Τετάρτη 9 Ιανουαρίου 2013

Ξέμπαρκες Στεριές


" Θα μεταλάβω με νερό θαλασσινό 

στάλα τη στάλα συναγμένο απ' το κορμί σου 
σε τάσι αρχαίο, μπακιρένιο αλγερινό, 
που κοινωνούσαν πειρατές πριν πολεμήσουν. "


Βλέμμα στο άπειρο, χρόνου βαλσαμωμένου

στέκεται στης πρύμνης τον γκρεμό και ατενίζει
σα νέφοι στεφανωνόσουν του ουρανού το άσκεπο
και γλάροι σα χτυπούν παγκόσμιου ρολογιού τους δείκτες
εκεί που πλέκτηκε μια αστραπή σε δίχτυα νοερά  
και δρόμους αναχαράζουνε υδάτινα βαθιούς



" Χόρτο ξανθό τρίποδο σκέπει μαντικό. 
Κι ένα ποτάμι με ζεστή, λιωμένη πίσσα, 
άγριο, ακαταμάχητο, απειλητικό, 
ποτίζει τους αμαρτωλούς που σ' αγαπήσαν. "


Μια σκέψη τότε θα διασχίσει όλο το νου

στεριάς από εκείνες που σακάτες μόνο περπατούν
και από εκείνες τις άλλες , τις ανελέητα φτωχές 

που μικροί  και ξέμπαρκοι μονάχα τις πατούνε
σα απ' την πρύμνη θα περνάνε και θα χάνονται ξανά
ναύτες και καπετάνιος, επιλογή άλλη δεν θέλουν
θάλασσας μοναχά τα γυάλινα νερά 
καθάρια  αλύτρωτα  μόνο να σεργιανούν αντέχουν 



"Rosso romano, πορφυρό της Δαμασκός,
δόξα του κρύσταλλου, κρασί απ' τη Σαντορίνη.
Ο ασκός να ρέει, κι ο Απόλλωνας βοσκός
να κολυμπάει τα βέλη του με διοσκορίνη."


Κι έτρεξε η θάλασσα μαζί τους δυνατά

σα το αδράχτι του ζεστού πάντα νοτιά 
που όλο τη ρώτα στρέφει να κυλάει
της Αλεξάνδρειας σα περιφρονεί τα αγαθά
και για τα πλάτεματα πελάγων και ωκεανών κινάει


"Σκουριά πυρόχρωμη στις μίνες του Σινά.
Οι κάβες της Γερακινής και το Σταρτόνι.
Το επίχρισμα. Η άγια σκουριά που μας γεννά,
μας τρέφει, τρέφεται από μας, και μας σκοτώνει."


Κι έτρεξε η θάλασσα , τη λησμονιά ν' αξίζει
μ' ότι τα μάτια κυβερνά, ανυπόταχτη ψυχή να τη στολίζει
απ' του Βοσπόρου τα στενά ως το Γιβραλτάρ
κι από πελάγου την ανάσα ως του ωκεανού το μετερίζι
με μια Ατλαντίδα να τραβάει σε θαλασσινά στενά
όσο στην άκρη μια στεριά με όρια πορίζει

Μα δε λογούνται οι θαλασσινοί
Ακούν το κύμα , πάλι σαν αναρωτιέται



"Πούθ' έρχεσαι; Απ' τη Βαβυλώνα. 
Πού πας; Στο μάτι του κυκλώνα. 
Ποιαν αγαπάς; Κάποια τσιγγάνα. 
Πώς τη λένε; Φάτα Μοργκάνα. "


Μοίρα αλμυρή , θαλασσινή παραδομένη
ευχής  κατάρα σε πρύμνη και κατάρτι,
παντοτινά , σφιχτά  δεμένη
ένας ερχομός απ' τ'  άγραφο του πουθενά 
προορισμός ,μόνο γης ολάκερης 
τα μήκη και τα πλάτη τα ανοιχτά

"Πάντα οι κυκλώνες έχουν γυναικείο

όνομα. Εύα από την Κίο.

Η μάγισσα έχει τρεις κόρες στο Αμανάτι
και η τέταρτη είν' έν' αγόρι μ' ένα μάτι.."


Πάντα οι κυκλώνες, ένα όνομα κρατούν 
χαραγμένο μ' αλάτι στης θάλασσας τα πλάτη
παράδεισων και κόλασης καραβίσια τα σχοινιά
για να σκορπούν το λογισμό, ανεξίτηλα του χάρτη 
Μα δε θα πω, δε μαρτυρώ τη λησμονιά
θεοί τ' ανέμου, μη μου κρύψουνε το όραμα του δρόμου
αυτό που χρόνια ξεκινά κι όλο πάει ξανά 
και σεργιανάει αγέρωχο στο λίκνισμα τ' ανέμου 

Κι ο άνεμος σώπασε και ζύγωσε τα πανιά
μια νηνεμία , να κυλά στων Εποχών  κατόπι
δαιμονικά να καρτερεί χτυπήματα γλαροφτέρουγων
πεισματικά να κοιτά της πυξίδας την κοφτερή βελόνα

" Δαίμονας γεννά τη νηνεμία.

Ξόρκισε, Allodetta, τ' όνομά του.

Λούφαξεν ο δέκτης του ασυρμάτου,
και φυλλομετρά τον καζαμία..."


Μα σα φυσήξει πάλι
θεριεμένα  πνευμόνια ουράνια θ' ανοίξει
ξεκουρασμένος από τη βδελυρή του τεμπελιά
αφέντης ξανά σε πανιά και κατάρτια θα τυλιχτεί
της πορείας διαφεντευτής και άγκυρας ο τρόμος
ακίνητα πανιά θε να τραντάξει
απάτητες στεριές θε να περάσει

κύματα όμορφα , σα θέλει να χαράξει


"Ο άνεμος κλαίει. Σκυλί στα λυσσιακά του.
Γεια χαρά, στεριά, κι αντίο, μαστέλο.
Γλίστρησε η ψυχή μας από κάτου,
έχει και στην κόλαση μπορντέλο..."


Και φύσηξε , πάλι δυνατά
ψυχές ακίνητες στεριές σαν είδε  
και φύσηξε ξανά , πιο δυνατά

Αν το πανί αγγίξεις μια στιγμή
σχεδόν θα τον ακούσεις ψιθυριστά να σου μιλάει

"Μόνο μια θάλασσα αρμόζει Καπετάνιο μου
 κι αυτή είναι που αιώνια κυλά και δε βουλιάζει.." 

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη
     Παρενθετικά: Ν. Καββαδίας /Fata Morgana
     Μουσική: Ξέμπαρκοι/ Τραγουδούν το Πούσι του Καββαδία
     Πίνακες : Wieslaw Wilk & Βολανάκης 


      








Σάββατο 5 Ιανουαρίου 2013

Κύλισμα Εποχών [ Αρχή & Κύμα]


".... I am not jealous
of what came before me..."

Έλα, αποσκευές σε φως
Κοίτα, ήλιος σε νεφέλες 

Γδύθηκε τις καταιγίδες 
προχωρώντας σε δρόμο γοητευτικά γυμνό
άνεμος αντάρτης παρέσερνε τη σκόνη της σάρκας
θάλασσες αρμυρές ξεπλένονταν στου χθες τις όχθες
στη σάρκα της νύχτας, μια πράσινη φυλλωσιά 
στη ανάγκη της φωνής, μια θάλασσα ξεδιπλωμένη

Γδύθηκε την αστραπή 
Ντύθηκε ένα σεργιάνι σου 
μελτέμι και φωτιά στην φουρτούνα σου
ξύπνια τα φύκια και τα χρώματα χορός στον αφρό
εκεί που καρτερείς 

"..Come with a man
on your shoulders,
come with a hundred men in your hair,
come with a thousand men between your breasts and your feet,.."

Περπατά , χείμαροι βήματα 
δρασκελιές στα μάτια ερμητικά λιόλουστες
σιμώνει κι ας σμικραίνει στην ανάσα ο δρόμος
κι ας ισοπεδώνεται  μιας νεφέλης εποχή ανιστόρητη 
άνεμος γλυκερά παραδομένος, εποχών υπέρβαση 
σιμώνει, όλο σιμώνει

".....come like a river
full of drowned men
which flows down to the wild sea,
to the eternal surf, to Time! "

στραφταλισμένη πέτρα του καιρού 
ροές και αντανακλάσεις σε γιαλού μονοπάτια
διασχίζοντας το θρόισμα από τις φυλλωσιές 
σμιλεύοντας όχθες συνοριακές στο στεγανό της γης
κύκλοι του ποταμού, κύμα χάδι στου γιαλού το χρόνο 

"...Bring them all
to where I am waiting for you;
we shall always be alone,
we shall always be you and I
alone on earth,
to start our life! "

Κυλά, 
κυλάνε  
αποσκευές παραδομένες 
σε βροχές και ήλιους
απερίγραπτα μόνοι
αναπάντεχα μαζί

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη
Παρενθετικά: P. Neruda/Always
Painting: Sandra Bierman
[ ....thanX !]





Τρίτη 1 Ιανουαρίου 2013

Θάλασσα & Κρασί [ Το Τέλος ]


Αγαπημένε περαστικέ
Σου χαρίζω μια σκέψη στερνή
τελευταία γουλιά από κρασί αναπάντεχα κόκκινο

Καθώς θα το γεύομαι 
θα παραδίδω το νου σε ένα κύμα
θρονιασμένο σε  θάλασσας το ανελέητο απέραντο

Κι όσο θα καίω μια σκέψη σε κόκκινο
θα δροσίζω το βλέμμα σε ένα γαλάζιο ατίθασο
και τα δύο κυλούν, ζητούν, πάλλονται , ζουν και κραυγάζουν 

κι όσο εσύ οικειοθελώς θα σβήνεσαι
εγώ θα απολαμβάνω στην απεραντοσύνη τούτη 
εκείνη τη στερνή κόκκινη και γαλάζια σου εικόνα 
αυτή που εγώ ήθελα και είδα σαν μια αχτίδα από φως σε χάιδεψε
πριν στο θνητό λίγο χαθείς οριστικά

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη
 Painting: Victo Bauer
__________________________
[ " Στο Πολύ &  στο Τίποτα "   αγαπάς  
στο Λίγο , είναι το τέλος ...]







Σάββατο 29 Δεκεμβρίου 2012

Θαλασσινοί Δραπέτες

Jil Brunel

"Η θάλασσα.Είναι τόσο καλοβαλμένο
 το συναίσθημα  μέσα στη λέξη. 
Η θάλασσα....θάλασσα...Σφαλνώ τα μάτια μου 
και το λέω έτσι απανωτά με πολλά "σσσ", 
το λέω σιγανά και τ' αφουγκράζομαι...." 

Κι όταν η θάλασσα η απέραντη τα πέλαγα της θα στερεύει
θα χύνεται ξανά νωχελικά, μιας ανάσας άχραντο μελάνι
αχόρταγα να το ρουφά, του κάθε κύτταρου το τραύμα
κρατήρας αδέσποτος και αιώνια ανοικτός ,
γάζα γαλάζα να εκλιπαρεί με μια ικεσία
στερνό ξύλινο κατάρτι, να θεριεύει
ίσαμε της νεφέλης το αέρινο συστατικό
τις ώρες τις καθαγιασμένες
που τα μάτια σε ουρανό χαρίζονται

και θάλασσα έγινε μια σκέψη
και κύμα λούστηκε ο γλάρος που άκαρδα φυλακίσαμε
μ\ ένα θεριεμένο κατάρτι δούρειο τρυπώντας του ουρανού το άπειρο
καθρέφτης μαρτυρικά πιο μπλάβος , τώρα να θωρεί
μιας θάλασσας το γιατρεμένο πια αλάτι
με ένα λόγο νωχελικά λευκά

"...Κι ακούγω τότες όλα τα κύματά της τα καλοκαιρινά, 
που ξεσέρνουνται σουσουριστά 
στο στρωτό αμμογιάλι και στα λιστρίδια.
 Αχεί και τραγουδά ακοίμητη μέσα στη λέξη...."

Κι η ματία
άγκυρα πλεούμενη ας γενεί, ανάλαφρη σκιά
κάβος λυτός και λυτρωμένος από λιμάνια και σταθμούς
πυξίδες και ραντάρ κατεστραμμένα από τους χρόνους
έτσι να αφήνεται να πλέει
χορεύοντας στ' αχόρταγο μονοπάτι μιας υδάτινης  φωτιάς 
ακροβατώντας ανάμεσα σε κύματα και νεφέλες και αντάρες
δίχως σε στεριάς τ' αμπάρια να καταδέχεται
τη ρότα του να στρέψει

- και μετά
- και τι μετά
- τι έγινε μετά
- μετά....

Σαν οι Νεφέλες ξεδακρύωσαν
εξάτμιση θαλασσινού θεριού πως ήταν θυμήθηκαν
μια βουτιά τους άρμοζε σ'αφρούς και σε αλάτι
κρεμάμενες από ολόλευκες φτερούγες
ουρανούς απαρνήθηκαν για ένα κύμα αλμυρά βαμμένο
για μιας θαλασσινής γραφής
την αρμυρή σελίδα


"...Κι η λέξη είναι σαν το κοχύλι,

 που σαν βάλεις το αυτί σου στο άνοιγμά του
 ακούς τις φωνές του πελάγου.." 
που ναι για πάντα κλεισμένες μέσα στους γύρους τους, 
να ρχονται απ' αλάργα σαν να μιλά η ψυχή της θάλασσας."

- μα πως..
- πως..πως η γη, πως ο ουρανός, πως το σύμπαν το αιώνια θολό

μιας νότας δραπέτης η στερνή κραυγή
αχόρταγα διαμελίζει ένα  δάκρυ παγωμένο από χειμώνα
μιας ομορφιάς την αίγλη την παλιά σα ανεστωράται
σεντούκι αμπαρωμένο , με συντεταγμένες παραδομένες στο φως

- και τι έγινε τότε..
- χρώμα , φως , βροχή, άλμπουρο
κι εκείνο το άλμπαντρος..
σιωπηλός συνοδοιπόρος , πάντα αγέρωχα ανασαίνοντας..

"...ακούς τις φωνές του πελάγου.." 
που ναι για πάντα κλεισμένες μέσα στους γύρους τους, 
να ρχονται απ' αλάργα σαν να μιλά η ψυχή της θάλασσας..."

βράχια να κοκκινίζουν στο δείλι
και αιμοβόροι πειρατές ξανά να κρύβουν τα σπαθιά
και το λιοντάρι του κάστρου ξανά να μη βρυχάται ζωντανό
και ένα συμπόσιο θαλασσινό,
ζωή να δανείζει στο διάφανο τ' ουρανού

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη
Παρενθετικά Στρατής Μυριβήλης
Sculpture: Jil Brunel

Τρίτη 25 Δεκεμβρίου 2012

The Bet [Absolute Love]


Wonna take that gambling bet 
for the one's brain unspeakable depth
it' just a paralel walk to take with me
or just a mirror you're afraid to see

don't speak now
hash and just walk
till I dipict your faithless talk
the voice of your pace I can't ignore
the sound of your heart, I already know

afterall , all my gain 
 loudness of a path in veil
no trains , no luggage and no veins
no roads, no confines and no fading lace
strong is the will to keep the pace
lust in the reason  in such one's prays

indefinitelly chasing a threat away
in a common share of a windy way
no chains , no directions , just a game
no doors, no truths, no lies , no blame
for it's our absolute love, the deepest mascarade...

(c) Evangelia Chatzidaki
Painting: Victor Sheleg
[.. who makes the rules of any game ,  the powerful  obvious or the one underneath...Wonna bet???  I wouldn't.. ]



Δευτέρα 24 Δεκεμβρίου 2012

Νεφέλες & Κύματα [Θαλασσινή Συνωμοσία]

Alfredo Araujo Santoyo


"Σαν το νεκρό φτερό που ανασηκώνεται

στ' όνειρο ενός πουλιού,
είναι η ψυχή σου που από μέσα μου περνά
με την αγνή, την τρυφερή ανάσα της
πλέοντας με μεγάλα αξεδίψαστα ξανοίγματα
σ'ενός πελάγου ηδονικού ψιθυρισμού το κύμα "



τα μίλια με ξεμακραίνουν 

κι η δύνη όλο βαθαίνει
μήτε θανάτου λύτρωση βαστά,
μήτε του τώρα, ένα απόκληρο γιατί δανείζει 
ίσα που ακούω της ανάσας σου τον ψίθυρο
ίσα που σαλεύει στο νου μια νότα στερνή
παιδιάστικο τραγούδι, ψυχής νεογνικής απομεινάρι
ίσα που τσακίζω  των ματιών σου το γελαστό χαρτί

καραβάκι χάρτινο,  τα κύματα να περιγελά
με μια απονενοημένη αντοχή
θαλασσινή συνωμοσία
 

"Ναρκωμένος μες στο πυρρό όνειρό μου,
κρατώντας ανοικτή την κούπα της ψυχής σου
εκλιπαρώ τις θεϊκές μορφές
μέσα της να διαχυθώ
την ώρα που θ'αποχωρούν οι συντροφιές των ήχων "



Μα δε μου δίνει θάνατο, μήτε και λήθη
τούτο το νάρκωμα το επίπλαστο

κι αρνιέται η ψυχή , μια ανάσα να παραδώσει
θεός μονοσάνδαλος με στοχεύει και περιγελά την προσμονή
αλέτρι ακονισμένο και κύμα βλοσυρό με κατατρέχει
κι εσύ κυλάς στα κύματα μαζί με μια αλμύρα 
και χύνεσαι στης θάλασσας μου το πλάτεμα 
και γίνεσαι φως σα παλιού κρασιού αντανάκλαση
κι όλο χύνεσαι στην κούπα μου 
κυλώντας ανελέητα με μια καμπυλόγραμμη ηδονή
με μια σιωπή 
την ασταμάτητη κραυγή σου μου χαρίζεις
 
Alfredo Araujo Santoyo

"Σαν το γυμνό κλαδί που αναθυμάται

την άνοιξη του ντύματός του -
μοναχικό,
του μεγάλου ύψους πουλί τ'όνειρό μου"



Μα δεν αλαργεύει μήτε ο γλάρος σου
αυτός ο υπόγειος επίκουρος μιας φρόνησης

αναμεσίς  στα μάτια μου και στα νέφη
κατατρυπά τις ολόλευκες φτερούγες του
χτυπώντας τις κραδαίνοντας μανιφέστο απειλή 
κι όλο κοιτά από ψηλά, άγρυπνης κραυγής πείσμα
κι όλο ξαμώνει τα κύματα , στων ματιών το θολό ντύμα
κι ύστερα ανηφορίζει και θρονιάζεται στις νεφέλες μου
πριν μια παράδοξη βουτιά ως τον αφρό της ψυχής χαραμίσει
πριν στις σελίδες του πάλι χαρακωθεί επιφυλακτικά
χλευάζοντας της δύναμης την αδυναμία


κοίτα τον

πάλι θα ανέβει ψηλά
εκεί στα δύο σύννεφα που τον καρτερούν
πάλι θα βουτήξει πύρινα 
εκεί που τα κύματα  χάρτινο πλεούμενο θα σε ταξιδεύουν
εκεί που ότι αγαπάς το αγαπάς
για πάντα

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη
Παρενθετικά : Μανώλης Μεσσήνης
Ζωγραφική: Alfredo Araujo Santoyo
Σαξόφωνο: Kenny G.




 

Τετάρτη 19 Δεκεμβρίου 2012

Συμπαντική Καμπυλότητα

E. Chatzidaki/[Oil on Canvas]


"Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ.

Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας
ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους.
Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν
σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται..."


πόσο ήσυχα νεκροί περπατούν 
φιγούρες δραπέτες από του Μονέ τη μοναξιά
χάζεψα τα μάτια τους τα αδειανά
δε μου θύμισαν το γέλιο από παιδιά στο σοκάκι
μήτε και του θέρους το πιο ανάλαφρο φιλί μάθανε να φοράνε

μόνο τους μέλημα να περπατάνε για κάπου
να μιλούνε για όπου,
να κοιτούν δίχως να θωρούν μια ξεπεσμένη τροχιά περαστική
να πεθαίνουν , όμορφα με μια μάσκα ζωντανή
σε δρόμους άγνωρα γνωστούς 
να καρφώνουν βήματα στο πουθενά παρά πέντε
να σημαδεύουν αγάλματα στο τίποτα και κάτι
να ανασαίνουν , δίχως ανάσας ανάγκη
πόδια ερμητικά καμένα σέρνοντας, 
γης αλλόκοτης ηφαιστειακή λάβα 
παγωμένα νεκρωμένη από καιρούς


όμως
πάντα ένα όμως , ένα τόσο όσο όμως 
πάντα εσύ , ένα όμως 


" Ὅμως, ἐσύ,

δὲ λόξεψες, βάδισες ἴσα, προχώρησες
μὲς ἀπὸ μένα, κάτω ἀπ᾿ τὰ τόξα μου,
ὅπως κι ἐγώ: προχώρησα ισα, μὲς ἀπὸ σένα,
κάτω ἀπ᾿ τὰ τόξα σου. Σταθήκαμε ὁ ἕνας μας
μέσα στὸν ἄλλο, σὰ νάχαμε φτάσει.
Βλέποντας πάνω μας δυὸ κόσμους σὲ πλήρη
λάμψη καὶ κίνηση, σαστίσαμε ἀκίνητοι
κάτω ἀπ᾿ τὴ θέα τους -


κι έλεγε ο ποιητής 
πως είναι τύχη και ευδαιμονία 
σα ένα βλέμμα ανάγκη να μην έχει για σκιά
να κρυφτεί 
και με ένα οικειοθελώς να εισβάλει στο δικό σου
και σε ρωτούσα " τι να λέει..τι να θυμάται τώρα πια"

τα βήματα ξένα συνέχισαν 
βήματα των πολλών , ευλαβικά καθώς πρέπει 
σε συντεταγμένες προδιαγεγραμμένες 
καθώς δεν θα πρεπε

μα δε με ένοιαζε πια
ποτέ πια δε θα με ένοιαζε
μήτε πλάι πέρασες βιαστικά 
μήτε παράλληλα , μήτε και σε ιερή ευθεία
μήτε και σε συντεταγμένες άρρωστες 
φοβισμένων και θλιβερών θνητών 
και αμφιβόλου προελεύσεων σταθμών

μόνο σε μια καμπυλότητα του χωροχρόνου
ιερά σμιλευμένη και απόκρυφη 
-των συλημένων νεκρών τη λήθη προσπερνώντας- 
αυτή που μόνο σαλεμένοι ναυτικοί θωρούνε καθάρια
σα σ' άλλους κόσμους όμορφους τη ρώτα τους συστρέφουν
με μάτια γιομάτα των φάρων όλων το στιγμιαίο φως , 
και χορτασμένα το λήθαργο το θανατικό
μιας όμορφης οικειοθελούς πλάνης
κι όση σκόνη ψυχής ασάλευτης μου πήρες να βαστάς 
τόση σου κράτησα κι εγώ να ταξιδεύω 
τα πέρατα ωραίων θαλασσών 
που λίγοι τα πατούνε


κάποιοι με ρώτησαν τι ήσουν 
μα που να με ακούσουν μέσα στα μετρημένα τους βήματα...


"  Ἤσουν νερό,

κατάκλυσες μέσα μου ὅλες τὶς στέρνες.
Ἤσουνα φῶς, διαμοιράστηκες. Ὅλες
οἱ φλέβες μου ἔγιναν ἄξαφνα ἕνα
δίχτυ ποὺ λάμπει: στὰ πόδια, στὰ χέρια,
στὸ στῆθος, στὸ μέτωπο.
Τ᾿ ἄστρα τὸ βλέπουνε, ὅτι:
δυὸ δισεκατομμύρια μικροὶ γαλαξίες καὶ πλέον
κατοικοῦμε τὴ γῆ..."


 σε ντύθηκα και σε γδύθηκα
βασανιστικά 
 σε κράτησα και σε έχασα
λυτρωτικά
 σε πλύθηκα και σε ταξίδεψα
ιερόσυλα  
 σε γιόρτασα και σε έβρισα
ανατρεπτικά
 σε έμαθα και σε ελευθέρωσα
 σε θέλησα και σε έδιωξα
αλώβητα 

 στο Όλον του τίποτε 
στις πολλαπλές φωνές μιας καμπυλότητας 

και μέχρι να νυχτώσει 
κάπου ανάμεσα στα βήματα των βιαστικών τίποτα
σε μια καμπύλη τροχιά μακριά της ανοησίας
νότια αποκομμένα αφανούς υποκρισίας 
σε άγγιξα 

(C) Ευαγγελία Χατζηδάκη
Παρένθετη ποίηση: Νικηφόρος Βρεττάκος [Οι μικροί Γαλαξίες]
Abstract Painting : VaGo [E. Chatzidaki]