Πέμπτη 15 Νοεμβρίου 2012

Αθάνατα Πάνδινοι Έρωτες [ Τα 'Ε" & τα 'Ρω" ]


The Farewell of Telemachus & Eucharis [Jacque-Luis David 1748-1825]
"Αρχή του κόσμου πράσινη, κι αγάπη μου θαλασσινή
   την κλωστή σου λίγο λίγο
   τραγουδώ και ξετυλίγω

Διαβάζω μέσα στο νερό, το άλφα το βήτα και το ρω

Τα δυο γυμνά σου πόδια
τους κήπους με τα ρόδια

Σ' έκανα πουκάμισό μου, 
σε φορώ και περπατάω
Με το σώμα το μισό μου

στο δικό σου που κρατάω "
_._
Τι και αν χίλιες κρυψώνες βρήκα
από των ματιών σου τις πάνδυνες δίνες
που ακόμα με φοβίζουν και ακόμα με καλούν
στο ανελέητο στροβίλισμα τους 
στης ψυχής σου τα βάθια , σε σύνορα άφαντα

και τι κι αν δε ρωτούν οι λέξεις μου

σα ροκανίζουν μια στιγμή παραδομού
την ίδια στιγμή πάντα, ακόμα πάντα, πόσο πάντα
και σαν δειπνούν αχόρταγα ενός φιλιού ανάμνηση 
δείπνο στερνό και πρώτο, με τα κεριά να καίνε, 
παράνοιας και τρέλας αυτοαναιρούντα δοχεία  
σα ξεχύνονται στο κύμα κύμα του πιο ατελούς πελάγου
_._
"Άκουσα μες στον ύπνο σου
που κολυμπούσε ο κύκνος σου
Τα δύο μας τα ονόματα
ν' αλλάζουν χίλια χρώματα"
και κρύφτηκα των ματιών σου, στερητικά
και σιώπησα των λέξεων σου, στραγγιχτά
και κουλουριάστηκα στου Ελύτη ένα απεγνωσμένο "Ρω"
αυτό που κουλουριάζεται και πάντα πως 
καταφέρνει να χωρά ατέντωτο στου έρωτα το κόκκινο σημάδι 
τόσο π' ανυποψίαστοι όλοι θαρρείς οι λογισμοί μου του αφήνονται
τόσο που κι οι νύχτες μου, αδιάφορα με προσπερνούν 
ποδοπατώντας έναστρους ουράνιου ποταμούς
ως του Αυγερινού το λυτρωμό που τα μάτια μου τα πλένει
_._
"Βγήκε απ' το κόκκινο το μαύρο, και τώρα που να πάει δεν ξέρει
Κόκκινα που 'ναι όλα τα μέρη
Το 'να που απόμεινε ίσως θα 'βρω

Μου 'φυγ' ένα συννεφάκι, πάει τη λύπη στα βουνά

Ψάχνει να χτίσει ένα σπιτάκι
στο πάντα και στο πουθενά"

Κόκκινο σημάδι στερνού φθινοπώρου μου
και το ζητάς , μα πως το ζητάς ετούτο
στη ραχοκοκαλιά της βροχής πυρά
και στου κάστρο τις αιώνιες πέτρες , 
μπλάβο ζητάς το αίμα των κουρσάρων

και στου πανιού τα περιστύλια 
πως μου ζητάς του μαύρου σου τ' α-λόγου
τον εγωισμό να ντυθώ , σα να μη με στενεύει 
σα περπατώ , σαν ανασαίνω, ρούχο ξένου ξάμωμα
και δανεικής ψυχής αναπαή να γυρέψω δίχως σου
_._
"Σταμάτα μου την αστραπή, ν' ανάψω ένα τσιγάρο
Και πες του σύννεφου να πει
πως θα 'ρθω να σε πάρω
Την αγάπη μια τη λες, την ντύνεσαι τη γδύνεσαι
Όσο που γίνονται πολλές
και πάλι σ' όλες δίνεσαι"
Να ντυθώ μια 
σημάδι κόκκινο από αίμα ζωντανό
να ξεντυθώ άλλη  μια 
σχισμένο κουρέλι μαύρο που απάνω μου σφαδάζει
να ντυθώ δυό
κατάσαρκα του κόκκινου, το μαύρο άτι σαν άνεμος περνά
και της αγάπης τη φωτιά
μια να ντυθώ, δύο να γδυθώ, τρεις να την ε πιστέψω
κέντημα πεταλούδας και φωτιάς 
θε να γεννώ , τον ύπνο σου να θρέψω 
_._
"Ένα κύμα μέσα σ' όλα, έγια λέσα έγια μόλα

Πήρε τα κρυφά μας λόγια

να τα κάνει κομπολόγια


Αυτό που λέμε «σ' αγαπώ», 
στα δέντρα θα το τρίξω
Με τον αέρα να σ' το πω
και να σου το φυσήξω"

Ένας τριγμός, σαλεύει τα βλέφαρα
κι ένα φύσημα , τ' ανέμου χαιδευει την αναπνοή
ακίδες   στου καθωσπρέπει την ανυπότακτη αποστροφή
τακτική αταξία , ζωής ήρεμα λειψής 
σιωπή , ωχ να πάλι απ' την αρχή

και τότε πάλι ξυπνάς , χουζουριάζεις πάλι

στον ίδιο πορφυρό καναπέ, μια τέλεια αντίθεση 
σαν ένα  μαύρο χρώμα δηλώνεις δυνατά 
για να μην παρεκκλίνεις και στο ξεβόλεμα ταραχτείς
πόσο σου πάει το κόκκινο σαν το μαύρο σου αγκαλιάζει
πόσο σου πάει το κόκκινο σαν στα μάτια με κοιτάς 
πόσο σου πάει το κόκκινο όταν το γδύνεσαι
και τότε διαφεντεύει ένα μάυρο σκοτεινό
ένας έρωτας ως το βυθό σου, ένα πολύ στο τίποτα σου
κι εκείνο το χάδι το στερνό
ανελέητα κόκκινο, ασφυκτικά μαύρο
_._ 
"Μες στου κήπου το σκοτάδι, 
φέγγεις μόνο με το χάδι

Όμως όταν μπεις στο σπίτι

σβήνεις τον Αποσπερίτη

 
 Να 'χα μια γομολάστιχα, 
να πιάνει στα Γραμμένα
Να σβήσω τα τετράστιχα
και να κρατήσω εσένα."



(C) Ευαγγελία Χατζηδάκη
      Αγγυλωμένος μα πάντα ποιητικός ένας Ελύτης λέει τα "Ρω" του δικού του έρωτα
      Painting: The Farewell of Telemachus & Eucharis [Jacque-Luis David 1748-1825]


Δευτέρα 12 Νοεμβρίου 2012

Έλα



Έλα , σου είπα 
και η φωνή μου , 
πήρε της μορφής σου το αλάτι 
το θαλασσινό
σπασμένο κρύσταλλο πελαγίσιο 
και μιας νεφέλης γκρίζο χρυσάφι να βαστά
Έλα , σου λέω
και ότι χωρούσε σε μια χούφτα
καράβι χάρτινα κεντημένο 
σε ανάκατα φτερά
σχίσιμο άτακτο στου υπόδουλου καμβά 
το ακατέργαστο μέταλλο
και μιας λέξης,  
απίστευτη καμπύλη στης σελίδας το περιθώριο

Έλα,  εννοώ 
κι έρχεσαι πάντα, ξανά και ξανά 
στις λήθης  τις σιωπές των κουρελήδων αιώνιων και των περαστικών
και στις πολεμίστρες των αθάνατων Ενετών 
στα φωνήεντα και τους αριθμούς , αθεράπευτων στοχαστών
και σε κείνο το φως το αρμυρό 
που σα τον ουρανό συναντά , νεφέλη γίνεται ανυπεράσπιστων τρελών 

Ευαγγελία Χατζηδάκη
______________________________________________________________________
- μπα
- μπου..
- μα πάνω από σύννεφα χαζή..έχει τούτο λογική?
- αν δεν έχει αυτό τι έχει? 
- αυτό να μου πεις...
- αυτό σου λέω...
- Τέλος πάντων ,  θα αντέξω την ανύπαρκτη λογική σου... Έχε χάρη που γουστάρω το άσμα..χμ..
  ένεκα ξέρω κι εγώ να το παίζω τούτο το κομμάτι...χα..
- α ναι???!!!!! ..τι μου λες....



Κυριακή 11 Νοεμβρίου 2012

Ασύμμετροι Μέλλοντες





Πως με χαϊδεύουν

οι ασύμμετροι σου μέλλοντες
κεντημένοι την απόρριψη του “δε θα”
αρματωμένοι την εφησυχασμένη μελωδία του “μάλλον δε θα”
αποκοιμισμένοι στην υπέροχη βολική θλίψη του “αν”
παιχνιδιάρηδες επέτες μιας ελπίδας του “αν θα”

κι ενόσω ο καιρός σου στενεύει

εσύ θλιμμένα κι αποκαμωμένα να κοιτάς
τη μαρκίζα να είναι στεγανά στερεωμένη
στου παλαιοπωλείου την ξεχαρβαλωμένη πόρτα
“ το κατάστημα μεταφέρθηκε .στοπ, πληροφορίες πουθενά”
και τα μάτια , να κοιτούν , αρνούμενα να δουν
και τα βήματα μεταίωροι σταλακτίτες

στα σπήλαια τα βραχώδη, ανασφάλειας καρνάγια
και θα κοιτάς , μα δε θα δεις ποτέ ότι τρομάζει μια αλήθεια
ότι βολή δε δίνει στα πανιά κουρέλια που κρατείς

και τυφλώθηκες και δε βλέπεις καν τη χαραμάδα
αυτή που με στιλέτο , το δυνατό εγώ σου καρτερεί
και στης αταξίας τα γιατί
μια ληστεία μετά φυγής , το μόνο που οργανώνει το πνεύμα

και μια βολική αναπαή στου ναυαγισμένου σκαριού τις θύμησες

κι εκεί πως πλέουν όλα ,
μα τι τα μάτια σου διαπερνά ν' αγγίξει την ψυχή σου
και αφήνεσαι σε όλα να πλέουν σε θάλασσες ερμητικές
κι ερήμην σου να σχηματίζουν τα σύνορα του “κι αν θα”

κι εγώ σου φωνάζω
“κι αν δεν θα” κι εσύ το λόγο μου πιστεύεις τυφλά
βολεύει

κι εγώ τώρα λέω
“κι αν θα” κι εσύ το λόγο μου κοιτάς με μάτια τυφλά
συγχωρεί

κι εγώ λέω
“πίστεψε” κι εσύ μένεις να κοιτάς με τη ατάραχη συμπόνια της θλιβερότητας
πληγώνει

θα σου πλέξω κι εγώ λοιπόν ένα χαμόγελο
ψεύτικο σαν τα μάτια σου, βολικό
θλιμμένο σαν το λόγο σου, οικείο

θλιβερό σαν την άρνηση σου , 
και θα σε αλυσοδέσω , 
στου  κάστρου του ενετικού τις πολεμίστρες
να περιμένεις τους κουρσάρους μ' ένα χαμόγελο πλαστικό
αυτούς που πόρτες δε χτυπούν ποτές 
μήτε το "αν" τη ρώτα τους ορίζει
μήτε και υποκλίνονται στου φόβου τη μανία

και θα σ' αφήσω εκεί
μέχρι να μάθεις να πιστεύεις 
μέχρι το χαμόγελό σου αλυσίδες να μη χωρά
μέχρι του μέλλοντα σου η αγκαλιά, ακίδες να μην έχει

και θα σ' αφήσω ένα μοναδικό κλειδί
σ' άγνωρη πολεμίστρα
καλά προστατευμένη από του ανέμου τη βουλή
των πειρατών τη λύσσα
και "αν"  το βρεις , μέλλοντας των πελάγων
και " αν δεν " το βρεις , σταμάτα του καιρούς

(C) Ευαγγελία Χατζηδάκη
For Johanna













Σου Γράφω



" Αγαπημένη
  σου γράφω σ' ένα κίτρινο σβολαράκι
  που βρήκα στην όχθη του ποταμού που αγαπηθήκαμε"

Αγαπημένε
σου γράφω όσα ο λόγος στερεί την παρουσία
και σε χέρια  σοφών περιπλανητών  κειμήλια παραδίδει
σου γράφω τούτα και όλα εκείνα
που αγάπες δεδομένες δε λένε δυνατά
που η παρουσία αρνιέται κι η απουσία ψηλαφίζει
αυτά που μήτε στο γλυκό, μήτε στο πικρό του καφέ μας χώρεσαν
σου γράφω τα ασήμαντα μικρά
που χείλη δεν τα λένε στου καιρού την περασιά
που σε μεγάλες νύχτες της αγκαλιάς σου, σ' ανασαίνουν
που σε μικρές στιγμές των δισταγμών σου , σε θερίζουν

και τα βρήκα όλα εκεί,
σε μια στιγμή του κραυγαλέου σου τίποτα
σε μια ριπή από τον δα;νεικό άνεμο σου
σε μια χαραμάδα από τη σκοροφαγωμένη κλειστή πόρτα σου
λες και με καρτερούσαν από καιρούς μαρμαρωμένα
λες και πριν τα μάτια σου δω, συμβόλαια υπήρχαν αδιάβλητα
λες και του φύλλου το κόκκινο, ανεξίτηλα χαρακωμένα βάσταζε

"Στο παραθύρι που θ' ανοίξεις , ν' αφουγκραστείς 
 τ' αγέρι μπορεί να σου φέρει τη φωνή μου
 Κι αν ακούσεις κραυγές πληγωμένου 
 κι αν ακούσεις κραυγές βασανισμένου
 αν ακούσεις τίποτα , μη φοβηθείς"

Μια βαθιά χαρακιά η αγάπη
και το παραθύρι αρνιέται πεισματικά να τη χωρέσει
και λεύτερη πλανιέται στου θόλου το στερέωμα
να φυλακίσει εκείνη τη σπίθα από ματιά σου σα καθρεφτίζεται γυμνή
είναι η ώρα που οι συνθήκες σου παραδομένες πλέουν
στου Οδυσσέα το δούρειο καράβι μαρμαρωμένες, ξύλινο μάρμαρο
σε δρόμους πελαγινούς σα περιγράφεις μια αέναη  τροχιά,
άρνησης τρομαγμένης από των πετούμενων τις βουτιές

Να ήσουν μόνο όνειρο τρελού ποιητή
μα είσαι αγάπη και εγώ γράφω τους κύκλους της
ένα κόκκινο σημάδι πορφυρό, προορισμός
ανθισμένες λεμονιές και περαστικές μαρμάρινες βουές, συνέχεια
ένα καράβι δρόμος τα χέρια σου 
και μιας νότας νοτισμένης η περπατησιά σου, βόλτα
κι η απουσία στο παραθύρι να μη χωρά 
και στων γλάρων τις φτερούγες να κρεμά ένα κλειδί
σκουριασμένου σιδερά δημιούργημα αιώνιο
και περιγράφω κύκλους, ανάμεσα σε ανάσες, δάκρυ και γέλια
αυτό το "αχ" να μη το λες , γιατί χωρεί τη θλίψη από το παραθύρι
και τότε όλα πως μοιάζουν αρχής θύμησες,
τέλους φοβέρες, συνέχειας συμβόλαια

Σώπα 
δε με βοβίζει η σιωπή 
μόνο οι κρότοι τ' άδικου
άκου, ένας ποιητής γράφει πλάι μου
είχε αφήσει μια αγάπη δυνατή στα χρόνια του πολέμου
ακου τον , ακόμα την υμνεί, γιατί ποτές δε χάνεται

" θα ναι μονάχα η φωνή της χαράς μου
   θα ναι μονάχα η φωνή κάποιου πουλιού 
   που του έκοψαν τα φτερά γιατι θέλησε να πετάξει"

Ζουν στη στέρηση οι γλάροι
μα εσύ , σημασία μη δίνεις 
εκεί πλάι τους θα πετώ για πάντα 
στα μη και στα γιατί των εποχών που θα διαβαίνουν
σε όσα οικειοθελώς θα πληγώνουν το τώρα, 
και μάταια θα τα καρτερεί το αύριο
θα στέκομαι να κοιτώ 
να κουλουριάζω τις γραμμές των γραμμάτων
να τα κάνω λέξεις και μετά συστάδες λέξεων 
και μετά να τις βάζω να πετούν στο παραθύρι σου

Ζει στη στέρηση ο λόγος
περιγραφικά πεινασμένος και τρυφερός 
κοιτά κι αυτό μαζί μου
των ματιών σου το πέταγμα σε χώρες ζεστές 
σε χειμώνες παγερούς  , σε καλοκαίρια άδικα, 
σε γραμμές τρελές των αχνών οριζόντων
και τότε σε ανταμώνει το χθες μου το ασυγχώρητο
και  σε ξαναβάζει το σήμερα μου , 
ανεξίτηλο αφέντη βασιλιά στην αιώνια άφθαρτη σκακιέρα του

"θυμάσαι τη μέρα που μου χαμογέλασες
  Μπροστά μου πέσαν δύο τριαντάφυλλα (κόκκινα)
  Άπλωσα τότε τα χέρια μου.
  Κι ύστερα αγαπηθήκαμε.
  Τίποτα πια δε φοβόμουνα."

και τότε ακριβώς εξαϋλώθηκε 
το λατρεμένο ράγισμα των ματιών σου
και στάθηκε ο χρόνος σου μαρμαρωμένα παγωμένος
σε ένα δείλι , δίχως πέταγμα ανέμου στα φτερά της υπόσχεσης
δίχως μια μουσική να χτυπά το τζάμι της προσδοκείας
και το θεριό που χρόνους με σμιλεύει ξεχύνεται από παντού
και πλέει σε αιμάτινο πέλαγο και κατασπαράζει πτυχές ναυαγίων 
και βρυχάται ανελέητα μπροστά σε πόρτες ερμητικά  μισάνοιχτες

κι εγώ σου γράφω,
αν δε σου γράφω , ένα θα γεννώ με τούτη
τη λιμασμένη τίγρη που χρόνους κλειδώνει σεντούκια από γυαλί
και θρίματα θα σκορπιστεί , το άυλο μου χρώμα

και για τούτο σου γράφω 
στου Οδυσσέα την πλώρη, να χεις το νου σου
ουρανοί μαγνήτες και βουτιές γλάρων περαστικών
από το κύμα τ' αλμυρό , κανείς τους δε θα σωθεί 

και σου γράφω
με μάτια θλιμμένα μη ξαμώνεις τα πέλαγα
είναι κατάρα ενετική τούτος ο πύρινος δρυμός
και φουρτούνες σπέρνει και  πειρατών τη λύσσα ξυπνά
μαχαίρι και πυρά , στου θεριού την ανελέητη βόλτα 

" Κι όταν μια μερα τά φθινοπωριάτικη με πήραν
   και με φυλάκισαν μακριά σου
   μαζί μου πήρα το τελευταίο σου χαμόγελο
   μαζί μου πήρα το πρόσωπο σου
   που κρύβε τα μυστικά της θάλασσας"
  

και σου γράφω 
για τούτο μόνο σου γράφω
πως το πρόσωπο σου , 
εικόνα πια δεν είναι , είναι σάρκα μου
πως το χαμόγελο σου ,
θύμηση δεν είναι , μα λόγος να χαμογελώ
πως τα χέρια σου,
ανάμνηση δε θα γεννούν, μα κλειδοκράτορες της λευτεριά μου
πως οι στιγμές μας,
δάκρυ αρμυρό δε λογίζονται, μα ανάγκη να  βρω στα βάθη σου μια αλήθεια
πως οι εποχές μας,
άχρωμες σελίδες δε βαστάνε, μα σημάδια κόκκινα βαθιά σαν την πορφύρα

και θα σου γράφω
να εξημερώνω το θεριό 
που τη σάρκα του νου διαφεντεύει 
και τα νύχια του τα κοφτερά κόβονται, σα του μιλώ για σένα

και σου έγραφα μια ζωή
πριν έρθεις ,
πριν την πόρτα μου χτυπήσεις
πριν τους καιρούς μου, 
μετά τα  γιατί μου, πέρα από το εγώ μου

κι όσα σου έγραψα 
ποτές όλα δεν θα τα δεις , μα πιότερα θα νιώθεις
γιατί την πέννα κράταγες ερήμην των δακτύλων της λογικής σου
κι έκανε φως σε σελίδες άγραφες 
κι έβαφε χρώμα σε θάλασσες αδειανές από ουρανό

" Τώρα κάθομαι και σου γράφω.
   Τίποτα δεν έχω να σου στείλω.
   Μονάχα την ανάσα μου,
   με τον πρωινό ήλιο"

(C) Ευαγγελία Χατζηδάκη
      Παρενθετική ποίηση:  Ν.Φενεκ Μικελίδης
      Έργο: G.Aurriema / seashell in red [that's what you may only be]
      κι ο Μάλαμας να επιμένει..."χωρίς αυτή τη σκοτεινιά, τα χρόνια μένουν άδεια..."






Τετάρτη 7 Νοεμβρίου 2012

Για Να ΣΕ Βρω Στο ΦΩΣ




Στο βυθό θάλασσας βαθιάς 
τη νύχτα με τις λίστες τις μεγάλες
σαν άλογο περνάει τρέχοντας 
το σιωπηλό, σιωπηλό όνομά σου


Κι ήταν τόσο μικρή 
μια μοναδική στιγμή που σε είδα

Στου ονείρου τη γωνιά , πόθος γυμνός
και στου σύννεφου το δάκρυ έρωτα συμπαντικός
και του ναυαγίου το ξάπλωμα να ερωτεύεται ένα κύμα 
σε μια στροφή του χρόνου να μου γελάς για να συναντηθούμε
σε μια λωρίδα της ζωής , την πιο πορφυρή να ξεγελάσουμε το χειμώνα



Φιλοξένησε με στην πλάτη σου
αχ, πρόσφερε μου καταφύγιο
κάνε με ξαφνικά στον καθρέφτη σου μέσα 
να φανερωθώ
πάνω στο μοναχικό νυχτερινό φύλλο 
ξεφυτρώνοντας από τη σκοτεινιά μπροστά σου




και σ' άγγιξα, εκεί
εκεί που σμίγει ο πόνος μια χαρά
εκεί που το αίμα πορφύρα στεγνώνει
εκεί που το παρών , το παρελθόν του συγχωρεί
εκεί που μια ανάσα το αύριο κραδαίνει

εκείνη η αίσθηση, φύλλο καστανά πορφυρό
αλλόκοτα αδρή σινιάλο στου χεριού της γραμμές
υπαρκτό και ανύπαρκτο, ορατή και αόρατη γεύση από αμύγδαλο

και σφάλιξαν τα χείλη 
λόγια περιττά να μην υμνήσουν
στιγμή αιώνια στου τίποτα ένα παζάρι
αιώνας ακαριαίος σα θάνατος σκουριάς  
ύμνος  στου σήμερα το φως




Άνθος του απαλού πλήρους φωτός
φέρε μου γρήγορα των φιλιών σου το στόμα
βίαιο από τους αποχωρισμούς 
λεπτό καλογραμμένο στόμα...

Και μακραίνεις , ίσως
και σωπαίνεις , ίσως
και διαγραφείς , ίσως
και πλανεύεις των ματιών σου τα κύματα, ίσως
και θυμάσαι των πολέμων την αύρα πως το φιλί την ξεγελά, ίσως

κι εγώ υπάρχω, μπορεί
            σε περιγράφω να χωράς στου ανέμους μου, μπορεί
            σε γυρεύω σε ότι ξεσκονίζει ένα χαμόγελο του νου, μπορεί
            σε λατρεύω σε ότι χάνεται από τους άγριους καιρούς σε λέξεων γαλήνη
            κι εγώ, τόσο εγώ ,
                          ανυπεράσπιστα να αγαπώ το σχήμα σου στο σώμα μου
                          αδικαίωτα να ακολουθώ μια μυρωδιά από άνθη σε σελίδες μυρισμένες
                          αδιαμαρτύρητα να ζωγραφίζω την εικόνα σου κι αυτή να αντέχει τις Εποχές μου
                          ασώματα σε έχω , εκεί που άνθρωποι της γης , άγνωρο θα στοχάζονται  τ'αερικό  "εγώ" σου


Τώρα βέβαια , μακριά και όλο πιο μακριά
από λησμονιά σε λησμονιά μένουν μαζί μου 
οι ράγες , η κραυγή της βροχής 
ότι η νύχτα η σκοτεινή κρατάει φυλαγμένο


Λείπεις.
Θέριεψε η φωνή μου
έγινε κύμα αρμυρό και χτυπάει από βράχο σε βράχο

Λείπεις.
Αγρίεψαν τα μάτια μου
έγιναν τρεις χαρακιές στου χρόνου μου τα σκαλιά

Λείπεις.
Οργίστηκαν οι λέξεις μου
έγιναν χίλιοι σαρκοβόροι Μινώταυροι , για τροφή  λιμασμένοι

Λείπεις.
Κραύγασε η καρδιά μου
κρύσταλλο κοφτερό , αίμα κουζουλό στης φλέβας τις διαδρομές σε γυρεύει

Λείπεις.
Πανσέληνος επέτης η ψυχή μου  
τρυπώνει από το παραθύρι και χτυπιέται από ντουβάρι σε ντουβάρι
και σαν το ταβάνι φτάνει, σταματά και γαληνεύει , τότε μόνο μια γαλήνη της αρμόζει 
σαν ανελέητα κι αχόρταγα , τον ύπνο σου φυλάει , τα λόγια του διαβάζει..

Περιμάζεψε με το σούρουπο
όταν η νύχτα παίρνει να δουλέψει
το βεστιάριο της και πάλλεται στον ουρανό
ένα αστέρι με άνεμο γιομάτο... 

Και να στέκεται η νύχτα 
και με ένα άνεμο φερμένο από βορρά συλλογιέται
υπάρχει τούτο τ' όνειρο, το ξωτικό, τ' αγιάζι

κι όμως υπήρξες εκείνη τη στιγμή
στην πιο βαθιά μου νύχτα , νοτισμένο σύννεφο στου ουρανού το στερέωμα
κι όμως υπήρξες εκείνη τη μέρα
σε ένα στραβό κουτάλι , λωτός και φίνο παλαιωμένο κόκκινο κρασί
κι όμως υπήρξες εκείνη τη βόλτα
σε μια χούφτα φως ανέσπερο στου κόσμου την τελευταία δρασκελιά 
κι όμως υπήρξες, εκείνη την Εποχή
σε μια Εποχή αλλόκοτο μεταίχμιο, ανέμων και λιακάδων ύμνος και βροχής ανάσα υγρή


Πλησίασε μου την απουσία σου στο βυθό
βαριά καλύπτοντας τα μάτια σου
κάνε να με διασχίσει η ύπαρξη σου, υποθέτοντας
πως η καρδιά μου είναι κατεστραμμένη...



Και στριφογυρίζει η καρδιά άυπνη
και τρίζει τα παντζούρια σα χέρι αόρατο
νους λογισμός , χειμωνανθών θέριεμα

Που είσαι απόψε
που θέριεψαν Μύθοι και Μινώταυροι στον ουρανό σου
που είσαι και δε νιώθω την ανάσα σου
που όλοι οι άνεμοι μου σβήνουν τα φεγγάρια μου και με κατασπαράζουν
που είσαι απόψε 
που η τίγρης του νου κατασπαράζει τα πιο τρυφερά μου όνειρα
που είσαι απόψε 
που βροχή γίνηκαν οι λέξεις και στο βυθό με σπρώχνουν ηδονικά 

Κι όμως υπάρχεις 
και γίνεσαι άνεμος στα παντζούρια
και γέλιο αγγέλων και δαιμόνων στον αέρα που σ' αφήνω
και στο ανέσπερο της ανάσας φως που θα σε βρω....



(C) Ευαγγελία Χατζηδάκη
       Αποσπάσματα/ Madrigal Escrito En Invierno-Neruda
       Sculptures: Richard MacDonald
       Γ. Χαρούλης/ Χειμωνανθός

_____________________________________________________________________________

-  επ,  κι εγώ είμαι εδώ..
-  πάντα, αλλά που?
-  εδώ χαζή, στο αέρα που μ' άφησες...
-  ....για να σε βρω στο φως ρε ξωτικό , εκεί..!!!!...άκου το Χαρούλη...