Σάββατο 30 Ιουνίου 2012

Μέσα από Σένα



"Στεκόμουν εκεί και κοίταζα.."

Τα είδα όλα κι όλα ήταν τόσο κοντά στα μάτια
είδα το φως και τα ποτάμια και τα σήμαντρα
είδα πελάγη κι ωκεανούς είδα υδάτινους αφεντάδες
τα είδα νοιώθοντας σε ανέσπερο φως παραδομένα

"...αφουγκράσου , νιώσε!!!"

Και με άγγιξαν όλα τους τη μια άπειρη στιγμή
αέρινη  χρόνου δρασκελιά που πλάι μου στεκόσουν
και μ' άγγιξαν , γιατί σου είπα "νιώσε"
και τα είδα γιατί σου φώναξα " δες"

"...να θέλεις και να ποθείς!!!"

Τα βρήκα όλα και τα πόθησα, τόσο που ξύπνησε η ψυχή
βρήκα το χάδι στο πρόσωπο τ' ανέμου  τέλος και αρχή
βρήκα κατάρτια του γλάρου γλυκό καρνάγιο, ξαστέρωμα
και άκουσα της θάλασσας το πιο γλυκό τραγούδι εν νεφέλες

" ...αντίπερα όχθη του τίποτα, φυγή!! "

Και όλα τους τα πόθησα τη μια άπειρη στιγμή
πλακόστρωτοι δρόμοι σιωπηλοί που πλάι μου περπάτησες
και τα πόθησα γιατί  σε ικέτεψα "να θέλεις"
και κτήμα μου όλα τα κάμα, όσο  κραύγασα "ονειρέψου"

"...μήτε εδώ, μα μήτε και αλλού πουθενά!! Φύγε!!"

Πόσο τα θολώνουν νεφέλες τώρα όλα τούτα
ασπρόμαυρες οι θάλασσες κι ωκεανοί θηρία
και του ανέμου η μουσική πως θύελλες ξυπνάει
και πως όλα θα τελειώνουν στο τελευταίο κενό δείλι

" ..πίσω μη κοιτάξεις, του ψέμα του νου μη δεις
  σε θολερές νεφέλες , το τίποτα αρμόζει πάντα..!!"

Έκλεισε την βαριά πόρτα , πίσω να μην κοιτάξει
και δε ήταν τα μάτια τα κλειστά που όλα τα σκορπούσαν
ήταν που άλλο δεν ήθελε να δει, δεν ήθελε να νιώσει
ήταν που όλα υπήρξαν μια άπειρη στιγμή, μέσα από Σένα

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη




Παρασκευή 29 Ιουνίου 2012

Ιλίγγου Παραλήρημα







" Και μιας αποσύνθεσης 
  ευλογώντας το θαμπό φως.."

Μετά σίμωσε νωχελικά το πιάνο
λες και ήθελα να παίξει σε αλάνα
παιδιάστικα δάκτυλα σε ασπρόμαυρο 
κι ύστερα εκείνη η μουσική, μια μουσική

"..τέλος έχουμε για να πνίξουμε 
 τον ίλιγγο μες το παραλήρημα.."

Στάσου, άγνωρη τούτη η αύρα δε μοιάζει
δε με τρομάζει, δε με κάνει να απορώ
Παίξε, παίξε γητευτή μια μουσική παίξε
παίξε να χαθεί η σκόνη που κάθεται στο νου

"..Εμείς..Ιερέας αλλαζονικός της Λύρας
 που η δόξα του είναι να ξεδιπλώνει....."

Ξεδίπλωνε νότες κι ας τρυπάνε τη θλίψη μου
Παίξε κι ας πετάνε και ας γδέρνουν το σοβά στίχοι
σε ασπρόμαυρο ταξίδι παραδόξου, παραδομός
κι ας σκουντουφλάν νότες σε παραθύρι παγωμένο

"Το μεθύσι των πένθιμων γεγονότων
  δίχως δίψα πιες και δίχως πείνα φάε..."

Και πλημμύρισε απ' άκρη σ' άκρη μια ελάσσονα
μια γλυκερή μελωδία χάρισμα στης ψυχής το κενό
με κλειστά μάτια να πεινώ τις νότες, να διψώ την λήθη
με μια στερνή αλαζονεία να χορταίνω τη μελαγχολία σου

"Ας σβήσουμε γρήγορα τη λάμπα
 για να κρυφτούμε απ' τα σκοτάδια !! "

Τώρα η μουσική παράφωνη τρυπά μια αίσθηση
κι ας έψαξε μάταια στης λήθης τα ποτάμια, μνήμης σκότος
τώρα θα σβήσω το φως, να γαληνέψουν οι νότε οι τελευταίες
θόρυβο πάντα κάνουν και τρομάζουν της μοναξιάς τους δεσμώτες

Σβήσε το φως που τα μάτια πονά
σβήσε και παίξε , τρελός ταξιδιώτης 
σε μοναχικά κενά κελιά παραδόσου ξανά
να πεινώ μια μουσική, να διψώ μια αθιβολή 

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη
[ Παρενθετικά : Charles Baudelaire / από τη συλλογή του1868]



Πέμπτη 28 Ιουνίου 2012

Του Θεάτρου το Βάθος [Κατάσαρκοι Ρόλοι]




" είδα κάποτε σε κοινού θεάτρου το βάθος 
   που έφλεγε γλυκόηχη ορχήστρα, μια θεά ..."

η μουσική έπαιζε ακόμα γλυκερά
αντηχούσε στα αυτιά την ώρα τούτη
μιας μοχθηρής παραγραφής  αδικημάτων
λες για να ντύσει βήματα στερνά με χάρη

"...ν' ανεβαίνει μέσα σε μοχθηρό ουρανό, 
  μια θαυματουργή αυγή είδα κάποτε
  σε κοινού θεάτρου το βάθος..........."

σε γης αφιλόξενη θεατρικά υποταγμένη  
κι ας είχε η παράσταση  τελειώσει πια 
θα περπατήσουν ως την τελευταία περηφάνια
εκεί που κανένα χειροκρότημα δεν συμπονά το νου

"... μια οντότητα που δεν ήταν παρά φως χρυσό και γάζα
  να κατατροπώνει τον τεράστιο Σατανά......"

κι η μουσική συνέχιζε να βασανίζει το βήμα
οι πρωταγωνιστές σκυφτοί και κουρασμένοι πια
τι κι αν υποκρίθηκαν τέλεια, τι κι αν ξόδεψαν φως
στην τελευταία αυλαία, κροταλίζει άσκοπο χειροκρότημα

"..είναι θέατρο όπου κάποιος περιμένει Πάντα
 Πάντα μάταια . Την οντότητα με τα διάφανα φτερά .."

το χειροκρότημα είχε σταματήσει, τα φώτα σβηστά
οι ρόλοι άψογα είχαν αποθεωθεί  στο βάθος του θεάτρου
φως μιας υπέροχης στιγμής, απόηχος του ήρεμου τίποτα
το μόνο που σφήνωνε το νου, οι ρόλοι που κατάσαρκα φόραγαν

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη
     [Παρενθετικά: Spleen et Ideal / Charles Baudelaire -Les Fleurs du Male]



Σάββατο 23 Ιουνίου 2012

Μια Μέρα στον Κήπο των Τρελών



Μια μέρα θα μπω στον κήπο των τρελών
θα περπατήσω με βήμα αργό και συρτό
με τις εύρυνες μου αποκαμωμένες πια
και τις ενοχές σε χρόνο αόριστα παρελθοντικό

Μια μέρα που θα χει αμέτρητες πεταλούδες
γαλάζες δεσιές του ουρανού χάμω στη γη
και θα βαδίσω ανάμεσα στα αέρινα φτερά τους
με χέρια υψωμένα σε ικεσία θα τις προσπερνώ

Μια μέρα θα είναι και τα κλαδιά θαμπά επιτέλους
και τα μάτια ανοιχτά , μα δε θα θωρούνε πια
και θα διαβαίνω των τρελών το γαλάζιο μονοπάτι
σε κήπο κατάσπαρτο από αέρινες αιώνιες πεταλούδες

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη





Αποτύπωμα [Φυγή]


"Κανείς δε λυπάται που φεύγω
ούτε ακόμα κι εγώ "

ροκανίδια αιωνόβιας υποκρισίας
φως θολό, παραποίηση αναζήτησης
αλάτι όξινο σε ότι πιστεύει η συνήθεια
οξύ στου νου τη χαρακιά γιατροσόφι

"...όμως θα πρεπε να υπάρξει
 μια μουσική, μια απορία, ένα τέλος, ένα λιθάρι"

Σα φτάσω στις νεφέλες ψηλά
θα κοιτάξω μια άτοπη στιγμή χάμω
να χλευάσω το ίδιο μου το αποτύπωμα
να περιγελάσω του νου το τέντωμα το θελκτικό

" ...αν είχα ένα στίχο  να αρμενίζει
  κι ο άνεμος να ήταν ούριος και το κύμα νεφέλη .."

Μια φυγής τ' όνειρο πέταγμα απομεινάρι ψηλά
με τη χαριτωμένα νεκρική της σιωπής συνουσία
με την βολική επίφαση μιας ερήμην συνέχειας
με τη συγκεκαλυμμένη γαλήνη του τιποτένιου κάτι

" ...ούτε μια λύπη δεν μου χαρίζω φεύγοντας
   και μήτε το φθονερό φίδι της λήθης με παραμονεύει πια"

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη


Όταν κοιτώντας το αποτύπωμα που αφήνουμε , από μακριά και αποστασιοποιημένοι, μας προκαλεί γελοιότητα και θλίψη με μια παράδοξη διάθεση να το χλευάσουμε , την οπτική μας σε αυτό που ο νους τεντώνει να πιστέψει και όχι σε αυτό που αλήθεια υπάρχει, τότε θαρρώ είναι εκείνη η σωστή στιγμή να φεύγουμε από το "όπου" μας την διαιωνίζει..

Και για σήμερα σας έχω μια καλή ερώτηση [κάποτε με ρώτησαν κι εμένα..και πέρασε καιρός για να έχω εγώ μέσα μου την απάντηση..] και πάλι η απάντηση σας , όχι εδώ μα με ειλικρίνεια και στον ίδιο τον εαυτό σας... Τι από αυτά που νομίσαμε πως υπήρξαν , δεν ήταν παρά μια παράθλαση από αυτά που ο νους απεγνωσμένα θα ήθελε να υπάρχουν η να συμβαίνουν.. 

Σπάνια μας φταίνε οι "άλλοι", σε μεγάλο ποσοστό φταίει το τέντωμα του ίδιου μας του νου η της ψυχής να φτάσουν εκεί που "θα ήθελαν" Και όσο κατανοητή μπορεί να είναι η υποκρισία από τους "άλλους " προς εμάς κάποιες φορές , τόσο απαράδεκτη και άτοπη είναι όταν αυτή προέρχεται από εμάς τους ίδιους για εμάς τους ίδιους..

Και δια ταύτα , μη φοβάστε να ρίχνετε μια ματιά στα χνάρια που αφήνετε πίσω σας, να επανεξετάζετε τι αλήθεια υπήρξε, η απλά βόλευε το νου να υπάρχει και να τολμάτε και μια ειλικρινή φυγή από το όποιο καλοπροαίρετο ψεύδος του ίδιου το νου σας..

Αυτά!! κι ένα αγαπημένο τραγούδι, μετά τα δύσκολα που σας έβαλα!!

Lost without you, lost with you too...
[κι αυτό δύσκολο στίχο έχει..μη σας ξεγελώ άδικα..]

Τετάρτη 20 Ιουνίου 2012

Βαθιά Πύρινη Θάλασσα



" ...και πέρασαν πολλές μέρες μετά
  όμοιες με τα αιχμηρά βράχια του κάστρου"

να ήταν λέει η πλάση κόκκινη
τόσο κόκκινη , σα ματωμένη σε φως
και ιδέες λέει πια να μην είμασταν
και να είχαμε βήμα και ανάσα να είχαμε

"...εδώ θα γεράσω, στα κελιά σου
  κατάρα κοινή, σε ανυπαρξίας βορά"

να ήταν λέει και η θάλασσα πορφυρή
και του γλάρου το πέταγμα πινελιά φλόγας
και ο ορίζοντας μια αρτηρία από εδώ στο αιώνιο
και το λιοντάρι του κάστρου να γελά στις φωτιές

" ...γερνώ κι οι μέρες περνούν σε πύρινα κάγκελα 
  χτυπιούνται με τις δύο υπάρξεις μου και με αφανίζουν"

να ήταν και το κύμα καπνός κόκκινα αιμάτινος
κι η θάλασσα να άντεχε τις αέρινες υπάρξεις μας
και του νου φάντασμα κι αθιβολή να μην ήσουν πια
θα κρυβόμουν εγώ τότε στην ύπαρξη σου στο τελευταίο ταγκό

" ...γυμνός από σάρκα , αδειανός από φωνή 
  έτσι να πλανιέμαι με καταδίκασες στα κύτταρα του νου "

τότε η θάλασσα βάφτηκε από ένα στερνό φως
κόκκινη, πύρινη σκουριασμένο αίμα δειλών τρελών
έλα, θα μας αντέξει σ'ένα τελευταίο ταξίδι να κυλήσουμε
αφανίζοντας  και τους δύο μας αδιαμαρτύρητα αιώνια κολασμένους

"...κοίτα έγινε φωτιά, κόκκινη φωτιά ...."

Και τι σκιάζεσαι μάγε μου
Ιδέες άνεμοι υπήρξαμε κι οι δύο
κι οι ιδέες δεν πνίγονται μήτε καίγονται ποτέ..
αέρινοι δραπέτες πλανιούνται σε κύματα φλόγες κόκκινες..

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη


Τρίτη 19 Ιουνίου 2012

Ζητώντας το Θεό


Ζητούσε ακόμα το θεό , σε φως και σκότος τυφλό
σε σκοτεινές νεφέλες  και ξεδιάντροπες λιακάδες
σε  γελαστά  και νοτισμένα μάτια κλειδαριές 
σε ξέρες και σε πέλαγα , κουρσάρων πύρινες δρασκελιές 

"Πεισμωμένος χλωμός κι ακατάδεχτος
κοιτούσα τον κόσμο και κραύγαζα:
Δεν έχω τίποτα, δικά μου είναι τα πάντα"


Το νερό θέριεψε, κύματα ικέτες μιας αφής
πάνω από τα βράχια κράδαιναν  μια αρμύρα
κάτω από τον ουρανό μια απειλή σιωπηλή
πέρα από το κάστρο μια αντηλιά πειρατική

"Γι' αυτό κι οι πιο λαμπροί μου στίχοι
είχαν κρυμμένο στην καρδιά τους
ενός λυγμού το τρεμοσάλεμα 
γιατί έλειπες απ' την καρδιά μου, αγάπη"


Κύμα, ανέβαινε ψηλά, ικεσία έπαυε να ναι
μυριάδες σταλαγματιές, το είναι του αποσύνθεση
σάρκα γυρεύουν να κατοικίσει η αρμυρή αφή τους
αδάμαστα από θάλασσα αφέντρα και βράχια αιωνόβια

"Κι όταν ακόμη επέστρεφα, την όψη μου απ' τη γη
και τρυπούσα με πύρινα βλέμματα, τα τείχη της νύχτας
ήταν γιατί δεν ήθελα να κλάψω, που δε με συλλογίστηκες, αγάπη"

Στεκόταν εκεί , με τα μάτια πύρινα καρφωμένα στην υδάτινη οργή
σιμά σε κύματα θεοί οργισμένοι κι  ικέτες ταπεινοί κουρελήδες μαζί
με τ' απλωμένα υδάτινα ακροδάχτυλα τους , στον πάταγο προσευχής
αέρινη στεγάνωσης στις ρωγμές κάθε κυττάρου, τ'ονείρου λυτρωτές 

"Ζητώντας το θεό, ζητούσα εσένα.
Εσένα περιμένοντας, γέμισα τους κήπους μου
με λευκούς κρίνους για να βυθίζεις τις κνήμες σου
αυτά τα βράδια τ' αργυρά που η σελήνη ραντίζει με δρόσο
τη φιλντισένια υψωμένη μορφή σου...."

Και τότε μουρμούρισε η θάλασσα και τράνταξε το κάστρο
Ζητώντας το θεό , εσένα μόνο αναζητούσα....
και τίποτα δεν είχα , μα δικά μου ήταν τα πάντα....
στο είχα πει, στο τίποτα  τα πάντα θα' ναι δικά μου..

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη
[ Αποσπάσματα : Ρίτσος και μια λατρεμένη "Εαρινή Συμφωνία" , από αυτές που κάνουν θεοί και δαίμονες , συχνά ερήμην μας...]