Για τα υπέροχα μουσικά κομμάτια ο Χαρούλης & η Ζουγανέλη ευθύνονται!!!
Δεν ξέρω πόσα είναι κατανοητά από όσα έγραψα , μα η βασική ιδέα , είναι απλή ..Αν κάθε πράγμα π' αγγίζεις , η σε περιστοιχίζει έχει τιμή , αξία και μοναδιαία σημασία μέσα σου, τότε κανένας εφιάλτης εξουσία δεν έχει πάνω σου....Τότε είσαι ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ !!!
Berndnaut Smilde, Nimbus Cukurcuma Hamam I, 2012, cloud in room, lambda print on dibond, Courtesy the artist and Ronchini Gallery, Photo Cassander Eeftinck Schattenkerk
I ofen imagined walking into one's soul hall
with just empty walls ,
under the sheer presence of a cloud.
Εξατμισμένη εικόνα
μα ποια ισόβια μύχια αλήθεια, θέλει εικόνα
Χυμένο το σύννεφο λιωμένο
μα ποιος αιώνιος ουρανός, δεν το κυκλώνει αιώνια
Places even deserted in desparate , demanding desires.
Deeply hidden ,
in the darkness of a stimulating punishment, for being human .
Μπήκε σε όλα τα δωμάτια
λυτρωμένα βήματα αργά μετρά ξανά
προσεκτικά , μην πατήσει χρώματα διάσπαρτα
μια περιπλάνηση προσεκτικά εύθραυστη σε ραγίσματα
ένα , δύο, τρία, όλα
πολύ, λιγότερο, περισσότερο, όλο
σημαντικό, ασημαντότητες, τίποτα, όλο
μνήμη, λήθη, πίκρα, χαμόγελο, οργή, όλα
For there lives all we cherish
in fear of our own self.
Μια περιπλάνηση σιωπηλή, το βήμα αργό
κατάχαμα στο πάτωμα , πεταμένη μια τσαλακωμένη απουσία
από του σημαντικού τη φυλακή δραπέτης
στο κενό αιωρούμενος καπνός , βασανιστική παρουσία
από του ασήμαντου την ελευθερία λυτρωμένος
The ones we calm in inoccent deseptions,
the ones we run away from, the ones we run after ever..
in silent screams.
Ένα σύρσιμο αργό, από δωμάτιο σε δωμάτιο
μύρισε ξανά και ξανά μιας θαμπάδας τα απομεινάρια
άλλοτε όμοια με καπνού λήθη, άλλοτε ολόιδια σύννεφου θύμηση
όλα ανάκατα , σαν αταξία παρουσίας περαστικότατης
όλα επίμονα , σαν τάξη σε μια οργανωμένη διαρκή παρτίδα
τέσσερα, πέντε, τίποτα
σιωπή, σωστό, κραυγή , κενό, τίποτα
αλήθεια, ψεύδος, αυταπάτη, κάγκελα, τίποτα
σταγόνα από τόξο ουράνιο, εξατμισμένο θαλασσινό νερό, τίποτα
I wish to remain nothing but a cloud
wandering the most stimulating part of humans,
the deepest rooms of soul...
Berndnaut Smilde, Nimbus II, 2012, Cloud in room, Hotel Maria Kapel, Hoorn, NL, courtesy the artist and Ronchini Gallery, Photo Cassander Eeftinck Schattenkerk
Yet I speak the truth . I realy often imagined walking into one's soul hall with just empty walls , under the sheer presence of a cloud. Places even deserted in desparate , demanding desires. Deeply hidden , in the darkness of a stimulating punishment, for being human . For there lives all we fear of our own self. The ones we calm in inoccent deseptions, the ones we run away from, the ones we run after ever..in silent screams. This is why , I wish to remain nothing but a cloud in the most stimulating part of humans, the deepest rooms os soul... Nefeli / Just a confession..
Berndnaut Smilde , Nimbus D’Aspremont, 2012, Castle of D’Aspremont-Lynden, Rekem, BE, Photo Cassander Eeftinck Schattenkerk
_______________________________
Ευαγγελία Χατζηδάκη
In bold ...Me , just my odd me !
The magnificent Cloud Project creation: Berndnaut Smilde
Θα πετάξω ψηλά πιο ψηλά από του κόσμου τη θαμπάδα πιο ανελέητα από του χρόνου τους αλεθόμυλους πιο πεισματάρικα από του γέρακα το περήφανο ζύγισμα σαν τις φτερούγες απλώνει , νεφέλες να αγκαλιάσει
Ρίζα σε γής άγονης το αίμα καρφωμένη
ζητιάνος μιας κραυγής , εγώ
πραματευτής της θλίψης, εγώ
Έτσι είχα πει,
Μετά,
Είδα τα μάτια σου
Robert & Shana Parke-Harrison
Θα πέταγα Έτσι είχα πει Εκεί που πάνε οι ποιητές , έμπνευση αναζητώντας Ικέτες σε άγνωρους θεούς και σε δαίμονες προσκυνητές Εκεί που γεννιέται ο άνεμος , θάλασσες κυνηγώντας Αφέντης σε άγνωρες συντεταγμένες και σε τυχαίους πηγεμούς
Μετά ,
Είδα τα μάτια σου
Manuel Valerie
Θα σάλπαρα
Έτσι είχα πει
Εκεί που του πελάγου η κραυγή , την αμμουδιά πετρώνει
Κύμα σε ταξίδι αέναο και σε καιρού παλίνδρομου το νοσταλγικό ρυθμό
Εκεί που το μπουρίνι βρυχάται και φουσκώνει, βορά αναζητώντας
Θύτης και τιμωρός και εραστής , στης θάλασσας το τρικυμιασμένο στρώμα
Μετά ,
Είδα τα μάτια σου
Collin Mc Adoo
Θα χανόμουν Έτσι είχα πει Εκεί που θέλω να θέλω, μπορώ να μπορώ, μα τίποτα δεν ξέρω Εκεί που παραγράφεται ο θάνατος των αστεριών σαν όλα υμνούν το Σέλας Εκεί που των ζητιάνων οι φωνές , των αφεντάδων τους δήμιους ζυγώνουν Εκεί που οι θεοί ανίκανοι θωρούν, θνητά τα πάθη των ανθρώπων να βαδίζουν
Μετά ,
Είδα τα μάτια σου
Dragan Todorovic
Corneanu Daniel
Και βγήκα ψηλά
Απάτητα τα μονοπάτια που μ' αγκαλιάζουν
Dragan Todorovic
Και ταξίδεψα μακριά
Γαληνεμένες θάλασσες που όστρακα νανουρίζουν
Guenael Bollinger
Και βρήκα κι εμένα
Στην λεύτερη πνοή , που τα βουνά ως τις νεφέλες οδηγεί...
Marinus Wieten
Είχα πει.....
Κι είναι αργά στου κόσμου τους καιρούς
Είχα πει ....
Κι είναι ψέμα η κραυγές των δυνατών
Και είχα πει...
Μετά είδα τα μάτια σου
και έσμιξα λεύτερα, ένα με τις νεφέλες των καιρών
και ρίζες δεν έχω πια στη γης
_______________________________________________
Ευαγγελία Χατζηδάκη
Parenthesis: Ν. Βρεττάκος
Fotos: Pernille Scheele, Robert & Shana Parke-Harrison, Manuel Valerie,Collin Mc Adoo Dragan Todorovic, Corneanu Daniel, Guenael Bollinger, Marinus Wieten
από αυτές που σε πείθουν πως όσοι γυρνούν δεν είναι σκιές
από αυτές που σου δικαιώνουν την θλίψη στου δειλινού, τα κενά
πέρα από τα σύνορα της μέρας , πέρα από του θανάτου την βέβαια λεπίδα
πέρα από τα όρια που οι σκιές ορίζουν , σαν ξόρκια οι νύκτες κατεργάζονται
"Κι ὅμως στὴ χειμωνιάτικη γωνία ὁ καστανᾶς
περιβάλλεται ἀπὸ σένα.
Κόψε ἕνα τραγούδι ἀπ᾿ τ᾿ ἄνθη
μὲ δάχτυλα νοσταλγικά.
Νὰ γυρίζεις — αὐτὸ εἶναι τὸ θαῦμα."
Και γύρισες
ξανά και ξανά γύρισες, πριν το τέλος
λες και ο γυρισμός , σου έμεινε απατηλή αυτοπεποίθηση
από αυτές που στην νεκρική σου σκιά ρίχνουν προβολείς εκθαμβωτικούς
από αυτές που την σιωπή των ματιών σου, μακιγιάρουν να μοιάζει έρωτας
πέρα από της θάλασσας τη σκοτεινή κατάρα , πέρα από της ζωής το λίκνισμα
πέρα από την θεϊκή του ονείρου μελωδία , πέρα από του κόσμου το αδίστακτο ψέμα
"Θὰ περάσουν ἀποπάνω μας ὅλοι οἱ τροχοὶ
στὸ τέλος, τὰ ἴδια τὰ ὄνειρά μας θὰ μᾶς σώσουν.
Ἀγάπη μεῖνε στὴν καρδιὰ —
αὐτὸς ἂς εἶναι ὁ κανὼν τοῦ τραγουδιοῦ σου.
Μὲ τὴν ἀγάπη
Θὰ σηκώσουμε τὴν ἀπελπισία μας
Ἀπ᾿ τὸ ἀμπάρι τοῦ κορμιοῦ."
Και πέρασαν από πάνω μας, όλοι του χρόνου οι τροχοί
αυτοί που ισοπεδώνουν τις αιχμές , αυτοί που αλέθουν τον καρπό ,
αυτοί που οργώνουν γης -ψυχής το χώμα, ως τη γονιμότητα του να εισπράξουν
Και εσύ, το μόνο που έκανες , να γυρίζεις
άξαφνα , ανείπωτα, αναπάντεχα , μια ανόσια υπαναχώρηση
έντρομα, υποτακτικά, ασθενικά , του καιρού αιώνιος συμβιβασμός
Επιστροφές με χέρια αδειανά κρεμάμενα
Επιστροφές με το πρόσωπο τσακισμένα τυφλό
Επιστροφές με σανδάλια τρύπια και χιτώνα γδαρμένο
Επιστροφές δίχως ήρωα και δίχως τιμή , μια δίχως όραση υποταγή
πριν το τέλος
Απεταξάμενος της αρχής τον ήχο
Αγνοούμενος στου τέλους το δέος
Σκιά από σκιά , σε σκότος χαρισάμενη
Έτσι γύρισες
Έτσι γυρίζεις πάντα
Έτσι γυρίζουν πάντα οι σκιές
σχεδόν ερήμην τους , υποχείρια του φωτός
στερημένες ψίχας , ανάξιες οντότητας
δίχως πατρίδα , δίχως περίγραμμα, δίχως φωνή
Έτσι γυρίζουν πάντα κι οι εποχές
σχεδόν ερήμην τους , υποχείρια του καιρού
στερημένες συντεταγμένων , υποτακτικά στην ώρα τους
δίχως βούληση , δίχως ταυτότητα, δίχως βήματα δικά τους
Έτσι που όλα τ' ανυπόστατα γυρνούν , ψάχνοντας μάσκα να χωρούν
κραδαίνοντας μια στερνή άβουλη απελπισίας αυταπάτη
πριν το τέλος
γιατί σπάνια δεν βλέπουμε το όλον , πριν το τέλος του...
Ίσως γιατί νομίζουμε πως ...μας ξέρουμε αρκετά...
αν είσαι αισιόδοξος , βλέπεις εσφαλμένα θετικά αν είσαι απαισιόδοξος , βλέπεις επίσεις εσφαλμένα επιφυλακτικά αν είσαι ανόητα σοφός , προσπαθείς να μαντέψεις με λογικούς όρους (πλην μεν ...τους πολύ προσωπικούς σου) αν είσαι καλοσυνάτος , βλέπεις το καλό ακόμα και στο κακό αν είσαι χαμένος η εγωιστής , βλέπεις τυφλά μόνο το εγώ σου (και συχνά δίχως καν να το αντιλαμβάνεσαι, η ακόμα χειρότερα να το παραδέχεσαι..) αν.....- αν επιχειρήσω να τα καταγράψω, θα νυχτώσουμε...
κι αν όλα τελειώνουν εδώ και σήμερα...?
ίσως τότε καταλαβαίναμε ...την ανυπόστατη σκιά των πάντων What we can see of all , just their shaddow before the end
whenever the end might be ..Only there you have the entity of the picture ...
Έτσι σιάχτηκε ο άνθρωπος λες , με στόφα λεκιασμένη
και με το πανωφόρι μακρύ , λες για να το σέρνει , περαστικά
πάνω σε πλάκες άδειες , βρεγμένων πεζοδρομίων, σαν αντίλαλο
σαν μια ανάμνηση αυτού που ήταν , αυτού που δεν θα είναι ποτέ πια
δίχως ευθύνη να έχει ποτέ ο περαστικός που αδιέξοδα τρέχει στο εγώ του
έτσι κι εγώ, που ν’ ανοιχτώ φοβάμαι,
ξεχνώ τα λόγια της αγάπης τ’ άγια
λειωμένος απ’ το εντός μου πάθος, να με,
και με λυγούν βαριά του έρωτα μάγια.
Adolf Panonskij
Συνεχίζεις να λες....
Σιάχτηκε να πετά καταραμένα στο κύμα ότι θα υμνεί αιώνες
να ξορκίζει σε ουρανούς , ότι αλυσοδέθηκε ανεξάντλητα στου νου τα κύτταρα
να κοιτά με χέρια τυφλά , ότι δεν αντέχει να αισθανθεί στου χρόνου τη ρωγμή
για να θυμάται αυτό που ήταν, αυτό που δεν θα είναι ποτέ πια δίχως ευθύνη ποτέ να έχει , της κρίσης του εγώ μας η βολική μεταφορά
Άσ’, της καρδιάς μου που φωνάζει, να ’ναι
οι στίχοι μου, λοιπόν, βουβοί αγγέλοι,
κι απόκριση κι αγάπη να ζητάνε
πιότερο απ’ όσα η γλώσσα να πει θέλει.
Anisja Rossi
Κι εγώ θα σου πω...
Γι αυτό κι εγώ απόψε θα πετάξω, με το σύννεφο τ' άπιαστο ένα
και το μακρύ μου πανωφόρι θα ξεσκίσω, αυτό που ανάμνηση λακκούβας στάζει
και τις αλυσίδες θα πριονίσω , που δεσμώτη σε τρικάταρτο θεριό με θέλησαν
και τους καιρούς θα ξορκίσω στου άπειρου, την θολερή δαπάνη
και χρέος μόνο θα 'χω , μιας γύμνιας αδύναμων αληθινών την παραδοχή
Μάθ’ όσα ο πόθος μου έχει να σου πει
τα μάτια σου θ’ ακούνε στη σιωπή.
Anja Buhrer
-*-
Αγάπες άσπονδεςλήθης
των σιωπηλών ανόητων θεριστών τα στάχυα
και στης αφανούς αφής το δέος σπονδές πανάρχαιες
με ξεσχισμένα στα πόδια τα ιμάτια μετέωρης μετανοίας
με κουρελιασμένα στα χέρια το συντρίμμι αχανούς μετανάστευσης
με τσακισμένες στα δάκτυλα λόγου ξεθωριασμένου τις αιχμηρές ακίδες
Η σάρκα μου η νωθρή, σκέψη αν γινόταν,
η απόσταση για ’με δε θα μετρούσε,
αφού, παρά τ’ όποιο κενό θα ’ρχόταν,
όσο μακριά κι αν ήταν, εκεί που ’σαι.
Anja Buhrer
Δυο φτερούγες ερωδιών λικνίστηκαν, δυο ωκεανοί ανακατώθηκαν
δυο σύννεφα κοιτάχτηκαν , στων ουρανών το εύπλαστο συνονθύλευμα
και τράνταξε το κύμα ξυπνημένης θάλασσας και βάθυνε η φωνή της
και σείστηκε του βυθού το ανόσιο θάμπος τρομαγμένο
και σε πέντε ανέμους διασκοπρίστηκε του χρόνου η βουλή
Τι κι αν πατούσα τότ’ εγώ στα ξένα,
μακριά ’πό σένα, αφού πετάει η σκέψη
από στεριές και πέλαγ’ αφρισμένα,
κι όπου θελήσει, εκεί θα ταξιδέψει;
Qin Yonglun
Κι εγώ μικρός και ταπεινός σε χρόνους και πελάγη
έτσι έμελλε να ταξιδέψει βούλησης και αποθυμιάς , το αιώνιο σκαρί
ερήμην ερώτων , στου έρωτα τη γη
ερήμην βούλησης , αποθυμιάς η πιο γιγάντια χαράδρα
ερήμην λόγου, του λόγου ο ύμνος
ερήμην αφής , του αγγίγματος το πιο πορφυρό
ερήμην ανάσας , ο νους ν' ανταμώνει το μέγιστο του τρανταγμού
Στη σκέψη, αχ, πως δεν είμαι σκέψη σβήνω,
που φεύγεις και να τρέξω δε μπορώ,
και καρτερώ, όπως είμαι, μες στο θρήνο,
μια μάζα σκέτο χώμα και νερό.
Phillip Schumacher
Μικρό των θνητών το μεγαλείο
σαν το είδωλο τους στον καθρέφτη δεν αναγνωρίζουν πια
Νεκρικοί και οι μύθοι των παραδείσων τους
σαν φωνές και βήματα δεν τραντάζουν τις φλέβες τους
Σκιώδη κομμάτια και της λήθης οι εξόριστοι
σαν των άστρων το αντιφέγγισμα ποτέ δεν θαυμάζουν
σαν τη ζωή με ύμνο δεν δοξάζουν
Άλλο από δάκρυα, ετούτα τα στοιχεία
δε δίνουν, μάρτυρες στη δυστυχία.
Phillip Schumacher
Anja Buhrer
Ευαγγελία Χατζηδάκη
Παρενθετικά : Shakesphear / Σονέτα 23 & 138 Photographers: Adolf Panonskij / Anisja Rossi / Qin Yonglun & Philip Schumacher O Tom Odell, προειδοποιεί...αρκετά αναλώθηκε η θλίψη, η αντοχή , η κατανόηση στο χθες, τώρα θέλουμε μόνο ότι αξίζουμε...και αυτό είναι οριστικό!
.jpg)
.jpg)
.jpg)