνη στατική ανοησία
και φεγγάρια αρρωστημένα σακάτικα
πυρπολώντας  ποταμού ορμητικού αντανακλάσεις

Και ήταν εκεί
εκεί , στου "εγώ"
την πιο οξειδωμένη νεκρολογία
τριξίματα αλυσίδας, σκουριάς χρυσοχάλκινης δήμιοι

Και ξεχύθηκαν ουρανοί
στ' απύθμενα καμώματα γητεμένων φεγγαριών
σε κύκλους εποχών, τη σκοτεινή στροφή φωτίζοντας
στου ανέμου την πιο αέναη συνθήκη υποταγής
στης φυλλωσιάς το πιο αγιάτρευτο θρόισμα

Κι όλα τα σκόρπισαν άτακτα
δίχως ένα ψέυδος φρόνησης στείρας 
δίχως προορισμού, μήτε κι επιστροφής ανάγκη
δίχως και ανάγκη μνήμης, δίχως και αναμονή λήθης

Και παραδόθηκε ο νους
σελίδα αθώα λευκή, απαράδεκτα υπάκουη
στης καρδιάς τη μεγαλύτερη αστερόφεγγη βραδιά
φρόνησης ανατίναγμα, παραδομού σαγήνη
κι αλήθειας στερνής συμπαντική συνουσία

Και παραδόθηκαν οι εποχές
δίχως του χάρτη τους καιρούς 
και των πολλών τη βιαστική τη ζάλη 
σε δρόμους , π' όλα τραντάζουν κι όλα ζουν
κι αίμα πορφυρό να τραντάζεται  στη φλέβα
κι όλο να γράφεται το τράνταγμα ετούτο σα ζωή

Φιλί, Αγάπη, Πάθος , Αλήθεια
Αιώνιο  Αίμα να  ραντίζει , ζωή ζωντανή
Ύμνος στη μια στιγμή Παραδομού
που όλα τα τραντάζει


"Φίλε μου, τραντάζει το αίμα την καρδιά μου

Η φοβερή τόλμη μιας στιγμής παραδομού
Που η εποχή της φρόνησης πότες δε θ’ αναιρέσει
Μ’ αυτή, μόνο μ’ αυτήν, έχουμε υπάρξει
Που κανείς δε θα βρει μες στις νεκρολογίες μας
Μήτε σε θύμησες από την ελεητικήν αράχνη σκεπασμένες......"


T.S. Eliot / Waste Land [Μετάφραση-Σεφέρης]

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη
Painting: Tamara de Lempicka
Παρενθετικά Edgar Alan Poe & T.S. Eliot [μεταφρασμένος από ένα ιερό Σεφέρη]







Κυριακή 10 Φεβρουαρίου 2013

ΦΙΛΙ

Andrei Protsouk

[ Μοῦ φαίνεται, πὼς ἡ ἄνοιξη, σὰν κελαηδᾶ μὲ τρέμει,
Μὴν τῆς ζητήσω ἕνα σκοπὸ, νὰ δώσει τοῦ ἔρωτά μου,
Μὴν τῆς ζητήσω ἕνα φιλὶ, νὰ σοῦ φιλήσω τὴν καρδιὰ,
Νὰ σοῦ χαρίσω δυὸ φτερὰ, Καὶ νὰ σὲ δῶ δικιά μου...]
Γ.Σαραντάρης

Φιλί χνάρι

Γυμνός θεός
ένα με το άπειρο πλασμένος
γίνε και στάσου σε ουρανού στερέωμα
νεφέλες να τραντάζεις
κάθε που τίποτα η ζωή δε θα θυμίζει
να νιώθω της βουλής σου τον άνεμο
εν νεφέλες να τραντάζεται το όνειρο στο άπειρο


Φιλί άνεμος

Μελωδία ξεχασμένη
ένα με το φως του δειλινού
ξεχύσου στις άγονες στράτες , καιρών θριματισμένων
πρόσταξε και τη θάλασσα που κύματα γεννάει να μιλήσει
μ' αυτόν το ψίθυρο , τ' ανέμου χνάρι, 
π'άνρωπος δε λογάται
μόνο θεός στο φως σφιχτά κραδαίνει
κι εν νεφέλες ας τραντάζεται το όνειρο στο άπειρο

Φιλί διαδρομή

Ματιά Πύλες
 ανάσας δρασκελιά και διαδρομή
που ξεκινά και που ορίζει της ψυχής ένα σκοτάδι
και τρέξε υπόγεια διαδρομή , σ' όλο το μέσα και το τώρα
σ'ότι ορίζει η ζωή και τ'αύριο καρτεράει
φως να γενεί, να προχωρεί
 με δύναμη πέρα τ' ορισμού, περπάτα όλο το δρόμο 
τότε εν νεφέλες θα τραντάζεται το όνειρο στο άπειρο

Φιλί τ' απείρου φως

Του κόσμου 
  ας σταματάει η βουή
το σύννεφο
 ας αγγίζει το κύμα μια αιώνια στιγμή
θεοί και δαίμονες
 ας κάνουν στιγμιαία ανακωχή
αισθήσεις διακτινισμένες από φως 
ας ψάχνουν στ' άπειρο τ' όνειρου την αιώνια τη γη 

Φιλί


[Ἔλα νὰ δεῖς τὴν ἄνοιξη ποὺ περπατάει,
Ποὺ μὲ τὰ σύννεφα ἀγκαλιὰ μᾶς χαιρετάει
..........................................................
Καὶ τραγουδάει μ᾿ ἕνα παλμὸ ποὺ εἶναι τοῦ κόσμου ὅλου,
Σὰν νὰ βρέχει τὰ χείλια της στὴ βρύση τ᾿ οὐρανοῦ,..]

Γ.Σαραντάρης

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη
Παρενθετικά : Γ. Σαραντάρης
Painting: Andrei Protsouk



Κυριακή 3 Φεβρουαρίου 2013

Χάρτες Εποχών

Seascape 1890 Alfred Emile Leopold Stevens
Καλοκαίρι δεν ήταν,
δεν ήταν και βροχή
οι γλάροι όλο πετούσαν,
με γκρίζα ακροφτέρουγα
σέρνοντας  δούρεια κατάρτια
απ' άλλη γη
τα κύματα , εκεί ασάλευτα
με χέρια καρφωμένα στην καρίνα
άρνηση πια κραδαίνουν και φυγή
πάνω απ' του κόσμου το διάφανο γυαλί

Χειμώνας δε λογιόνταν ,
μια λιακάδα στη σιγή
τα φύλλα ξαπλωμένα,
δίχως μίσχους , δίχως πράσινη βουή
μουρμούρα τσαλακωμένη,
ύμνος άδειος, ξένη γη
κλαδιά γυμνά ικέτες για φυγή,
των φύλλων απαρνιούνται μία άσκοπη αφή
προσκυνητές κι  ένα τέλος εποχής,
κι όλο ταράζουνε ένα αύριο σε ουρανό καταμεσής

Έτσι αρμόζει σε μια αλλόκοτη εποχή
δεν προσκυνάει , μήτε τέλος , μήτε αρχή
απολιθώματα ενθύμια νεκρωμένα δεν κρατεί
αλλάζει ντύμα και χορεύει σε λιακάδες και βροχή
αλλάζει χάρτες και κινά πιο φωτεινή για άλλη γη

Οι σκιές χανότανε  στα ενετικά τείχη
προσκυνητές και θυσία
στο πρωινό φέγγισμα ήλιου ηλιάτορα
προσταγής αντίλαλοι σε φλόγες πορφυρές
φυγή και δρόμος ελκτικός
πορφυρού ιδεατού,
γυμνά σημαντική ασημαντότητα

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη
Painting: Seascape 1890 Alfred Emile Leopold Stevens

______________________________________________________________________________

[...αλήθεια σκέφτομαι σήμερα την δυνατότερη ικανότητα της ανθρώπινης φύσης, επαναπροσδιορισμός ακόμα και του ίδιου του εαυτού μας, όπως  και των ίδιων των επιλογών μας...Μια Ζωή δυναμική, μια φύση που αλλάζει, ένας άνθρωπος που είναι φύση. Ζωή με δυναμική ,  μα ποτέ ψευδός στάσιμη..]


  

Πέμπτη 24 Ιανουαρίου 2013

Time: Seasons in Hours


It was that clock again
couldn't hind the burried hours
seems as if this all is changing in speed
the walls, the skies, the train, that same train
it all seems a tremendous temtation
light and dark, light and shaddow

-lighten  up the walls
-it's not dark, it's the shaddow
-it is dark and it's the light

the ckock kept ticking
second, moments, hours, days, seasons
light and shaddow, warmth and cold
doesn't stop anywhere
it's the constant always of hours

-take the eyes away, take the spirit above
-to fly free it takes a sublim god of sun
-to release it takes a scream of hell

clocks , alays the clocks to reverse the seasons
voices , always the noices to cover the silence of vacum
shaddows , always to discover the emptyness of ones light

-this naughty light, always there to sease the air
-its magnificent shaddows, always there to captivate the voice

Alas !
Silent cry of vivid clocks
one last scream of time in space
one last loud song to cover the silence
one last betray of ones time that lies beneath
emprisoned remains the storm of brain

Alas !
always the clock, blaring in castles
always the space, locked in ones eye's  ice
always alive for just one resonating belief
captivated ruins of echo among my hours

Hours of seasons spinning in pride
Cursed echo,  footprints on sandy rush
kept alive besides the caves of elusive circles
always same the demand for my fading speak

(c) Evangelia Chatzidaki
Hours & Seasons is nothing but one of the concept of Time...
       


Κυριακή 20 Ιανουαρίου 2013

Μεταίχμιο Εποχών



Ιωάννης Αλταμούρας (1852-1878), «Το λιμάνι της Κοπεγχάγης», 1874, Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου

[ Τοῦτο τὸ σῶμα ποὺ ἔλπιζε σὰν τὸ κλωνὶ ν᾿ ἀνθίσει

καὶ νὰ καρπίσει καὶ στὴν παγωνιὰ νὰ γίνει αὐλὸς
ἡ φαντασία τὸ βύθισε σ᾿ ἕνα βουερὸ μελίσσι

γιὰ νὰ περνᾶ καὶ νὰ τὸ βασανίζει ὁ μουσικὸς καιρός. ]
                                                                          "Σεφέρης/ Το Σώμα"

Ω Δαίμονες κοιμισμένοι αποικισμένου ουρανού
από κεντρί ρόιδου, υποταγμένοι ανύπαρκτου κενού
και θολερού παραδείσου πέτρες αγέλαστα στεγνές 
στων ποταμών τις όχθες εναπομείναντες αποστάτες
και χειροκροτήματος λιμασμένοι θεατρικοί κομπάρσοι
είθε αποκαμωμένοι και σιωπηλοί, αιώνες να μετράτε
την απειλή σας να σφαλίσει,  χρόνου λεπίδι κοφτερό
και νάρκη  πύρινα μακρά τα χνάρια ν' αφανίσει

Ω Μεταίχμιο Εποχών και των ολόφωτων καιρών πύλη  
σε παγωνιά,  αυλός μαγεμένος με κρότο, ζωής απειλή
καιροί μελωδικά σπαρμένοι με αναίτιας ευδαιμονίας νότες
χώρα με ανάσα στη φωνή και μέλι ρευστό στις  κερήθρες 
Ξόρκι θεών σκληρών και κλαδί σε χειμωνιάτικη ικεσία
στ' άφθαρτο του καιρού λιμάνι , προσκυνητής του γλάρου
με νοτισμένα κι αρμυρά τα πέλματα μιας πόλης μυθικής στο νου
στάσου στ' ανέμου τ' όμορφο μονοπάτι, που φύκια σημαδεύουν
τίναξε τη σκόνη του καιρού κι  ανέμου την ανάσα διαφέντεψε
κατάρτι και πανί φύσα κι άγνωρης πολιτείας φως άναψε
σωστής ώρας αέρινο ξύπνημα, σωστό κύμα άγκυρας θεριεμένης 
σα φως στην πλάση ξημερώνει και θεριά υποτάσσονται
κι οι εποχές γιομίζουν και μυρίζουν γιασεμί

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη 
Παρενθετικά Σεφέρης / Το Σώμα
Πίνακας Ιωάννης Αλταμούρας (1852-1878), «Το λιμάνι της Κοπεγχάγης», 1874
Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου 




Δευτέρα 14 Ιανουαρίου 2013

Broken Muse




" Αλίμονο φτωχιά μούσα! Τι έχεις λοιπόν αυτό το πρωινό;
στα βαθουλωμένα μάτια σου συνωστίζονται οπτασίες νυχτερινές
και βλέπω διαδοχικά να καθρεφτίζονται πάνω στην όψη σου
η τρέλα κι η φρίκη, ψυχρές και σιωπηλές ..."

Παγωμένα κρύσταλλα, μάτια εύθραυστα, δραπέτης η θέα
θρυμματισμένοι απόγονοι καισάρων και πύργων μεγαλόπρεπων
λεηλατημένοι πύργοι από πυρά και ψύχος, σκοτάδι
στ' αόριστο χαρισμένοι και στ' ανέμου τη βορά παραδομένοι
σε σκέψεις ερπετές και λογισμών πηγάδια σερνάμενοι ηγέτες
και μακάριας λήθης μάταιοι και κολασμένοι ικέτες

"Η πρασινωπή δαιμόνισσα με το ρόδινο ξωτικό
σε κέρασαν απ' τις υδρίες τους το φόβο και τον έρωτα;
Ο εφιάλτης με τη δεσποτική κι ατίθαση λαβή,
σ' έπνιξε στον πυθμένα του μυθικού Μιντίρνε; "

Η μουσικές σίγησαν και τα στάχυα θερίστηκαν
γοητευτικές αναλαμπές, καιρών αλλοτινών απόηχοι
μια αθιβολή κατάδικη  , μεσάνυχτα και πέντε ακριβώς
μόνο αυτή κουβαλά τους ήχους σου πια μούσα φτωχή
και η στριγκή κραυγή κείνου του τρένου, δίχως μήτε μία επιστροφή
κερασμένη από θεούς και δαίμονες σε άγιο δισκοπότηρο
στα χέρια σου αφημένη , δρόμος κι ανάδρομος μαζί
και το  συμπόσιο  μυστικό, απ' των πολλών τα πάθη ραντισμένο

" Θα ήθελα εκπέμποντας της υγείας τη μυρωδιά
η ψυχή σου από σκέψεις δυνατές, πάντα να συντροφεύεται
και το χριστιανικό σου αίμα να κυλά σε κύματα ρυθμικά.."

Μη στέκεσαι παγωμένα πετρωμένη, να κυλάς
κυλάνε οι άνεμοι , κυλούν των κυμάτων οι αφροί
θείο κύπελλο  θεσπέσιας ερωτικής κατάνυξης μνήμες
γεύση ζωής στερνού φιλιού, ιερό κατρακύλισμα στα χείλη
ξεχύσου και γιόμισε της θάλασσας τη φθονερή ανάγκη
ήμαρτον ανελέητο,  στιγμιαίας αφής το ισόβιο μαρτύριο
φέγγος μείνε,  θαλασσών πλατύ αγκάλιασμα ,
και ουρανών αστερόσπαρτων λαλιάς λύτρωση

" Σα του αναρίθμητους ήχους των αρχαίων συλλαβών
Όπου βασιλεύουν εναλλασσόμενοι ο πατέρας των τραγουδιών
Ο Φοίβος κι ο Μέγας Πάνα, ο κύριος των θερισμών..."

Μ' ερώτων δύνες χαραγμένη η σκιά σου αχνοφέγγει
και με Κίρκης καρπούς σπαρμένα τα θεριεμένα βήματα σου πάει
χρόνια άβουλου λάφυρου, σταυροφόρων σεντούκια σε κλειδώνουν
σε ξεφτούν σφαλιγμένα τυφλή, θερισμένα αδειανή σε δρέπουν

Θεού Ιανικού το αραχνοΰφαντο ντύμα βρες
και με τ' Οδυσσέα σανδάλι νοτισμένο πάτα τη γης σου
σ' αχνό από θάλασσες πλατιές, αλατιού αγίασμα νοιώσε
και σε καθάριων ουρανών τον αχνό ορίζοντα ανάσανε φως
μη θερισμένη και κενή την θεϊκή σου μήτρα απαρνηθείς
αγέρωχη θεά του Πάνα, κι αρχέγονη του νου οπτασία
της ιστορία ο ύμνος μείνε για μια Μούσα
στο φως των οριζόντων και των ατέλειωτων των θαλασσών

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη
Parenthesis poet: Ch. B/ La Muse Malade
Painting: Rafal Olbinski
____________________________
απλά , γλάροι και μούσες δε φυλακίζονται ποτέ...



Σάββατο 12 Ιανουαρίου 2013

Υφάδι στο Φως



"In the wave-strike over unquiet stones
the brightness bursts and bears the rose
and the ring of water contracts to a cluster
to one drop of azure brine that falls."


Κοίτα τη 
κοίτα την καλά
Κάθεται γαληνεμένη
θαρρείς και θύελλες σπαρμένες 
κρατούν το βλέμα της σφαλιγμένο 
ορίζοντας και λησμονιά
στο σφύριγμα το αργόσυρτο
του τελευταίου τρένου της 

Μα κοίτα την καλά
πέρα από των ματιών το άδικο σύνορο
πέρα από αυτό που σε αφήνει να θωρείς 
εκεί θα δεις τους κήπους που κραδαίνει

Κοίτα , κοίτα με μάτια κλειστά
κοίτα όσα τα μάτια ξεγελασμένα δε θωρούν
κοίτα την ομορφιά της, στης εποχής το ψύχος
αντιστέκεται μ' ολάνθιστες του χειμώνα μυγδαλιές 
με τα κλαδιά πλοκάμια απλωμένα σε φως να πλέουν 
ικέτες μαζί και αφέντες των ευχών καραδοκούν

" O magnolia radiance breaking in spume,
magnetic voyager whose death flowers
and returns, eternal, to being and nothingness:
shattered brine, dazzling leap of the ocean..."


κοίτα την ξανά και ξανά
ίσαμε στα μάτια σου να μη χωρά ο χρόνος
ίσαμε στο νου να μη χωρά το δίχως της 
ίσαμε στην καρδιά να μη χωρά 
παρά η αφέντρα αγάπη της 

Κοίτα 
στέκεται αμίλητη
στέκεται στεντόρια και σιωπηλή
               κι ακούς , γιατί είναι αφέντρα
               και νιώθεις , γιατί είναι θάλασσα
               και ζυγώνεις , γιατί είναι νεράιδα απ' των βυθών τους κήπους

Κοίτα την 
Γεύσου την , γιατί είναι 
ραγάδα στου ουρανού το ανέσπερο
μπλεγμένη  ανάκατα με κύματα και σύννεφα
λουσμένη του παραμυθιού 
ένα τρελό σπασμό ευδαιμονικά νοτισμένο

- Και ύστερα , τι έγινε..
- Την σίμωσε ο έρωτας , μ' αραχνούφαντη ανάσα 
- Την τρόμαξε...
- Όχι , της μίλησε κι εκείνος σα θεός, αρχέγονα σπαρμένος

" Merged, you and I, my love, seal the silence
while the sea destroys its continual forms,
collapses its turrets of wildness and whiteness,
because in the weft of those unseen garments
of headlong water, and perpetual sand,
we bear the sole, relentless tenderness....."


Και έσμιξε θεού έρωτα  αφέντη η βουλή
νεράιδας χρώματα σε φως κι αφέντρα την νε στέφει
και γαλήνεψε το κύμα και υποτάχθηκε η μπόρα
και χόρεψε η νεφέλη η γκριζωπή σε ουράνιο πανηγύρι  

και του αφρού την αγριωπή λευκότητα
με άμμο , βράχο και νερό ανακατώνει
και ρούχο υφαίνει αόρατο απ' τη βορά του χρόνου
υφάδι αιωνόβιο , κουρσάρων πεπρωμένο
πανοπλία θαρρείς να τη φυλά 
από ανέμου το φιλί και λήθης το πηγάδι
κι αφέντρα να την κουβαλά στων θαλασσών 
το ηλιόλουστο σμαράγδι

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη
     For my poetic friend J. 
     [ThanX for the inspiration my friend keep up to !!]