Συμπληγάδες T' Ουρανού

[ Ω, εσύ που μίλαες στα πουλιά, στου δάσους τα γυμνά κλαδιά,
στου αγρού τα κρίνα και γλυκά στον κάθε πόνο εστράφης-
σου κρέμασαν στο χέρι σου μιαν αρμαθιά βαριά κλειδιά
να κλεις μπουντρούμια, ιδιώνυμα γελώντας να υπογράφεις. ] 

-Ρίτσος-

Των Ανθρώπων το δάσος το περπάτησα

Και σαν η ψυχή μου, ουρανό γυρεύει

τα μάτια ψηλά τεντώνω κι αφήνω να αιωρούνται 

ανάμεσα από τις συμπληγάδες των κλαδιών τους

Κάποτε 

μοιάζουν με ικέτες σε μυστική συναγωγή 

Κάποτε 

μοιάζουν με ξίφη κοφτερά, ουρανό διεκδικώντας

Κάποτε 

μοιάζουν σκαλωσιές σ' ουράνιο μονοπάτι

Κάποτε 

μοιάζουν συρματόπλεγμα βαρύ του ανέμου

Των Ανθρώπων το δάσος το ζωγράφισα

Και με σκουντούσαν τα πινέλα και με δένανε

σαν γραμμές τραβούσα, κλαδιά συρματοπλέγματα 

να φυλακίσω αιώνια του ουρανού την αύρα να κρατήσω

Τώρα στέκονται ικέτες ταπεινοί, 

μιας μυστικής συναγωγής υπερασπιστές 

κάτω από του ουρανού το καθάριο ταβάνι 

να εκλιπαρούν λίγο φως δανεικό στης γης τη σκοτεινιά

Τώρα μοιάζουν ξίφη κοφτερά,

στην αιώνια πάλη γήινου και ουράνιου

πάνω από της γης το δεσμευτικό συμβόλαιο 

να διεκδικούν λίγη ελευθερία δανεική στης γης τη σκλαβιά

Πινέλα ξίφη έσχισαν τον ουρανό

Χρώμα αίμα του πάθους το θυσιαστήριο οριοθετούν

Κι όλα έγιναν , όσο κλαδιά ικέτες το άπειρο ζύγωναν

Κι όλα γίνονται , όσο σκαλοπάτια μετρά η γης ως το ουράνιο 

Των Ανθρώπων το δάσος το περπατώ

Και σαν η ψυχή μου, ουρανό γυρεύει ακόμα

χέρια γυμνά σε χρώμα παραδίδω κι αφήνω να περιπλανιούνται

ανάμεσα από τις συμπληγάδες των κλαδιών και των κενών, ως το φως...

Ευαγγελία Χατζηδάκη

Απόσπασμα Ρίτσος

Painting: Prayer  [Vago/ Οil-Acrylic-Metal]

Music: Brian Crain /Dream to Fly 

& Damien Rice /The rat within the Grain

_____________________________________________________

Σε όλες τις συμπληγάδες που έκαναν τον ουρανό πρόκληση αιώνια....

Από Όνειρο Σε Όνειρο

Κι αφού τα όνειρα λένε

σε σοφούς και γνωστικούς δεν αρμόζουν

μετακινήθηκα από όνειρο σε όνειρο

μην και με συλλάβει , του χρόνου η κριτική λεπίδα

Πάντα μια μόνο ματιά την βαστά και ορίζει

λεπίδα καθάρια, με τις κόψεις της γυαλισμένες από Εποχές

και τη λαβή της με ταυτόσημα αποτυπώματα 

του έρωτα το νήμα να κόβει, πριν έρμαιο σε αγάπη παραδοθεί 

Να κρυφτώ από το όνειρο τούτο , αγωνία

Να του ξεφύγω, ματαιότητα 

Να το ορίσω, τρικυμία

Να πετάξω μακρά , αυταπάτη

Μετακινήθηκα λοιπόν κι εγώ 

Ναυαγός τυχοδιώκτης 

Ικέτης ξέμπαρκος 

να κρυφτώ από όνειρο σε όνειρο

Πέρασα που λες από το Συννεφένιο που ποτέ δε μερεύει

Περπάτησα το Θαλασσινά Αρμυρό που λένε ψήνει του νου το νάμα

Τρύπωσα στο αέναο Λαβυρινθικό που ξέρει το εγώ μας να χτυπά

Κρύφτηκα και σε αυτό που ο Μινώταυρος κραδαίνει κάπου στο νοτιά

Μα οι καιροί κι εποχές , παντού με ξετρυπώνουν

και όλο με κατσαδιάζουν που περιπατητής ονείρων μένω

και εγώ όλο τους βάζω τις φωνές κι αυτά λοξοκοιτούνε

μιλώντας τους Ενετικά , απ' του Κάστρου την πέτρινη αρμύρα

Δεν έχει μυλόπετρα η ζωή κι αδράχτι ο καιρός μου

νήμα να πλέκει στης Αριάδνης μου τους μίτους τους πολλούς

έχει πινέλο, έχει λέξεις , έχει χρώμα, έχει κραυγή

στ' ονείρου το κατάρτι, που η αρμύρα η Κρητική αιώνια συντηρεί 

Μετά βούτηξα στα πιο σκοτεινά σου υπόγεια 

Αυτά που φοβάσαι να περπατήσεις εσύ....

_____________________________

Ευαγγελία Χατζηδάκη

Μια ιδέα από ένα θαυμάσιο έργο που γυρίστηκε στην Κρήτη (Το Νησί)

Οι φωτογραφίες / Maud Morell,  Roberto Ojeda & Stephane Blaunchet Nicoud

Για τα υπέροχα μουσικά κομμάτια ο Χαρούλης & η Ζουγανέλη ευθύνονται!!!

Δεν ξέρω πόσα είναι κατανοητά από όσα έγραψα , μα η βασική ιδέα , είναι απλή ..Αν κάθε πράγμα π' αγγίζεις , η σε περιστοιχίζει έχει τιμή , αξία και μοναδιαία σημασία μέσα σου, τότε κανένας εφιάλτης εξουσία δεν έχει πάνω σου....Τότε είσαι ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ !!!

The Deepest Rooms [Του Σύννεφου Η Γης]

Berndnaut Smilde, Nimbus Cukurcuma Hamam I, 2012, cloud in room, lambda print on dibond, Courtesy the artist and Ronchini Gallery, Photo Cassander Eeftinck Schattenkerk

I  ofen imagined walking into one's soul hall 

with just empty walls , 

under the sheer presence of a cloud.

Εξατμισμένη εικόνα 

μα ποια ισόβια μύχια αλήθεια, θέλει εικόνα

Χυμένο το σύννεφο λιωμένο

μα ποιος αιώνιος ουρανός, δεν το κυκλώνει αιώνια

Places even  deserted in desparate , demanding desires. 

Deeply hidden , 

in the darkness of a stimulating punishment, for being human . 

Μπήκε σε όλα τα δωμάτια 

λυτρωμένα βήματα αργά μετρά ξανά

προσεκτικά , μην πατήσει χρώματα διάσπαρτα

μια περιπλάνηση προσεκτικά εύθραυστη σε ραγίσματα

ένα , δύο, τρία, όλα

πολύ, λιγότερο, περισσότερο, όλο

σημαντικό, ασημαντότητες, τίποτα, όλο

μνήμη, λήθη, πίκρα, χαμόγελο, οργή, όλα

For there lives all we cherish 

in fear of our own self.  

Μια περιπλάνηση σιωπηλή, το βήμα αργό

κατάχαμα στο πάτωμα , πεταμένη μια τσαλακωμένη απουσία 

από του σημαντικού τη φυλακή δραπέτης

στο κενό αιωρούμενος καπνός , βασανιστική παρουσία 

από του ασήμαντου την ελευθερία λυτρωμένος

The ones we calm in inoccent deseptions, 

the ones we run away from, the ones we run after ever..

in silent screams.

Ένα σύρσιμο αργό, από δωμάτιο σε δωμάτιο

μύρισε ξανά και ξανά μιας θαμπάδας τα απομεινάρια

άλλοτε  όμοια με καπνού λήθη, άλλοτε ολόιδια σύννεφου θύμηση 

όλα ανάκατα , σαν αταξία παρουσίας περαστικότατης

όλα επίμονα , σαν τάξη σε μια οργανωμένη διαρκή παρτίδα 

τέσσερα, πέντε, τίποτα

σιωπή, σωστό, κραυγή , κενό,  τίποτα

αλήθεια, ψεύδος, αυταπάτη, κάγκελα, τίποτα

σταγόνα από τόξο ουράνιο, εξατμισμένο θαλασσινό νερό, τίποτα

I wish to remain nothing but a cloud 

wandering the most stimulating part of humans,

 the deepest rooms of soul...

Berndnaut Smilde, Nimbus II, 2012, Cloud in room,  Hotel Maria Kapel, Hoorn, NL, courtesy the artist and Ronchini Gallery, Photo Cassander Eeftinck Schattenkerk

Yet I speak the truth . I  realy often imagined walking into one's soul hall with just empty walls , under the sheer presence of a cloud. Places even  deserted in desparate , demanding desires. Deeply hidden , in the darkness of a stimulating punishment, for being human . 
For there lives all we fear of our own self.  The ones we calm in inoccent deseptions, the ones we run away from, the ones we run after ever..in silent screams.
This is why , I wish to remain nothing but a cloud in the most stimulating part of humans, the deepest rooms os soul...
                                                                              Nefeli / Just a confession..

Berndnaut Smilde , Nimbus D’Aspremont, 2012,  Castle of D’Aspremont-Lynden,
Rekem, BE, Photo Cassander Eeftinck Schattenkerk

_______________________________

Ευαγγελία Χατζηδάκη 

In bold ...Me , just my odd me !

The magnificent Cloud Project creation: Berndnaut Smilde

Photo Cassander Eeftinck Schattenkerk

Και για το μουσικό κλείσιμο, Γ. Κότσιρας..

Truth or Reality? 

Choose & take..

Μετά Είδα Τα Μάτια Σου

Pernille Scheele

[ Ἔχω τρεῖς κόσμους. Μιὰ θάλασσα, ἕναν

οὐρανὸ κι ἕναν πράσινο κῆπο: τὰ μάτια σου.

Θὰ μποροῦσα ἂν τοὺς διάβαινα καὶ τοὺς τρεῖς, νὰ σᾶς ἔλεγα

ποῦ φτάνει ὁ καθένας τους.

Ἡ θάλασσα, ξέρω.

Ὁ οὐρανός, ὑποψιάζομαι.

Γιὰ τὸν πράσινο κῆπο μου, μὴ μὲ ρωτήσετε. ]

Θα πετάξω 

Θα πετάξω ψηλά 
        πιο ψηλά από του κόσμου τη θαμπάδα
        πιο ανελέητα από του χρόνου τους αλεθόμυλους
        πιο πεισματάρικα από του γέρακα το περήφανο ζύγισμα
                                                                σαν τις φτερούγες απλώνει , νεφέλες να αγκαλιάσει

Ρίζα σε γής άγονης το αίμα καρφωμένη

ζητιάνος μιας κραυγής , εγώ

πραματευτής της θλίψης, εγώ

Έτσι είχα πει, 

Μετά,

Είδα τα μάτια σου

Robert & Shana Parke-Harrison

Θα πέταγα
Έτσι είχα πει

Εκεί που πάνε οι ποιητές , έμπνευση αναζητώντας
Ικέτες σε άγνωρους θεούς και σε δαίμονες προσκυνητές

Εκεί που γεννιέται ο άνεμος , θάλασσες κυνηγώντας
Αφέντης σε άγνωρες συντεταγμένες και σε τυχαίους πηγεμούς

Μετά , 

Είδα τα μάτια σου

Manuel Valerie

Θα σάλπαρα 

Έτσι είχα πει

Εκεί που του πελάγου η κραυγή , την αμμουδιά πετρώνει

Κύμα σε ταξίδι αέναο και σε καιρού παλίνδρομου το νοσταλγικό ρυθμό

Εκεί που το μπουρίνι βρυχάται και φουσκώνει, βορά αναζητώντας

Θύτης και τιμωρός και εραστής , στης θάλασσας το τρικυμιασμένο στρώμα 

Μετά ,

Είδα τα μάτια σου 

Collin Mc Adoo

Θα χανόμουν
Έτσι είχα πει

Εκεί που θέλω να θέλω, μπορώ να μπορώ, μα τίποτα δεν ξέρω
Εκεί που παραγράφεται ο θάνατος των αστεριών σαν όλα υμνούν το Σέλας

Εκεί που των ζητιάνων οι φωνές , των αφεντάδων τους δήμιους ζυγώνουν
Εκεί που οι θεοί ανίκανοι θωρούν, θνητά τα πάθη των ανθρώπων να βαδίζουν

Μετά ,

Είδα τα μάτια σου

Dragan Todorovic

Corneanu Daniel

Και βγήκα ψηλά

Απάτητα τα μονοπάτια που μ' αγκαλιάζουν

Dragan Todorovic

                 
Και ταξίδεψα μακριά
Γαληνεμένες θάλασσες που όστρακα νανουρίζουν

Guenael Bollinger

Και βρήκα κι εμένα

Στην λεύτερη πνοή , που τα βουνά ως τις νεφέλες οδηγεί...

Marinus Wieten

Είχα πει.....
Κι είναι αργά στου κόσμου τους καιρούς
Είχα πει ....
Κι είναι ψέμα η κραυγές των δυνατών

Και είχα πει...

Μετά είδα τα μάτια σου
και έσμιξα λεύτερα,  ένα με τις νεφέλες των καιρών
και ρίζες δεν έχω πια στη γης

_______________________________________________
Ευαγγελία Χατζηδάκη
Parenthesis: Ν. Βρεττάκος
Fotos:  Pernille Scheele, Robert & Shana Parke-Harrison, Manuel Valerie,Collin Mc Adoo
Dragan Todorovic,  Corneanu Daniel, Guenael Bollinger, Marinus Wieten

Vangelis - Ask the mountains 

Οι άνθρωποι αρέσκονται στην ορμή των μεγάλων λέξεων. 

Αγάπη. Έρωτας. Τι είναι το ένα , τι το άλλο. 

Είναι ίδια, είναι ξεχωριστά, συναντιούνται κάπου...

Ίσως...

Ερχόμαστε μόνοι, φεύγουμε μόνοι.

Και κάπου ανάμεσα βλέπουμε δυο μάτια , προσωποποίηση η ψευδαίσθηση του γιατί περάσαμε ...

Πριν Το Τέλος [The Shaddow]

"Νὰ γυρίζεις — αὐτὸ εἶναι τὸ θαῦμα -—

μὲ κουρελιασμένα μάτια

μὲ φλογωμένους κροτάφους ἀπ᾿ τὴν πτώση

νὰ γυρίζεις στὴν καλὴ πλευρά σου.

Πεσμένος αἰσθάνεσαι

τὴν κόλαση ποὺ εἶναι ἡ αἰτιότητα

τὸ στῆθος ὡσὰν συστατικὸ τοῦ ἀέρα

τὰ βήματα χωρὶς προοπτική."

Και γύρισες 

πολλές φορές γύρισες , πριν το τέλος

λες και ο γυρισμός,  σου έγινε αγαπημένη συνήθεια

από αυτές που σε πείθουν πως όσοι γυρνούν δεν είναι σκιές

από αυτές που σου δικαιώνουν την θλίψη στου δειλινού, τα κενά

πέρα από τα σύνορα της μέρας , πέρα από του θανάτου την βέβαια λεπίδα

πέρα από τα όρια που οι σκιές ορίζουν , σαν ξόρκια οι νύκτες κατεργάζονται

"Κι ὅμως στὴ χειμωνιάτικη γωνία ὁ καστανᾶς

περιβάλλεται ἀπὸ σένα.

Κόψε ἕνα τραγούδι ἀπ᾿ τ᾿ ἄνθη

μὲ δάχτυλα νοσταλγικά.

Νὰ γυρίζεις — αὐτὸ εἶναι τὸ θαῦμα."

Και γύρισες 

ξανά και ξανά γύρισες, πριν το τέλος

λες και ο γυρισμός , σου έμεινε απατηλή αυτοπεποίθηση

από αυτές που στην νεκρική σου σκιά ρίχνουν προβολείς εκθαμβωτικούς

από αυτές που την σιωπή των ματιών σου, μακιγιάρουν να μοιάζει έρωτας

πέρα από της θάλασσας τη σκοτεινή κατάρα , πέρα από της ζωής το λίκνισμα

πέρα από την θεϊκή του ονείρου μελωδία , πέρα από του κόσμου το αδίστακτο ψέμα

"Θὰ περάσουν ἀποπάνω μας ὅλοι οἱ τροχοὶ 

στὸ τέλος, τὰ ἴδια τὰ ὄνειρά μας θὰ μᾶς σώσουν.

Ἀγάπη μεῖνε στὴν καρδιὰ —

αὐτὸς ἂς εἶναι ὁ κανὼν τοῦ τραγουδιοῦ σου.

Μὲ τὴν ἀγάπη

Θὰ σηκώσουμε τὴν ἀπελπισία μας

Ἀπ᾿ τὸ ἀμπάρι τοῦ κορμιοῦ."

Και πέρασαν από πάνω μας, όλοι του χρόνου οι τροχοί

αυτοί που ισοπεδώνουν τις αιχμές , αυτοί που αλέθουν τον καρπό , 

αυτοί που οργώνουν γης -ψυχής το χώμα, ως τη γονιμότητα του να εισπράξουν

Και εσύ, το μόνο που έκανες , να γυρίζεις 

άξαφνα , ανείπωτα, αναπάντεχα , μια ανόσια υπαναχώρηση

έντρομα, υποτακτικά, ασθενικά , του καιρού αιώνιος συμβιβασμός 

Επιστροφές με χέρια αδειανά κρεμάμενα

Επιστροφές με το πρόσωπο τσακισμένα τυφλό

Επιστροφές με σανδάλια τρύπια και χιτώνα γδαρμένο

Επιστροφές δίχως ήρωα και δίχως τιμή , μια δίχως όραση υποταγή

πριν το τέλος

Απεταξάμενος της αρχής τον ήχο

Αγνοούμενος στου τέλους το δέος

Σκιά από σκιά , σε σκότος χαρισάμενη

Έτσι γύρισες
Έτσι γυρίζεις πάντα
Έτσι γυρίζουν πάντα οι σκιές
         σχεδόν ερήμην τους , υποχείρια του φωτός
         στερημένες ψίχας , ανάξιες οντότητας
         δίχως πατρίδα , δίχως περίγραμμα, δίχως φωνή

Έτσι γυρίζουν πάντα κι οι εποχές
         σχεδόν ερήμην τους , υποχείρια του καιρού
         στερημένες συντεταγμένων , υποτακτικά στην ώρα τους
         δίχως βούληση , δίχως ταυτότητα, δίχως βήματα δικά τους

Έτσι που όλα τ' ανυπόστατα γυρνούν , ψάχνοντας μάσκα να χωρούν
                                                              κραδαίνοντας μια στερνή άβουλη απελπισίας αυταπάτη
                                                              πριν το τέλος
     

"Δὲν εἶναι φορτίο 

γιὰ τὴ χώρα τῶν ἀγγέλων, ἡ ἀπελπισία.

Καὶ προπαντὸς

ἂς μὴν ἀφήσουμε τὴν ἀγάπη

νὰ συνωστίζεται μὲ τόσα αἰσθήματα…"

Κι όλα αυτά γιατί

Μη λες ποτέ πολλά,  κάνει άνεμο εδώ κάτω

η κόλαση οριοθετεί πάντα το φως

να γεννά σκιές   

"Νὰ παίζουμε τοὺς ἀνέμους
νὰ παίζουμε γλυκὰ τοὺς κολασμένους..."

--*--

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη 

Ένθετοι στίχοι Νίκος Καρούζος 

Έργα Ζωγραφικής Tomek Setowski

Μουσική Phillip Glass

____________________________________

Πόσο βλέπουμε την γυμνή αλήθεια άραγε..

και πότε...ολοκληρώνεται η εικόνα ...

γιατί σπάνια δεν βλέπουμε το όλον  , πριν το τέλος του...

Ίσως γιατί νομίζουμε πως ...μας ξέρουμε αρκετά...

αν είσαι αισιόδοξος , βλέπεις εσφαλμένα θετικά
αν είσαι απαισιόδοξος , βλέπεις επίσεις εσφαλμένα επιφυλακτικά
αν είσαι ανόητα σοφός , προσπαθείς να μαντέψεις με λογικούς όρους 
(πλην μεν ...τους πολύ προσωπικούς σου)
αν είσαι καλοσυνάτος , βλέπεις το καλό ακόμα και στο κακό
αν είσαι χαμένος η εγωιστής , βλέπεις τυφλά μόνο το εγώ σου
(και συχνά δίχως καν να το αντιλαμβάνεσαι, η ακόμα χειρότερα να το παραδέχεσαι..) 
αν.....- αν επιχειρήσω να τα καταγράψω, θα νυχτώσουμε...

κι αν όλα τελειώνουν εδώ και σήμερα...?

ίσως τότε καταλαβαίναμε ...την ανυπόστατη σκιά των πάντων
What we can see of all , just their shaddow before the end

whenever the end might be ..Only there you have the entity of the picture ...

Ανεξίτηλες Παραδοχές

Adolf Panonskij

Όπως ένας αδέξιος θεατρίνος

π’ όλο ξεχνάει τα λόγια του, αγχωμένος,

και σαν το άγριο, λυσσασμένο χτήνος,

που την καρδιά του τρώει περίσσιο μένος,

Μου λες ...

Έτσι σιάχτηκε ο άνθρωπος  λες , με στόφα λεκιασμένη

και με το πανωφόρι μακρύ , λες για να το σέρνει , περαστικά

πάνω σε πλάκες άδειες , βρεγμένων πεζοδρομίων, σαν αντίλαλο

σαν μια ανάμνηση αυτού που ήταν , αυτού που δεν θα είναι ποτέ πια

δίχως ευθύνη να έχει ποτέ ο περαστικός που αδιέξοδα τρέχει στο εγώ του

έτσι κι εγώ, που ν’ ανοιχτώ φοβάμαι,

ξεχνώ τα λόγια της αγάπης τ’ άγια

λειωμένος απ’ το εντός μου πάθος, να με,

και με λυγούν βαριά του έρωτα μάγια.

Adolf Panonskij

Συνεχίζεις να λες....

Σιάχτηκε να πετά καταραμένα στο κύμα ότι θα υμνεί αιώνες

να ξορκίζει σε ουρανούς , ότι αλυσοδέθηκε ανεξάντλητα στου νου τα κύτταρα

να κοιτά με χέρια τυφλά , ότι δεν αντέχει να αισθανθεί στου χρόνου τη ρωγμή

για να θυμάται αυτό που ήταν, αυτό που δεν θα είναι ποτέ πια
δίχως ευθύνη ποτέ να έχει , της κρίσης του εγώ μας η βολική μεταφορά

Άσ’, της καρδιάς μου που φωνάζει, να ’ναι

οι στίχοι μου, λοιπόν, βουβοί αγγέλοι,

κι απόκριση κι αγάπη να ζητάνε

πιότερο απ’ όσα η γλώσσα να πει θέλει.

Anisja Rossi

Κι εγώ θα σου πω...

Γι αυτό κι εγώ απόψε θα πετάξω, με το σύννεφο τ' άπιαστο ένα

και το μακρύ μου πανωφόρι θα ξεσκίσω, αυτό που ανάμνηση λακκούβας στάζει 

και τις αλυσίδες θα πριονίσω , που δεσμώτη σε τρικάταρτο θεριό με θέλησαν 

και τους καιρούς θα ξορκίσω στου άπειρου, την θολερή δαπάνη 

και χρέος μόνο θα 'χω , μιας γύμνιας  αδύναμων αληθινών την παραδοχή

Μάθ’ όσα ο πόθος μου έχει να σου πει

τα μάτια σου θ’ ακούνε στη σιωπή.

Anja Buhrer

-*-

Αγάπες άσπονδες λήθης 

των σιωπηλών ανόητων θεριστών τα στάχυα 

και στης αφανούς αφής το δέος σπονδές πανάρχαιες

με ξεσχισμένα στα πόδια τα ιμάτια μετέωρης μετανοίας 

με κουρελιασμένα στα χέρια το συντρίμμι αχανούς μετανάστευσης 

με τσακισμένες στα δάκτυλα λόγου ξεθωριασμένου τις αιχμηρές ακίδες

Η σάρκα μου η νωθρή, σκέψη αν γινόταν,

η απόσταση για ’με δε θα μετρούσε,

αφού, παρά τ’ όποιο κενό θα ’ρχόταν,

όσο μακριά κι αν ήταν, εκεί που ’σαι.

Anja Buhrer

Δυο φτερούγες ερωδιών λικνίστηκαν, δυο ωκεανοί ανακατώθηκαν

δυο σύννεφα κοιτάχτηκαν , στων ουρανών το εύπλαστο συνονθύλευμα

και τράνταξε το κύμα ξυπνημένης θάλασσας και βάθυνε η φωνή της

και σείστηκε  του βυθού το ανόσιο θάμπος τρομαγμένο

και σε πέντε ανέμους διασκοπρίστηκε του χρόνου η βουλή

Τι κι αν πατούσα τότ’ εγώ στα ξένα,

μακριά ’πό σένα, αφού πετάει η σκέψη

από στεριές και πέλαγ’ αφρισμένα,

κι όπου θελήσει, εκεί θα ταξιδέψει;

Qin Yonglun

Κι εγώ μικρός και ταπεινός σε χρόνους και πελάγη

έτσι έμελλε να ταξιδέψει βούλησης και αποθυμιάς , το αιώνιο σκαρί

ερήμην ερώτων , στου έρωτα τη γη

ερήμην βούλησης , αποθυμιάς η πιο γιγάντια χαράδρα

ερήμην λόγου, του λόγου ο ύμνος

ερήμην αφής , του αγγίγματος το πιο πορφυρό

ερήμην ανάσας , ο νους ν' ανταμώνει το μέγιστο του τρανταγμού

Στη σκέψη, αχ, πως δεν είμαι σκέψη σβήνω,

που φεύγεις και να τρέξω δε μπορώ,

και καρτερώ, όπως είμαι, μες στο θρήνο,

μια μάζα σκέτο χώμα και νερό.

Phillip Schumacher

Μικρό των θνητών το μεγαλείο

σαν το είδωλο τους στον καθρέφτη δεν αναγνωρίζουν πια
Νεκρικοί και οι μύθοι των παραδείσων τους
σαν φωνές και βήματα δεν τραντάζουν τις φλέβες τους
Σκιώδη κομμάτια και της λήθης οι εξόριστοι
σαν των άστρων το αντιφέγγισμα ποτέ δεν θαυμάζουν
σαν τη ζωή με ύμνο δεν δοξάζουν

Άλλο από δάκρυα, ετούτα τα στοιχεία

δε δίνουν, μάρτυρες στη δυστυχία.

Phillip Schumacher

Anja Buhrer

Ευαγγελία Χατζηδάκη

Παρενθετικά : Shakesphear / Σονέτα 23 & 138
Photographers: Adolf Panonskij / Anisja Rossi / Qin Yonglun & Philip Schumacher 
O Tom Odell, προειδοποιεί...αρκετά αναλώθηκε η θλίψη, η αντοχή , η κατανόηση στο χθες, 
τώρα θέλουμε μόνο ότι αξίζουμε...και αυτό είναι οριστικό!