σωπα , μη μιλάς
απόψε θα τελειώσει
κάθομαι πάλι εκεί, ανάγκη του μαζί
και κοιτώ τον τσιμεντένιο γίγαντα
αυτόν που σου πνίγει τα όνειρα με εφιάλτες
απόψε θα τον ξεκάμω και μετά, ιδέα θα φύγω σιωπηλά
"...καμιά διαφυγή, τίποτα δεν αλλάζει, τίποτα μόνο η άρνηση"
σώπα πια , να ξημερώνει
απόψε θα λυτρωθούν όλα
φτάνει ο σιδερένιος γίγαντας
κάθομαι πάλι εδώ , ανάγκη μιας στέρησης
αυτός που πάντα κραυγάζει στις κατακόμβες του νου
απόψε θα τον κάψω, να μη σαλέψει πια και μετά, ιδέα θα φύγω σιωπηλά
"...δε θέλω και δεν μπορώ άλλο, σώπα , πάψε...φύγε
μη μιλάς , μη σαλεύεις, μην υπάρχεις πια, πάψε να υπάρχεις "
μη φωνάζεις , μη
είσαι η μόνη φωνή εδώ μέσα
και φωνάζεις δυνατά και με τρομάζεις
και ξυπνάς τους γίγαντες, τον τσιμεντένιο και το σιδερένιο
δεν είμαι φωνή, αφουγκράσου σωστά επιτέλους
είμαι ο απόηχος, κατακόμβης υπόγειας υγρής
δεν είμαι του απάνω κόσμου"θέλω", μα του κάτω ανυπότακτο"γιατί" άνθρωπος δε λογάμαι πια ιδέα που πλανιέμαι σε ότι αρνιέται η λογική
"...φύγε , χάσου μην υπάρχεις .."
μα δεν υπάρχω
ποτέ δεν υπήρξα
παρά μια ματωμένη ιδέα στις νεφέλες
χαστούκι στου ικέτη τη νοσηρή υποταγή σκαρίφημα στου τεχνίτη την εξιλέωση δημιουργίας
στου περιηγητή το οδοιπορικό το δείλι το ξέπνοο
και του χρόνου η αβάσταχτη στιγμή που αιώνια βρυχάται
η ιδέα που πάντα θα ρχεται και πάντα θα μισεύγει, λίγο πριν το όλον
αφού θα ξέρεις πάντα , πόσο δεν άντεξες να σ' αγαπώ
Εννιά και μισή ακριβώς..
ούτε παρά , μήτε σχεδόν, ακούνητα ακριβώς
πάντα ίδιο απελπιστικά άσκοπο ακριβώς
και ένα πάντα, σκοπίμως ασήμαντο θαρρείς
το αστείο "ακριβώς" μιας άφιξης η μιας αναχώρησης
ένα "τόσο" κι ένα "όσο" πάντα να πάλλονται κλειδωμένα
στου χρόνου τα χειροποίητα κάγκελα στου κάστρου το φάρο
Εννιά και μισή ακριβώς..
πάντα η ίδια ώρα, πάντα ένα ακριβώς
αυτή την ώρα περνά κάθε φορά, με συνέπεια
ακριβώς , εννέα και λίγο μισή μα πάντα, ανελέητα πάντα και πάντα τόσο ακριβώς που να περιγελά όλα της ζωής τα "σχεδόν" λες και θέλει πεισματικά να το δω πάλι και πάλι
κόβει λίγο μπρος στο φάρο μου, ξανά και ξανά
ίσα να τρομάξει τη ροή του μελανιού από το νου
και αδημονεί το λευκό χαρτί για τροφή και πάλι
και σωπαίνει στιγμές σχεδόν το μαύρο μελάνι περιμένει
και το κοιτά , ναρκωμένα σχεδόν, άσκοπα ίσως, νοσταλγικά μάλλον
" ..είναι η ώρα λοιπόν .."
Εννιά και μισή ακριβώς, πάντα τότε περνά
περήφανο, δυνατό και σιδερένιο σα θεριό ανυπόταχτο
τόσο ακριβώς πάντα , όσο σχεδόν μοιάζουν όλα στο νου
ίσως το ένα ακριβώς της αβάσταχτης σχετικότητα που με τυλίγει
το ένα ανελέητα συγκεκριμένο, μέσα στου κόσμου την ελαφρότητα
Και περνά πάντα ακριβώς πλάι στις σελίδες μου, αλόγιστα θαρρείς
κλωτσά πάντα το ίδιο ανάγλυφο στης θάλασσας,
την τρύπια σιωπή της ταράζοντας με τη μεγαλοπρέπεια πρωταγωνιστή
πάντα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, να γεννήσει εγωιστικά ένα κύμα,
να αδειάσει τον ίδιο σαματά του παφλασμού στις πέτρες των Ενετών "...πάντα, πάντα ακριβώς εκεί" Ναι , είναι η ώρα που ο ορίζοντας σκοτεινιάζει η ώρα που όλα έρπονται νωχελικά στου νου τ' αυλάκια η ώρα που σκοτεινιάζω το λευκό της σελίδας με μελάνι μαύρο " ...μα τι κουσούρι και τούτο.." Ναι , ακριβώς και για πάντα έτσι σκοτεινιάζει λίγο πριν χαθεί, κόβει λες για να δω τη συνέπεια του μια συνέπεια , στο ευτράπελο της γαληνεμένης θάλασσας μια ακριβώς διαδρομή στου κόσμου το ασταθές μονοπάτι λες και την πένα δεν αφήσω να χαζέψω το πέρασμα του για αλλού Τούτη την ώρα περνά λοιπόν με ακρίβεια μοναδική σουλατσάρει εγωιστικά μπρος από τις λέξεις μου και περιγελά προκλητικά κάθε σχεδόν σκέψη μου κι ύστερα με χάρη στρίβει να χαθεί στου ορίζοντα την αντάρα εκεί που πειρατές , ναυάγια σέρνανε και κουρσάροι καραδοκούν ακόμα " ..να μένεις εκεί, ξανά και ξανά να το κοιτάς" Ναι , εδώ θα το κοιτώ κι αυτό θα χάνεται πάντα λίγο πριν ο ουρανός του ορίζοντα βουλιάξει στο νερό και βουλιάζει πάντα στης θάλασσας τη σκοτεινιά ακριβώς ακριβώς πάντα λίγο μετά που χάνεται από τη θωριά μου λες και κρύβεται στην πορεία για το ακριβώς πουθενά, πάντα "..κι αυτό πάντα θα φεύγει..ίδια ώρα.." Μια αναχώρηση ακριβώς, ένα φευγιό με συντεταγμένες
περήφανα σιδερένιο θεριό και ανείπωτα ταξιδευτής του νερού
Στιγμιαία ανατάραξη θάλασσας κοιμισμένης και ήμερης
και στου θολού ορίζοντα ευάλωτο σημάδι στου πελάγου το σκότος
μια στιγμή να ξεφεύγει το σχεδόν κι όλα να μοιάζουν ακριβώς θαρρείς
"..μια συνέπεια , δικαίωμα ζωής που δανεική δε λογάται
μια σταθερή στιγμή από κύμα και χρόνο στου στέρεου τη στερνή ρωγμή"
Ναι , μια ασφυκτική συνέπεια στο υδάτινο του νου
στα χέρια σφιχτά ένα λευκό χαρτί με μια σκέψη ακριβώς
να ταράζει του χρόνου την ταλάντωση, σα δρασκελιά στη γη σου
"...μα τι ώρα είναι..ξέχασα πάλι .."
Πήγε δέκα και μισή, στου χρόνου τη ροή
χάθηκε στον ορίζοντα πια, ένα στρογγυλό σκοτάδι
σχεδόν η σωστή ώρα, περίπου ο ίδιος αχνός ορίζοντας
"Σχεδόν ορατό, σχεδόν αόρατο..έτσι θα το φανταστώ"
Ναι, πάντα σαλπάρει με μια συνέπεια
και πάντα χάνεται ξεμακραίνοντας ακριβώς
πάντα πάνω στου ορίζοντα το αιώνιο Σχεδόν
πάντα ξεσηκώνοντας του νου το αιώνιο κύμα
να παφλάζει πάνω στον τοίχο του Νυν και Αεί
σε μια σκέψη , σε μια ακριβώς αγάπη του νου
(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη
__________________________
"....Να χαζεύεις πάντα , ένα πλοίο τελευταίο κι ας είναι να σε πηγαίνει σε ένα υπέροχο τίποτα..κάποτε εκεί ζει μια παράξενη αγάπη"
το οξυγόνο είχε σωθεί καιρό πια εκκωφαντικά
όπως και τα ονόματα , όπως κι οι αρχέτυπες εναλλαγές
το σκηνικό δεν εξυπηρετούσε παρά μια θεωρία
μια θεωρία πάντα, του κενού αναμενόμενης αυλαίας
μια στεγνή διάβρωση, ένα χρονικό κενό γλίστρημα
μια ρωγμή απ' άκρη σ' άκρη χάραζε τον καθρέφτη τώρα "..θάψε επιτέλους του νεκρούς, ιεροσυλία"
από καιρό σε καιρό, εποχή σε εποχή
κι η σάρκα εκεί, στωικά εκεί αφημένη χλιαρά
με μάτια να κοιτούν μα να αρνούνται την όραση
έρμαιο μιας σιωπηλής διάβρωσης, μιας ιεροσυλίας ατιμώρητης
μήτε καύση λύτρωσης, μήτε καταποντισμός, μήτε άνεμος ματωμένος
" ..άλλα λόγια δε θα σου ματα δώσω, με αυτά που σου τρέφουν του εγώ σου το αχόρταγο πολύ"
τιμωρία σκουριασμένη ζητά πάντα το όνειρο
φώναξα πως σκοτώνει κι αρνήθηκε να υπακούσει κι εκεί στις πύλες των ζωντανών νεκρών θα βουλιάζει ισόβια λυτρωτική χίμαιρα , αυτό ζητά του θύτη-δήμιου η βουλή
και νότα άσκοπη σε μελωδία του θύματος πάντα η απερισκεψία
να μένει να χτυπά από ντουβάρι σε ντουβάρι,ως του νου το ταβάνι ένα δάκρυ αμαρτωλό, ένας αιώνιος αυλός, του τιμωρού το τόξο μα μη σκιάζεσαι, θα πεθαίνει τόσο όσο, όπως ιερόσυλος χρόνος λογάται " ...άψυχο σώμα γαίας θυμωμένης, αντίδωρο οξείδωσης αιώνιας αμαρτίας απερίσκεπτη ατίμωση σε χώρα έρημη φόρου υποτέλεια στη μια στιγμή παραδομού , που η εποχή της φρόνησης ποτέ δεν θα συγχωρέσει και ποτέ δεν θα αναιρέσει..!! "
Μελαγχολικός Μάγος [Παρενθετικά: Ευαγγελία Χατζηδάκη ...μια απλή εναλλαγή παραχώρησης ρόλων αυλαίας ] _____________________________________________ Αφιερωμένο σε όλους αυτούς τους ανείπωτα και ηλίθια ρομαντικούς που πέρα από Εποχές θυσίασαν σιωπηλά κάτι μικρό η μεγάλο , για να μην θυσιάσουν τελικά ότι αγάπησαν.. [Ποιός το χρόνο ορίζει, μα παραμένει ιεροσυλία , οι νεκροί να μένουν άταφοι να κραυγάζουν...]
"...κι αν σ' ένα σύννεφο χαθώ
ικέτης και προσκυνητής σε θολερό στασίδι...."
γερασμένα βήματα, θυμός φυγής κι αντάρα
κι αστραπής καταραμένη γη των κολασμένων
κι ορίζοντας ένα παραμύθι στου πουθενά τη γη
ύμνος τρελού προσκυνητή στα χίλια σου πρόσωπα
" ...κι αν τούτη η νύχτα η παράδοξη
αυγής μενεξεδί στα μάτια δε θα φέρει..."
δανεισμένη ζωής στιγμή, του νου δαιμονικό κενταύρου δρασκελιά και θάλασσα καταραμένων
και δειλινό ξαπώστεμα με ξίφους προσκεφάλι
κραυγή προσταγή θεού στα χίλια πρόσωπα σου
" ..κι αν τούτη του δείκτη η φονική στιγμή
στων πολλών τη βουή με ξοδέψει και με στολίσει θόρυβο"
τσακισμένο θύελλας ναυάγιο, του νου άγκυρα βυθισμένη
και κύμα σε πέτρινα νησιά, ξόδεμα στου χρόνου μου τη γρατζουνιά
ικέτης και προσκυνητής κι αφέντης βασιλιάς στερνής περιπλάνησης
στερνή ικεσία και διαταγή εκεί που ανατέλλουνε τα χίλια πρόσωπα σου
" ..δίχως όριο, νησιά του νου δανεικές ακτές , παρενθέσεις που χάσκουν του τέλους τις τελείες καταπίνουν..."
ότι αγαπήσεις μια κατάρα θα βαστά
σε παρενθέσεις της ζωής να μη χωρά
και σε μια τελεία τέλους το λυτρωμό
αιώνια στο δαίδαλο του νου ν'αναζητά
".. πιάσου γερά , χανόμαστε στην άβυσσο γλιστρά η ψυχή μας σε κενό, ψίθυρος νεκρός και μας γυρεύει του χρόνου το ποτάμι το θολερό ξανά"
μα σε πείσμα της οργής που θεοί βαστούν
εγώ Εν Νεφέλες θα σου ψιθυρίζω απατηλά
μήτε τελεία , μήτε παύλα , την αλήθεια ξεγελά
αυτή που η λογική του νου θαρρείς και θρυμματίζει στωικά
" ...ζωή ξοδεμένη και ούτε καν να μας ανήκει απλέρωτα δανεικά όνειρα, δαίδαλοι αδιέξοδοι του Ιερού των Δελφινιών ανεμοδαρμένη μοίρα"
κι αφού θόλωσαν τα χρώματα του δειλινού μας
κι αφού αγρίεμα θάλασσας η ανταύγεια της λήθης μίλια νότια της νύχτας μου, τ' άστρα σου θα σεργιανώ πέτρινης θλίψης κομμάτιασμα, μύθου ράντισμα ξόρκι " ...συντριβή σε ουράνιο θόλο στριμωγμένοι στοιχισμένες νυχτιές και νότια και δυτικά και θολερές αποκλίσεις" Μια αντάρα απροσδιόριστη, βόρια της νύχτας ένας των άστρων νότια της καρδιάς σχηματισμός γραμμένο πάντα θα κρατεί της παρένθεσης καρτέρι άκρο ανοιχτό να ψελλίζει κραυγαλέα , όσα οι δαιμονικοί θεοί μου ζήλευαν πάντα (c) Ευαγγελία Χατζηδάκη ______________________________ Απλά αφιερωμένο...
" ..see , I can break your defenses
aren't I the stronger one now..."
Where's the land you 're coming from
where you go, to the wind or on the road
battlefields of inner need you may once know
betrayl of that fool , needed you so
" ..told you fool , loneliness is a bless
watch me vanishing all color caress"
" breaking my only fence or just seaking your own defence.."
Where's the wisdom of a king
on his lips or on his will,
on the power or the wound
soul's death may bring no peace in mood
sword of betrayal , cursed bleeding wood
Who's to loose or who's to win
on the edge of sharpened ground , eagal's being
in the brain vanished castles all drawned
flowing up the air dream of sorrow's kisses to the ground
E.Chatzidaki
________________________________________________________
[No winners, no loosers-Just ruins of what we all best could have been....]
"...πλανήθηκα πολὺ σὲ δρόμους, ἀκολουθώντας τοῦτο ἡ ἐκεῖνο, κληρονόμος μιᾶς ἀνεξήγητης ὥρας: τότε ποὺ ὅλα θὰ ἐξηγηθοῦν.." Εν Νεφέλες το κύμα θα κρεμάσω θα το καμαρώνω να αιωρείται κενά Θα μυρίζει λεμονανθούς ο άνεμος και θα βουλιάζω στην κενότητα του ποτέ "...χωρὶς λόγια ἢ καὶ χωρὶς νὰ ὑπάρχουμε καν — ὅταν, τέλος, ξαναγύρισα ἡ πόλη εἶχε λεηλατηθεῖ, τὰ βαγόνια ἀναποδογυρισμένα..." Εν Νεφέλες το όνειρο θα εξατμίσω θα καρφώσω και την στερνή πεταλούδα θα είναι φως μενεξεδί, αυτό που δεν είδαμε και θα διαβαίνουμε του πουθενά τη γη μαζί "...καὶ τὸ βράδυ «τί ὥρα εἶναι;» ρωτᾷς, «ὀχτώ» σου ἀπαντᾶνε, μὲ τέτοιες ἄθλιες βεβαιότητες ζοῦμε καὶ κανεὶς δὲν εἶδε τὸ ἔγκλημα — ἀφοῦ τὸ τέλειο ἔγκλημα ἔγινε.." Εν Νεφέλες , όλα τα γελοία σίγουρα θα μένουν μετέωρα στο πριν και το γιατί και θα είναι η ώρα που το δείλι σκότος φέρνει και περιγελά αυτούς που επιμένουν να ζουν " ..τα πινέλα , δεν τα θες πια? κοίτα , τα διαφεντεύω εγώ.." "...σιώπα , τι να τα κάμω πια.. πινέλα κατάρτια, χρώματα πνιγμός.." Εν Νεφέλες , οι Συννεφένιες σου βροχές πινέλα, ομίχλης πάντα δύνες, ξάστερες Εποχές εκεί θα σου γράφω για το τελευταίο ταξίδι εκείνο που ένα "ακριβώς" ζητιανεύει από το Σχεδόν (c) Ευαγγελία Χατζηδάκη [παρενθετικά: Λειβαδίτης / Επίλογος ]