Σάββατο 15 Δεκεμβρίου 2012

Αλμπατρός [Αόρατη Ορατότητα]



"Συχνά για να σκοτώσουνε τον άδειο τους καιρό
οι ναύτες παίζουν με «άλμπατρος» που πιάνουν επιτήδεια

τεράστιους γλάρους που πετούν απάνω απ’ το νερό

κι ακολουθούν, νωχελικοί συντρόφοι, τα ταξίδια.."

_._

Στάθηκα και την κοίταξα στερνή φορά
δεν το ήξερε
μα κρυφά είχα φύγει 
τώρα με θρόνο μια νεφέλη αέρινη την κοιτώ
πάλι γδέρνει σιγανά τα πετσιά των νυχιών της
την κοιτώ ακόμα
τα μάτια της κοιτάνε περήφανα κενά
προκαλώντας θεούς σάτιρους εγωιστές 
απροσδιόριστα αγαλματένια
δε σαλεύει
ούτε καν να ξεγελάσει κανένα πως ζει
στύλωσε τα μάτια,  περαστικό αλμπατρός 
σαν από πάντα κολλημένο στον αφρό 
σα δαίμονας που πεισματάρικα τσαλαβουτά
και σπέρνει αφρούς το κύμα
μη ειρηνέψει και την καρίνα απαρνηθεί 

_._

"Κι όταν στο κατάστρωμα, πατήσει το ένα πόδι,

απ' την αδέξια μορφή του, το ράμφος κοκκινίζει,

αφήνει τις φτερούγες του, σιγά-σιγά από τόλμη,
σα δυο μοναχικά κουπιά, που κάποιος δε τα σέρνει..."

_._
Τώρα θα περπατήσει το κατάστρωμα
Θα στρίψει τον καπνό
νωχελικά , σχεδόν σοβαρά
όσο σοβαρά δεν υπάρχει στην πλάση της τίποτες 
θα χαρίσει μόνο τρία βλέμματα 
ένα  στο συννεφένιο θόλο 
που στη γη τη συγκρατεί με νύχια και σπαθιά
ένα στην θάλασσα την πανούργα
που στα πόδια της , την ψυχή της ακουμπά
κι ένα στο πετούμενο αλμπατρός
που πάντα την κοιτά γυμνά
λίγο πριν κραυγάσει 
σοβαρά φασαριόζος
"Βίρα τα πανιά καπετάνιε, χειμώνας του νότου γλυκερός"

_._ 

"Πως ο περήφανος ταξιδευτής, τη δείλια δε προστάζει!

Αστείο που 'ναι άχαρος, με στιλ νεφελοβάτη! 

Ένας με το τσιμπούκι του, στο ράμφος το χτυπάει,
κι άλλος, σα κακός ηθοποιός, χλευάζει και γελάει..."

_._
κι ο δικός της καπνός 
να , όπως ακριβώς το περίμενα 
αυτός ο αχνός καπνός 
πάντα ραντισμένος με μέντα
και μόνο μια ιδέα του
να διαπερνά σιγανά τα φτερά  ως το ράμφος
αυτός δε με ενοχλεί
δε με αγγίζει καν , περιφρονώντας με
ανηφορίζει προς τις νεφέλες 
θαρρείς γραφτό είναι 
μιας συννεφένια συνωμοσία 
την ανάσα να ποτίζει σε απέραντο ουράνιο κήπο

κι ύστερα να χάνεται υπάρχοντας
-δίχως  μήτε κηλίδα ίχνος στου ουρανού το διαυγές-
ακόμα πιότερο δυνατός
πάνω στην πλάση τούτη
ανίατο κενό και αδέσποτος κρατήρας
ευλαβικά αόρατος
έξυπνα αφανισμένος σε ανέφελες σκιές  

_._ 

"..Ίδιο το βάρος του ποιητή, ως ξένοιαστος του αγέρα,
παράλληλος των καταιγιδών, 
το Νου του δε γυρνά,
και όταν φτάνει ακέραιος, στης κοινωνίας τη πλάνη,
ξεπέφτει γιατί δεν χωράν, 
τα πούπουλα στην άκρη..."
_._ 
Στέκεται ακόμα εκεί
με τ' αόρατο 
αιώνια παγιδευμένο στην ορατότητα τούτη
στη διαυγή του ουρανού αντάρα
καλά προφυλαγμένο 
πίσω από μάτια ανεμοδαρμένα
από του χθες και του αύριο την πεζή χυδαία απειλή λυτρωμένο
αυτή που αλλοπαρμένου ποιητή τα μάτια 
να  σκιάζει δε βαστά κι αποχωρεί

Δε θα ανάψει άλλο καπνό
θα σταθεί ώρα πολύ 
με μάτια παράλληλα του τώρα
και νου διαγώνια του πολύ 
χιλιοστά κατακόρυφα των κραυγαλέων εποχών
μίλια νότια στου χαμόγελου μια πιθανή καμπυλότητα
Πάλι θα ζηλέψω
και θα σταθώ να την κοιτώ να χάνεται
στα σοκάκια της άχνης των κυμάτων
να αρμενά 
με ότι ερμητικά δικό της κραδαίνει
από του λίγου την τιποτένια συντεταγμένη
ιερά προφυλαγμένο

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη
Έργο Ζωγραφική: Marek Langowski














Charles  Baudelaire  (1821-1867)

Παρασκευή 14 Δεκεμβρίου 2012

Το Σεντούκι


Alex Alemany

Παράξενο σεντούκι ετούτο εδώ
παιδί τ' ανέμου με μια θάλασσα σπαρμένο
για τα μάτια των πολλών , μια λησμονιά
μέσα σε χέρια π' αγαπούν μαλαματένιο 
_._
Κράτα το τούτο 
το σεντούκι αν τολμάς 
μα σε ντουκιάνι ολόγιομο 
ποτές μην των ματιών σου θαρρευτείς
και ευκολόπιστα το ανοίξεις 

Κράτα το σφιχτά
γιατί μια θάλασσα κρατεί
του κόσμου τον κρατήρα να γιομίζει
μα μην του θαρρευτείς ποτές, μ' ακούς;
τι νου, καρδιά και λογική  στα πέρατα χωρίζει

_._
Μ' άκου καλά
ως της αγάπης το θαλασσινό βουνό 
πάντα γιομάτο φως θα ζει και ας σε σκορπάει
μα  ως του λίγου τη χαράδρα την πικρή, 
κενό σε βλέμμα ερπετού θε να ξυπνάει
_._

Κράτα το πάντα ιερά 
κολλημένο σε ήμερου καυγά το πιο στερνό στραπάτσο
σα αλόγιστα το πέλμα το τρωτό , χάδι φιδιού ζητάει
είναι απρόβλεπτο κι ετούτο σαν κι εμέ
και μέσα του κατάρα κι ευχή αγέρωχα φυλάει
_._
Αν κάποια μοίρα απατηλή 
μ' ένα σεντούκι κλειδωμένο σαν κι αυτό 
με μία περισυλλογή για πάντα σ' έχει ορίσει
να το φυλάς από τ' ανέμου τα στοιχεία τα θολερά
 κήπο ολάνθιστο τη θέλει τη καρδιά , με φως να τη ραντίζει

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη
Painting : Alex Alemany
___________________________________
life is the Greatest choise of all





Τετάρτη 12 Δεκεμβρίου 2012

Όπου Κάνει Φως

Έργο Ν.Τσιρώνης
Κάνει κρύο
ένα ερήμην του νου, επίορκο κρύο
σε τούτο το ορκισμένο κενό 
σέρνεται από παντού εκείνο το παγωμένο δέρμα του φιδιού
αυτού που δεν διατρέχεται με αίμα ζεστά κόκκινο
μα με νεκρού ανύπαρκτη ανάσα

-κοίτα οι νεανίσκες στέκονται νεκρές, θανάτου είναι τούτη η παγωνιά και όχι του χειμώνα διαταγή
-μα είναι αιώνιες ετούτες και γυμνές στέκουν στο βοριά
-είναι νεκρές , με μάτια αδειανά, ασάλευτες , για αυτό αντέχουν τους καιρούς
-κι εγώ που τις φωτογράφιζα; πάντα , λες και θα χόρευαν χορό Ετρούσκων
-είδες πόσο ζωντανές τις σμίλευε ο δημιουργός κι ο χρόνος , λες και ζωντανές πάντα τις γυρεύει
-άψυχες πέτρες , του κενού κορμοστασιά, του θανάτου μασκαράτο
-πάψε να τις φωτογραφίζεις , νεκρωμένες απλά τις προσπερνούν οι εποχές και οι νεφέλες
-κριμένες σε γυμνή κορφή, θάνατο ήσυχο κραδαίνουν

οι θεοί χάζευαν από ψηλά
"νικήσαμε, είμαστε θεοί.. " 
οι πέτρες μουρμούρισαν ηλεκτροφόρες
"η  μπόρα..."
οι νεφέλες βρόντηξαν από ψηλά
"το λίγο ..."
οι αιωνόβιες κολώνες κοντοστάθηκαν κλείνοντας το μάτι
"το άδειο κενό ..."
η εποχή επιβεβαιωνόταν, μια όμορφη μπόρα δύναμης κρατώντας στην αστραπή της
"καιρός ευνοϊκά καλός για μετακίνηση..."

πρώτα πάγωσαν τα δάκτυλα
μετά η παγωνιά έτρεξε, σε κάθε κύτταρο 
που οξυγόνο ρούφαγε πεισματάρικα
καθισμένο στην γαλαρία πανάρχαιου θεάτρου

όρκοι, επίορκοι
συντεταγμένες αδίστακτα ασυνόρευτες
εποχές, θαμώνες 
χειροκρότημα αυλαίας, αποτεφρωμένη στεγάνωση τ'ουρανού

"Παρακαλούνται οι κύριοι επισκέπτες να αποχωρήσουν
το πλοίο είναι έτοιμο για αναχώρηση
τυχόν λαθρέμποροι σοκολάτας ζεστής , θα θανατώνονται παραδειγματικά
τυχόν λαθρεπιβάτες με έγχρωμα παπούτσια , θα φυλακίζονται κατά τη διάρκεια του ταξιδιού
και τέλος τυχόν κραυγαλέοι επαναστάτες της αλήθειας , θα πυροβολούνται επιτόπου"

οι γλάροι θρονιάστηκαν στο αφρό
-καλά που δεν πληρώσαμε και εισιτήριο
-δε λες καλά που έχουμε δυο δυνατά φτερά , λευκά και λεύτερα πάντα

τα  κύματα χτύπαγε την καρίνα
-ευτυχώς περαστικό το πλεούμενο είναι και μας αφήνει πίσω του
-δε λες καλά, που δεν έπνιξε τον γαλανό χορό μας μέσα στους δήμιους του

Φύγε τώρα
μην κοιτάς πίσω
αποσύνθεση και παγωνιά

και τότε βγήκε ένας απογευματινός ήλιος
οι νεφέλες ρόδισαν , ζωή πύρινη στ' ουρανού το απάτητο μονοπάτι
οι πέτρες βάφτηκαν φως , ζωντανές οπτασίες της ώρας της καλής
οι κολώνες φωτίστηκαν , ρυάκι μια όχθη αντίπερα σ' άγνωρο τραβά τη ρώτα

-Σταματήστε , τούτο το πλοίο δεν είναι για μένα
-μα το εισιτήριο ; πληρωμένο και μη ανακτίσιμο
-ναι αλλά μπορώ πάντα να επιλέξω να κατέβω, περιφρονώντας το 

και κατέβηκα 
έβδομος ουρανός 
τέταρτο σύννεφο δεξιά
στις άκρες του ουρανού, κουρέλια δε χωρούν
στο όνειρο να σταθείς, στη ζωή να χορέψεις τρελά
μα θάνατο ποτές μην προσκυνήσεις !

αγνάντι του νου , το πολύ η το τίποτα
αποστροφή του λογισμού , το λίγο ενός προαναγγελθέντος θανάτου
προορισμός , το βαθύ χρώμα της ζωής

-Άρπαξε τα φτερά μας 
κι εμείς λεύτεροι μάθαμε να πετάμε
-που πάμε; 
-όπου κάνει Φως!

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη 
Έργα Ν. Τσιρώνης





Τετάρτη 5 Δεκεμβρίου 2012

Μα Ποτές



Painting: Kim Nelson

"Δίχως θυμό θα σε χτυπήσω
και δίχως μίσος - σαν το μακελάρη!
Θα κάνω, σαν Μωυσής 
απ' το λιθάρι
την έρημό μου για να ποτίσω"

Κρύψου
Κρύψου πίσω από μια έρημο
πάνω στις πτυχώσεις του καιρού
κάτω από δαιμονικά στοιχειά

μα ποτέ 
ποτές , μ' ακούς
μη βουλιάζεις την πιο στερνή ανάσα
την πιο φανερή διαδρομή της ζωή
το χρώμα που με πλέει
τον άνεμο που με κουβαλά στο άτι του

"...από το βλέφαρό σου ν' αναβρύσει
του πόνου το νερό. 
Κι ελπιδωμένο
το κάθε μου όνειρό στ' αρμυρωμένο
το δάκρυ σου πάνω 
θ' αρμενίσει...."

Παίξε 
Ετούτη η παρτίδα 
έχει κινήσεις πολλές πριν μια έκβαση
Πέντε κινήσεις παρακάτω
άπειρες μετά 
τρεις για ένα ρουα ματ

Μα Ποτέ 
μ' ακούς ποτές μη γίνεις σαν αυτούς
αυτούς που περπατούν τυφλοί του λεμοναθού
αυτούς που αγαπούν νεκρικά
κρατώντας σάρκα δίχως 

"......σαν το καράβι
που στο πέλαγο τραβάει
και στην καρδιά μου που θα την μεθύσει
το αγαπητό σου κλάμα,
 θ' αντηχήσει
σαν το ταμπούρλο που την έφοδο βαράει!

Περιπλανήσου\
λαξευμένη σιωπή στου ιερού την κόχη
πράσινη παραδοχή 
κιτρίνισμα σε στερνό χαρτί
και σκαριφήματα αταυτοποίητα ασυμβίβαστα
του καθρέφτη να κομματιάζουν την ασχήμια σα γύρω και μέσα μου κοιτώ

Μα ποτέ 
μη μ' αφήσεις ποτές να γίνω ένα με αυτούς
αυτούς τους θλιβερούς σκυφτούς
που γέρασαν παγωμένοι σε παγκάκια αγέλαστα
αυτούς που για το λήθαργο σάλπαραν 
ενός "εν ζωή θανάτου"

αυτούς που περπατούν, δίχως να υπάρχουν
που ανασαίνουν δίχως ένα κύτταρο ζωντανό και λυτρωμένο
αυτούς που φαίνονται , όντες κενοί
αυτούς που φωνάζουν , τόσο του λόγου αδειανοί

"....Τάχα δεν είμαι παραφωνία
μέσα στη θεία τη συμφωνία,
μια Ειρωνία με δαιμονίζει
και με ταράζει, με ροκανίζει; ....."

Τιμώρησε με 
χρόνια και αιώνες , η ίδια εγώ με τιμωρώ
κάθε που ένα ράισμα του καθρέφτη 
κυλά από το πρόσωπο μου
ως του νου τις παρυφές 

Μα ποτές 
μ' ακούς ποτές 
μη πάψεις να με σέρνεις μακριά 
από όλους τούτους τους ορατούς του σκοταδιού
το χρώμα τιμωρό το νοιώθουν
και άδικα βήματα στο πουθενά μετράνε λυτρωτικά

Απ' τη φωνή μου 
λες και γεννιέται,
κι απ' αυτή είμ' όλος φαρμακωμένος!
Είμαι ο καθρέφτης ο στοιχειωμένος,
όπου αυτή η μέγαιρα 
καθρεφτιέται.

Είμαι η πληγή και το μαχαίρι!
Το μάγουλο 
κι ο ραπισμός του!
Η ρόδα και τ' αποκομμένο χέρι!
Τ' αθώο θύμα 
κι ο δήμιός του! 

Αγάπα με 
η μίσησε με

μα προς θεού
στην μέση μη σταθείς τη θλιβερή

χίλια μαχαίρια φονικά 
κάτοπτρα κομμάτια του κενού ραγισμένες ικεσίες

Βλέπε με σα με κοιτάς 
η απόστρεψε τα μάτια σου

μα τούτο σου ζητιανεύω 
αόρατη μη με λογάς

μυριάδες ραπίσματα το κύμα που αγάπησα θα γίνει
χίλια ναυάγια σε άγονη στεριά

 Η οχιά 'μαι που 'χει η καρδιά μου ξεβράσει
-κάποιος πολύ εγκαταλειμμένος,
σε γέλιο αιώνιο αγγαρεμένος,
χωρίς να δύναται πια να γελάσει!

Αγάπα με η Μίσησε με 
μα μη μ' αφήσεις σαν εκείνους να γενώ

τη σκιά μου να να αντέχω μη μ' αφήσεις 
να με δικάζει γελώντας κι εγώ για πάντα να την τιμωρώ

(C) Ευαγγελία Χατζηδάκη
Painting Kim Nelson

Τρίτη 4 Δεκεμβρίου 2012

Από Το Πριν



Εδώ κατοικείς
Εδώ κατοικούσες από πάντα 

Πύργοι του νου σε αναλώνουν,
καταιγίδα στο τζάμι τραίνου παγωμένου
κοίτα, θολώνεις τα μάτια να μη θωρούν
και ξεπλένεις  των πελμάτων το αίμα αργά σα να μη λαβώθηκα ποτές 

Εδώ κατοικούσες και στο πριν
Εδώ πάντα κατοικείς στις φωλιές του νου

Τι  φως που είσαι ,
της φονικής σκιάς της λήθης κρύβεσαι σα σουρουπώνει
μη και τα νύχια της μπήξει η νυχτιά
και σου στερήσει του λεμονανθού τη σαρκική μυρωδιά
που σχεδόν την αγγίζω ακόμα
στου κορμιού σου τις τρυφερές χαράδρες
και στων ματιών σου τις υπέροχες κατακόμβες
που ιερά έκρυψα του νου τα άγραφα
αυτά που άνθρωποι δε λένε
και ταξιδευτές τα μουρμουρίζουν
κι αυτά που χείλη δε ξεστομούν 
παρά μόνο πολεμιστές τα διεκδικούν

Εδώ πως κατοικείς από πάντα
Εδώ και για πάντα 

Φλοιός του αύριο
την πέτσα του χθες  να τραγανίζει
μέχρι το φως να  λυτρωθεί
μέχρι ν' αγγίξω την πελώρια πληγή 
των καλοσχηματισμένων δαχτύλων σου
αυτών που ώρες τυραννούν το θνητό μου
σε συρματόπλεγμα ναρκοπεδίου αλυσσόδετο 
πάνω στου χρόνου την άφαντη γιατρειά

Εδώ κατοίκισες , πριν σε δω
Εδώ κατοικείς , σ' ότι άστρο σημάδεψα μυστικά

θα σε βρέξουν βροχές
θα σε χαϊδέψουν αστραπές
και με αίμα οι χούφτες σου ίσως γεμίσουν

Θα σε διαφεντέυουν  θεοί πεισμωμένοι
και δήμιοι τρισάθλιοι θα σε σιμώσουν θολερά 
και ποτάμια θα βρέξουν ραγισματιές στων ματιών σου το κύλισμα

Εδώ κατοικούσες στο τίποτα
εδώ κατοικείς στο άπειρο
εδώ θα κατοικήσεις στο αιώνιο αστέρι που σε έφερε

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη
Painting : Ron Di Scenza



Κυριακή 2 Δεκεμβρίου 2012

Ήτανε μια Φορά & μια Εποχή


Oksana Haus -"Ερωτόκριτος"

Ήτανε μια φορά μάτια μου κι έναν καιρό

μια όμορφη κυρά αρχόντισσα να σε χαρώ

Μια μικροπαντρεμένη κόρη ξανθή

τον κύρη της προσμένει βράδυ πρωί

Θα σταθώ αγνάντι στου κάστρου την ιστορία
θα θωρώ του σπαθιού σου την άκρη, στου νερού το κάτοπτρο
και πλάι μου θα ακούγονται οι καντρίλιες αγιασμένες από τους αιώνες
και θα βλογώ του πελάγου το κυμάτισμα με μια διάυγεια που χρόνια του χρωστώ
να φέγγει στη ρότας σου το δρόμο το μακρινό στων πειρατών το πείσμα, αφέντης ταξιδευτής
και θα σπείρω της πυγολαμπίδας το φως το ασημοκέντητο σ' όλο τ' ασήμι το μαλαματένιο
όσο το πέλαγο μια στάλα του φεγγαριού θα κλαδεύει και θα στολίζει τη σκοτεινή του γύμνια  

Ένα Σαββάτο βράδυ καλέ μια Κυριακή

τον ήλιο το φεγγάρι, καλέ, παρακαλεί

Ήλιε μου φώτισέ τον φεγγάρι μου
πάνε και μίλησέ του για χάρη μου


φως και σκιά που το ολόφωτο φεγγάρι των αγγέλων κατοικείτε πλανεμένα
δειώχτε τους πειρατές τους φθονερούς και ρέματα σπείρετε απλόχερα στων πέντε θαλασσών τις πύλες 
σκιά δεν είναι και πέτρες δεν ακουμπά στο πέρασμα του, μόνο πειρατές θερίζει και κύματα δαμάζει
και τα σκοτάδια του θεού για λίγο τα σιμώνει , σα τη φλόγα του σπέρνει στα πέρατα της γης
και τ'ουρανού του νυχτοβρεχτου το μαύρο μαχαιρώνει , αίμα πορφύρα να βαφτεί του κόσμου το σαράκι
και ξαστερώνει ουρανούς  κι ακροπατεί σε βράχους απόκρημνους και σκυθρωπούς

Και είπε και διέταξε ο Ήλιος ..
- Θα φέξω τα πέρατα και δρόμους τ' ανέμου θα σμιλεύω να πατεί

Και μουρμούρισε και πρόσταξε το Φεγγάρι..
- Το σκότος μου θα ορίζω, θάλασσα αφέντρα να φέγγει κόκκινο σημάδι ερχομού

Γυρίζει κι αρμενίζει καλέ στα πέλαγα

τους πειρατές θερίζει καλέ και τους χαλά

Στον ήλιο στο φεγγάρι και στη βροχή

και μένανε μ΄ αφήνει έρμη και μοναχή

Σα φέξει της Ηώς το φως το θολερό , 
άσπιλα ολόλευκα πανιά τον ορίζοντα θα σκίσουν με μανία 
και το λιοντάρι θα ανεντρανίσει και από την πέτρα θα ανεστηθεί ολοζώντανο
ώρα καλή θα ναι και με ένα αστέρι στις χούφτες θα περπατήσω από το φόβο ως την αγάπη
και θα ξεσκίζω θύμησες παλιές , 
το φως ετούτο τ' άγνωρο να χωρέσει στου αύριο τ' αδράχτι

και της μπολίδας καθαρή θα ναι η αφή , το αίμα να ρουφά αχόρταγα, 
να σβήνει σημάδια στερνά στου πολεμιστή τη σάρκα
από κουρσάρων μαχαιριά και πειρατών φαρμάκια, του αύριο την ψίχα να γιατρεύει

Γαλέρα ανοίχτηκε μάτια μου με το βοριά

στη μάχη ρίχτηκε μάτια μου και στον καυγά

Μέσα σ΄ ένα σινάφι πειρατικό

είδα φωτιά ν΄ ανάβει και φονικό

Κι ήταν μαντάτο της σελήνης να χαρώ

"Και τότες γίνηκε το φως, αφέντης επιστρέφει
των θαλασσών και των θεριών
βαρύ μαχαίρι , χαρακιάς και σε Σαρακηνούς και σε κουρσάρους 
φονική η μάχη κι οι οχτροί καταμεσής του πελάγου 
κείτονται τώρα σιωπηλοί με μάτια άδεια
και μια γαλέρα με ολόλευκα πανιά το Κάστρο αγναντεύει κυρά μου" 

Και σώπασαν οι πειρατές στο βάθος του ορίζοντα και χάνονται
και σε θωρώ να σιμώνεις , δίχως σκιές να χαράζει το φως του σκαριού σου
κι είναι η ώρα η καλή που καταμεσής πελάγου κι ουρανού τα χρώματα παλεύουν 
κι είναι η ώρα η καλή που τις νεφέλες αποκοιμίζω , κι όλοι οι όρκοι μου ξυπνούν και σ' αγκαλιάζουν


"Ἐφανερῶσαν το κ’ οἱ δυὸ πὼς εἶναι ἐκεῖ σωσμένοι

κι ἀπόκει στέκου σὰ βουβοὶ κ’ ἡ γλώσσα τως σωπαίνει.

Ἤτρεμ’ ἐκείνη σ’ μιὰ μεριὰ κ’ ἐκεῖνος εἰς τὴν ἄλλη

κι ὁ γεῖς τὸν ἄλλο ἐνίμενε τὴν ἐμιλιὰ νὰ βγάλη˙
μιὰν ὥρα ἐστέκα ἀμίλητοι καὶ τὰ πολλὰ ὁποὺ χώνα
ἐχάσαν τα, σοῦ φαίνεται, τὴν ὥρα ποὺ ἐσιμῶνα.
Δὲν εἶχαν τὴν ἀποκοτιὰ στὰ θέλου νὰ μιλήσου,
δὲν ξεύρουν ἀπὸ ποιὰ μεριὰ τὰ πάθη τως ν’ ἀρχίσου.
Ὡσὰ λαήνι ὁποὺ γενῆ πολλὰ πλατὺ στὸν πάτο
κ’ εἰς τὸ λαιμὸ πολλὰ στενὸ κ’ εἶναι νερὸ γεμάτο,
κι ὅποιος θελήση καὶ βαλθῆ ὄξω νερὸ νὰ χύση
καὶ τὸ λαήνι μὲ τὴ βιὰ πρὸς χάμαι νὰ γυρίση,
μέσα κρατίζει τὸ νερὸ κι ἀπ’ ὄξω δὲν τὸ βγάνει
κι ὅσο τὸ γέρνει τόσο πλιὰ μόνο τὸν κόπο χάνει,
ἐδέτσι ἐμοιάσασι κι αὐτοὶ κ’ ἦσα γεμάτοι πάθη,
ἡ ἀποκοτιὰ τως νὰ τὰ ποῦν, ὡς ἐσιμῶσα, ἐχάθη
καὶ θέλοντας νὰ ποῦν πολλὰ, τὰ λίγα δὲ μποροῦσι˙
τὸ στόμα τως ἐσώπαινε, μὲ τὴν καρδιὰ μιλοῦσι..."

[ Ερωτόκριτος, μέρος Γ΄, στίχοι 583-600.]

(C) Ευαγγελία Χατζηδάκη
       Παρένθετοι Στίχοι: Κώστας Φέρρης
       Τελευταίο Απόσπασμα: Βιτσέντζος Κορνάρος 
       [Γεννημένος στη Σητεία-Έζησε κι έγραψε στο Κάστρο /Ηράκλειο. 
       γράφοντας τον Ερωτόκριτο ανάμεσα στο 1645-1648 ]
       Πρώτη εκτέλεση : Νίκος Ξυλούρης
       Πίνακας : 
Oksana Haus -"Ερωτόκριτος"
       Η ιδέα,  έμπνευση από μια φίλη καλή πέρα από τα πέλαγα  και της χρωστώ πολλά ευχαριστώ..