Να πατάς την γη την καμμένη και να φωνάζεις , θα τα στήσω όλα ξανά
Η πόλη ερήμωνε , στερνή προσπάθεια κραυγής
κι εκείνη η σιωπηλή απειλή απλωνόταν όλο πιο πολύ
σε σοκάκια, σε λεωφόρους σε ότι κουβαλούσε βήματα
κι έγινε βράχος συμπαγής ο φόβος για ένα σκοτάδι
Να κοιτάς ψηλά εκεί που κάνει φως και να κραυγάζεις , εγώ ο θεός είμαι το φως
Στα σοκάκια δεν έτρεχαν πια φωνές παιδιών
κι ένας παράδοξος ψίθυρος ονείρων εξατμιζόταν
οι Ερινύες ανήκαν πάντα σε μικρές ψυχές τα βράδια
και στο βρόχινο σωρό του χρόνου, ελπίδες κοιμισμένες
Να κοιτάς τα βράχια με μάτια φωτιές και να ξέρεις βαθιά μέσα σου, όλα είναι εκεί, δικά σου
Η ρωγμή τούτης της εποχής, μαστίγιο
και τα λάθη και η λήθη, σε ψυχρό τραπέζι νεκροψίας
το "αύριο" στεκόταν εκεί, μια ανάσα παραπέρα
ψυχρά σκεπτικό να αναρωτιέται πως όλοι το αρνήθηκαν Να πατείς τη γης, την όμορφη αφέντρα του καιρού και να τολμάς να ονειρεύεσαι τ' άστρα, κάστρα μιας άγνωρης θέας (c) Ευαγγελία Χατζηδάκη
dipict the sword of the sharrpen air
for not in the stone it lives I swear
select the words of the grounds beyond
for not in the brain their breath withhold
" ..so you think you know..."
trace the kingdom beneath the edge
track the limits of one's fool on verge
brake the foolishness of last and fear
see my reflection in the mirror's tear
"..but it takes one to heal you fool.."
revise the limits of the last dream
diminish the daimons' signs within
might it change the upper shelf of me
alas crashed remains my scream for the
"..turn to you for once, trace your fear "
where you come from, I have been
what you seak for , I have seen
confront the alibi of lonneliness , I seak
in diminishing of casttles & boarders I beleive
"..I shall show you fool.."
Reconstructing me, updating you
no chess in honor wind, unless you win it too
Not being what I wish, no one to be at all
Being without you, no wind of wave to fall
" ...μα εκεί είναι κι ο λαβύρινθος, μα δεν τον έχω δει.."
πως τυφλώνει τούτο το φως
για χρόνια με το τέρας πάλεψα
κλεισμένοι κι οι δύο στα έγκατα μας
νικητές και ηττημένοι μαζί, βολικά μόνοι
"...μπα, και τι χτυπιέσαι να ξεφύγεις τότε.."
να δαμάσεις το τέρας , πρόκληση
να τολμήσεις τη φυγή από τούτο το άδυτο, θεός
να ορίσεις τη σκέψη σου δίχως του, λύτρωση
να πορευτείς στο Ιερό των Δελφινιών, αίσθηση ζωντανή
" ..μ'αρέσουν τα δελφίνια, στην αφή νερού ταξιδεύουν πάντα"
κάνει τόσο φως σε τούτη τη γωνιά
θαρρείς πως η πλάση βάφτηκε επιτήδεια από θεό
να χωρά το πολύ του τίποτα, το ατέλειωτο του τέλους
να ακολουθείς τον ιερό δρόμο των δελφινιών σε γαλανές αντανακλάσεις
"..κι ο Λαβύρινθος, αυτός που χρόνια κρατά επιφυλακτικά τα βήματα.."
γδαρμένες κι οι παλάμες σε τοίχους υγρούς
νεκρωμένη αίσθηση στις πατούσες, δύσβατο πέρασμα
και ξεψυχώντας το θεριό , να βρυχάται στη μοναξιά του
μη φοβηθείς, μην κοιτάξεις πίσω, στο σκότος κλείδωσε το σκότος " ...κι αν χάσεις το δρόμο ως το ιερό.."
στεκόσουν εκεί , δεν είχες μίτο , ένα χαμόγελο μονάχα
τώρα ξέρω το δρόμο κι ας μη φτάσω ποτέ ως εκεί
χαμογέλασες και φάνηκε η έξοδο, σάλεψες και γράφηκαν βήματα
υπήρξες και περιγράφηκε ο δρόμος στο Ιερό των Δελφινιών
Οι μεγαλύτερες διαδρομές που θα τολμήσουμε , από τον εύθραυστο , κακό η απλά τρομαγμένο και πληγωμένο εαυτό μας, δε είναι άλλο από μια εγκεφαλική διαδρομή , λογικά απίστευτη, θελκτικά επιβαλλόμενη, από ένα λαβύρινθο υγρό και σκοτεινό, ως το φως των ανακτόρων. Το να σκοτώσεις, να κρίνεις η να διαλύσεις ένα εξωτερικό τέρας ίσως είναι εύκολα βολικό, μα είναι απίστευτα δύσκολο να το πράξεις , αν πρέπει να σκοτώσεις το μέσα σου σκότος!!
Γι αυτό και θαρρώ μια ανείπωτη ευδαιμονία, όταν από τη ζωή μας περνάνε άνθρωποι , που ανάβουν ένα παράδοξο, και κάποτε ίσως ανατρεπτικά αντιφατικό φως πάνω σε μια τέτοια διαδρομή του νου. Ένα φως που ανάβει κάποια στιγμή και δε σβήνει ΠΟΤΕ !!
" ..πως το είπες αυτό? Ποτέ ? "
....π- ο- τ- έ ....!!!.. ..
Σε πυθμένα κι αν πατάς το φως πάντα ακολουθάς Και ναι εκτίθεσαι στο φως να μένει ο Λαβύρινθος κενός
" μπα..και τι μ'αυτό ? και μετά.. "
Μες το χρώμα σα χαθείς μια βουτιά, τη ζωή να ερωτευτείς αυτή που πάντα ξέρει πως να σε πηγαίνει ως το φως
" ..κι εγώ μπορώ να ζωγραφίσω , και?"
Να νιώθεις , να αγαπάς και να γελάς από χρώμα σε χρώμα, εποχές να δρασκελάς να αφήνεσαι, να βουτάς , να κολυμπάς ταξίδι ο χρόνος , ας ειν' καράβι ο καμβάς
"..να πεις τότε που τα χρώματα ανακάτωνα κι εγώ της άκρης του τελάρου, αέρινο γαλάζιο ξωτικό..."
Ε, να το πω... μμμ...κάπως έτσι...
μαγεία δεν είναι ο καμβάς μήτε στο χρώμα να τσαλαβουτάς μαγεία είναι τ'αέρινο μου ξωτικό που χρώματα σκαλίζει να τα βρίσκω πάντα εγώ
"Μ’ ένα τίποτα έζησα, Μονάχα οι λέξεις δε μου αρκούσανε Σ’ ενός περάσματος αέρα, ξεγνέθοντας απόκοσμη φωνή τ’ αυτιά μου" [ Ελύτης- Τὸ Φωτόδεντρο καὶ ἡ δέκατη τέταρτη Ὀμορφιά ]
Έλληνες , ένας λαός που έμαθε να ζει με αξιοπρέπεια..Όχι, δε θα σας πλέξω απόψε κανένα εγκώμιο, όπως δεν θα το έπλεκα σε κανένα άνθρωπο που αληθινά θα νοιαζόμουν, μήτε και στα παιδιά μου ακόμα.
Και δεν θα το κάνω, γιατί θαρρώ πως λίγο πολύ όλοι μας , παιδιά μιας Ελλάδας σε μόνιμη "ανασυγκρότηση" από τους ζυγούς σκλαβιάς, από πολέμους, από μεταπολεμικές αναρρώσεις , εθιστήκαμε και μάλιστα με απενοχοποιημένες ενοχικές αρτηρίες καλά κρατούσες στα εγκεφαλικά κύτταρα, στο βολικό, στο ατομικά βολικό.
Βολικά συναισθήματα, βολικά όνειρα, βολικές σχέσεις πάσης φύσεως, βολικός λόγος σχεδόν πάντα μεγαλύτερος του άβολου "εγώ" μικρών ανθρώπων.. Βολική πολιτική, βολικά επεξεργασμένες ανοχές , πάντα προς ίδιον όφελος. Κι έτσι ζήσανε γενιές ολάκερες σε μια βολική χώρα ανοχής , με εκμηδενισμένη φρόνηση και διορατικότητα, με όμορφες καρέκλες "sato" , με βολικά όνειρα που δεν θα ιδρώσουν ποτέ σε χωράφια η στην όποια παραγωγική διαδικασία.. Βολικά Όνειρα..
Βολική κοινωνική εναρμόνιση, βολικά πτυχία, βολικά επαγγελματικά όνειρα [στη χώρα της "παροχής δημοσιοϋπαλληλικής υπηρεσίας" - οι φτωχοί , πλην μεν μορφωμένοι ως του διδακτορικού τη σκάλα που δεν παράγουν , αλλά "υπηρετούν"].
Βο9λικές σχέσει κεφαλαιοκρατίας και πολιτικής. Βολικά πιόνια στην παρτίδα, ταπεινοί άνθρωποι με ..μικρά η μεγαλύτερα ..βολικά όνειρα ..Τόσο βολικά , που πλαστικοποιήθηκαν σε πιστωτικές κάρτες, δάνεια. Μια "πλαστική" βολική ροή ζωής , καταναλωτισμού, φανφάρας και νεοπλουτισμού , πλην μεν ..with other peoples' money!! Στρατηγικές ενός αδηφάγου οικονομικού και σίγουρα παγκόσμιου Team!!
Βολικά συναισθήματα, απενοχοποιητικές πλην μεν ποτέ ακολουθούμενες στην ουσία φιλοσοφίες και ιδανικά προς βρώση και κάλυψη του πολύ ατομικού συμφέροντος , σε όποιο βαθμό αυτό αγγίζει και αγνίζει την κοινωνική μας και επαγγελματική θέση. Πριν τον μόνιμα "έτοιμο" αντίλογο που ίσως δεχτεί το κείμενο μου [Ελληνικότατο φαινόμενο πλέον, ένας αντι-λόγος, γιατί ζούμε σε μια χώρα με πολλά "αντι"..] θα παραπέμψω στις αρκετές περιπτώσεις των πρόσφατων "συν-ταξιούχων" που στέφτηκαν σε ένα βράδυ ..."ελεύθεροι επαγγελματίες".. Στις αποδείξεις που ποτέ δεν πήραμε , η δεν ζητήσαμε , σε ότι καιροσκοπικά αποσιωπήσαμε, για προσωπικό όφελος η (ακόμα χειρότερα) για να μην θεωρηθούμε "κακοί & μίζεροι" η ...ακόμα πιο πέρα, γιατί το διαπράτταμε και οι ίδιοι..η ελπίζαμε να το διαπράξουμε..
Βολική ροή μιας χώρας που εντελώς νόμιμα, "τα τρώει" μαζί με τους οικονομικούς υποστηρικτές της , με καθένα σε ένα ελάχιστο, μικρό, μεγάλο η τελικά γιγάντιο ποσοστό..
Τι ακριβώς δεν περιμέναμε ? ότι οι πιστώσεις δεν θα χαριζόταν? ότι οι δημόσιοι λειτουργοί θα ήταν λίγοι , ότι οι παραγωγικές δυνάμεις θα κατάφερναν να τραβήξουν το ενδιαφέρον? ότι θα σταμάταγαν τα "σοφιστικέ εγκλήματα της γραβάτας" δίχως παραδειγματική τιμωρία ..
Και πέσαμε από τα "παπλώματα" ..ένα πρωί.. απροστάτευτοι και καλά, από " καθωσπρέπει διεφθαρμένους " που επιμένουμε να ανακυκλώνουμε δεκαετίες , καρτερώντας τη σειρά μας να φάμε..
Όχι, δεν είναι όλοι ακριβώς έτσι, αφού τα πάντα έχουν διακυμάνσεις και αντίθετα , μα είναι ένα μεγάλο ποσοστό από τους βαθιά γαλουχημένους πολίτες τούτης της γης..
Οι κοινωνίες θαρρώ , όταν υπερβούν το όριο της ανοχής και της αντοχής , μπορούν να μετατραπούν σε μια επικίνδυνα δεικτική μάζα, ανεξέλεγκτη, οργισμένη , ακραία και σκληρή σα βράχο αιχμηρό σε μια απροσδιόριστη ροή.
Κι επειδή ο λόγος πάλι με νίκησε απόψε, κλείνω με μια ευχή. Να αποφασίσουμε να συνταξιοδοτήσουμε τρία πράγματα πριν να είναι πολύ αργά να σβήσει η οργή και να μην καταστρέψει..
Σύνταξη σε όσους μέχρι σήμερα μπαίνουν με γραβάτα αλαζονείας στη Βουλή, σύνταξη στην Βολικότητα του προσωπικού συμφέροντος...Σύνταξη στη βολική νοοτροπία μας..
Φοβούμαι πως αν δεν δώσουμε σύνταξη σε όλα τούτα...θα συνταξιοδοτηθεί αλύπητα και στρατηγικά αναμενόμενα η ίδια η Ελλάδα...
"Κοιτώ τη Γης με το λασπωμένο μυαλό της κι ανατριχιάζω ξαναζώντας τον κίντυνο. Μπορούσα να βουλιάξω, να χαθώ μέσα στις ρίζες τούτες που πίνουν μ΄ ευδαιμονία τη λάσπη· μπορούσα να πλαντάξω μέσα στο χοντρό τούτο μυριοζάρωτο τομάρι· ή να σπαράζω αιώνια μέσα στο αιματερό σκοτεινό καύκαλο του παμπάλαιου πρόγονου.
Μα γλίτωσα. Πέρασα τα παχιόφλουδα φυτά, πέρασα τα ψάρια, τα πουλιά, τα θεριά, τους πιθήκους. Έκαμα τον άνθρωπο. Έκαμα τον άνθρωπο, και τώρα μάχουμαι να τον ξεκάμω!" [Καζαντζάκης-Ασκητική / Δ' Γης]
.jpg)
