Κυριακή 11 Νοεμβρίου 2012

Ασύμμετροι Μέλλοντες





Πως με χαϊδεύουν

οι ασύμμετροι σου μέλλοντες
κεντημένοι την απόρριψη του “δε θα”
αρματωμένοι την εφησυχασμένη μελωδία του “μάλλον δε θα”
αποκοιμισμένοι στην υπέροχη βολική θλίψη του “αν”
παιχνιδιάρηδες επέτες μιας ελπίδας του “αν θα”

κι ενόσω ο καιρός σου στενεύει

εσύ θλιμμένα κι αποκαμωμένα να κοιτάς
τη μαρκίζα να είναι στεγανά στερεωμένη
στου παλαιοπωλείου την ξεχαρβαλωμένη πόρτα
“ το κατάστημα μεταφέρθηκε .στοπ, πληροφορίες πουθενά”
και τα μάτια , να κοιτούν , αρνούμενα να δουν
και τα βήματα μεταίωροι σταλακτίτες

στα σπήλαια τα βραχώδη, ανασφάλειας καρνάγια
και θα κοιτάς , μα δε θα δεις ποτέ ότι τρομάζει μια αλήθεια
ότι βολή δε δίνει στα πανιά κουρέλια που κρατείς

και τυφλώθηκες και δε βλέπεις καν τη χαραμάδα
αυτή που με στιλέτο , το δυνατό εγώ σου καρτερεί
και στης αταξίας τα γιατί
μια ληστεία μετά φυγής , το μόνο που οργανώνει το πνεύμα

και μια βολική αναπαή στου ναυαγισμένου σκαριού τις θύμησες

κι εκεί πως πλέουν όλα ,
μα τι τα μάτια σου διαπερνά ν' αγγίξει την ψυχή σου
και αφήνεσαι σε όλα να πλέουν σε θάλασσες ερμητικές
κι ερήμην σου να σχηματίζουν τα σύνορα του “κι αν θα”

κι εγώ σου φωνάζω
“κι αν δεν θα” κι εσύ το λόγο μου πιστεύεις τυφλά
βολεύει

κι εγώ τώρα λέω
“κι αν θα” κι εσύ το λόγο μου κοιτάς με μάτια τυφλά
συγχωρεί

κι εγώ λέω
“πίστεψε” κι εσύ μένεις να κοιτάς με τη ατάραχη συμπόνια της θλιβερότητας
πληγώνει

θα σου πλέξω κι εγώ λοιπόν ένα χαμόγελο
ψεύτικο σαν τα μάτια σου, βολικό
θλιμμένο σαν το λόγο σου, οικείο

θλιβερό σαν την άρνηση σου , 
και θα σε αλυσοδέσω , 
στου  κάστρου του ενετικού τις πολεμίστρες
να περιμένεις τους κουρσάρους μ' ένα χαμόγελο πλαστικό
αυτούς που πόρτες δε χτυπούν ποτές 
μήτε το "αν" τη ρώτα τους ορίζει
μήτε και υποκλίνονται στου φόβου τη μανία

και θα σ' αφήσω εκεί
μέχρι να μάθεις να πιστεύεις 
μέχρι το χαμόγελό σου αλυσίδες να μη χωρά
μέχρι του μέλλοντα σου η αγκαλιά, ακίδες να μην έχει

και θα σ' αφήσω ένα μοναδικό κλειδί
σ' άγνωρη πολεμίστρα
καλά προστατευμένη από του ανέμου τη βουλή
των πειρατών τη λύσσα
και "αν"  το βρεις , μέλλοντας των πελάγων
και " αν δεν " το βρεις , σταμάτα του καιρούς

(C) Ευαγγελία Χατζηδάκη
For Johanna













Σου Γράφω



" Αγαπημένη
  σου γράφω σ' ένα κίτρινο σβολαράκι
  που βρήκα στην όχθη του ποταμού που αγαπηθήκαμε"

Αγαπημένε
σου γράφω όσα ο λόγος στερεί την παρουσία
και σε χέρια  σοφών περιπλανητών  κειμήλια παραδίδει
σου γράφω τούτα και όλα εκείνα
που αγάπες δεδομένες δε λένε δυνατά
που η παρουσία αρνιέται κι η απουσία ψηλαφίζει
αυτά που μήτε στο γλυκό, μήτε στο πικρό του καφέ μας χώρεσαν
σου γράφω τα ασήμαντα μικρά
που χείλη δεν τα λένε στου καιρού την περασιά
που σε μεγάλες νύχτες της αγκαλιάς σου, σ' ανασαίνουν
που σε μικρές στιγμές των δισταγμών σου , σε θερίζουν

και τα βρήκα όλα εκεί,
σε μια στιγμή του κραυγαλέου σου τίποτα
σε μια ριπή από τον δα;νεικό άνεμο σου
σε μια χαραμάδα από τη σκοροφαγωμένη κλειστή πόρτα σου
λες και με καρτερούσαν από καιρούς μαρμαρωμένα
λες και πριν τα μάτια σου δω, συμβόλαια υπήρχαν αδιάβλητα
λες και του φύλλου το κόκκινο, ανεξίτηλα χαρακωμένα βάσταζε

"Στο παραθύρι που θ' ανοίξεις , ν' αφουγκραστείς 
 τ' αγέρι μπορεί να σου φέρει τη φωνή μου
 Κι αν ακούσεις κραυγές πληγωμένου 
 κι αν ακούσεις κραυγές βασανισμένου
 αν ακούσεις τίποτα , μη φοβηθείς"

Μια βαθιά χαρακιά η αγάπη
και το παραθύρι αρνιέται πεισματικά να τη χωρέσει
και λεύτερη πλανιέται στου θόλου το στερέωμα
να φυλακίσει εκείνη τη σπίθα από ματιά σου σα καθρεφτίζεται γυμνή
είναι η ώρα που οι συνθήκες σου παραδομένες πλέουν
στου Οδυσσέα το δούρειο καράβι μαρμαρωμένες, ξύλινο μάρμαρο
σε δρόμους πελαγινούς σα περιγράφεις μια αέναη  τροχιά,
άρνησης τρομαγμένης από των πετούμενων τις βουτιές

Να ήσουν μόνο όνειρο τρελού ποιητή
μα είσαι αγάπη και εγώ γράφω τους κύκλους της
ένα κόκκινο σημάδι πορφυρό, προορισμός
ανθισμένες λεμονιές και περαστικές μαρμάρινες βουές, συνέχεια
ένα καράβι δρόμος τα χέρια σου 
και μιας νότας νοτισμένης η περπατησιά σου, βόλτα
κι η απουσία στο παραθύρι να μη χωρά 
και στων γλάρων τις φτερούγες να κρεμά ένα κλειδί
σκουριασμένου σιδερά δημιούργημα αιώνιο
και περιγράφω κύκλους, ανάμεσα σε ανάσες, δάκρυ και γέλια
αυτό το "αχ" να μη το λες , γιατί χωρεί τη θλίψη από το παραθύρι
και τότε όλα πως μοιάζουν αρχής θύμησες,
τέλους φοβέρες, συνέχειας συμβόλαια

Σώπα 
δε με βοβίζει η σιωπή 
μόνο οι κρότοι τ' άδικου
άκου, ένας ποιητής γράφει πλάι μου
είχε αφήσει μια αγάπη δυνατή στα χρόνια του πολέμου
ακου τον , ακόμα την υμνεί, γιατί ποτές δε χάνεται

" θα ναι μονάχα η φωνή της χαράς μου
   θα ναι μονάχα η φωνή κάποιου πουλιού 
   που του έκοψαν τα φτερά γιατι θέλησε να πετάξει"

Ζουν στη στέρηση οι γλάροι
μα εσύ , σημασία μη δίνεις 
εκεί πλάι τους θα πετώ για πάντα 
στα μη και στα γιατί των εποχών που θα διαβαίνουν
σε όσα οικειοθελώς θα πληγώνουν το τώρα, 
και μάταια θα τα καρτερεί το αύριο
θα στέκομαι να κοιτώ 
να κουλουριάζω τις γραμμές των γραμμάτων
να τα κάνω λέξεις και μετά συστάδες λέξεων 
και μετά να τις βάζω να πετούν στο παραθύρι σου

Ζει στη στέρηση ο λόγος
περιγραφικά πεινασμένος και τρυφερός 
κοιτά κι αυτό μαζί μου
των ματιών σου το πέταγμα σε χώρες ζεστές 
σε χειμώνες παγερούς  , σε καλοκαίρια άδικα, 
σε γραμμές τρελές των αχνών οριζόντων
και τότε σε ανταμώνει το χθες μου το ασυγχώρητο
και  σε ξαναβάζει το σήμερα μου , 
ανεξίτηλο αφέντη βασιλιά στην αιώνια άφθαρτη σκακιέρα του

"θυμάσαι τη μέρα που μου χαμογέλασες
  Μπροστά μου πέσαν δύο τριαντάφυλλα (κόκκινα)
  Άπλωσα τότε τα χέρια μου.
  Κι ύστερα αγαπηθήκαμε.
  Τίποτα πια δε φοβόμουνα."

και τότε ακριβώς εξαϋλώθηκε 
το λατρεμένο ράγισμα των ματιών σου
και στάθηκε ο χρόνος σου μαρμαρωμένα παγωμένος
σε ένα δείλι , δίχως πέταγμα ανέμου στα φτερά της υπόσχεσης
δίχως μια μουσική να χτυπά το τζάμι της προσδοκείας
και το θεριό που χρόνους με σμιλεύει ξεχύνεται από παντού
και πλέει σε αιμάτινο πέλαγο και κατασπαράζει πτυχές ναυαγίων 
και βρυχάται ανελέητα μπροστά σε πόρτες ερμητικά  μισάνοιχτες

κι εγώ σου γράφω,
αν δε σου γράφω , ένα θα γεννώ με τούτη
τη λιμασμένη τίγρη που χρόνους κλειδώνει σεντούκια από γυαλί
και θρίματα θα σκορπιστεί , το άυλο μου χρώμα

και για τούτο σου γράφω 
στου Οδυσσέα την πλώρη, να χεις το νου σου
ουρανοί μαγνήτες και βουτιές γλάρων περαστικών
από το κύμα τ' αλμυρό , κανείς τους δε θα σωθεί 

και σου γράφω
με μάτια θλιμμένα μη ξαμώνεις τα πέλαγα
είναι κατάρα ενετική τούτος ο πύρινος δρυμός
και φουρτούνες σπέρνει και  πειρατών τη λύσσα ξυπνά
μαχαίρι και πυρά , στου θεριού την ανελέητη βόλτα 

" Κι όταν μια μερα τά φθινοπωριάτικη με πήραν
   και με φυλάκισαν μακριά σου
   μαζί μου πήρα το τελευταίο σου χαμόγελο
   μαζί μου πήρα το πρόσωπο σου
   που κρύβε τα μυστικά της θάλασσας"
  

και σου γράφω 
για τούτο μόνο σου γράφω
πως το πρόσωπο σου , 
εικόνα πια δεν είναι , είναι σάρκα μου
πως το χαμόγελο σου ,
θύμηση δεν είναι , μα λόγος να χαμογελώ
πως τα χέρια σου,
ανάμνηση δε θα γεννούν, μα κλειδοκράτορες της λευτεριά μου
πως οι στιγμές μας,
δάκρυ αρμυρό δε λογίζονται, μα ανάγκη να  βρω στα βάθη σου μια αλήθεια
πως οι εποχές μας,
άχρωμες σελίδες δε βαστάνε, μα σημάδια κόκκινα βαθιά σαν την πορφύρα

και θα σου γράφω
να εξημερώνω το θεριό 
που τη σάρκα του νου διαφεντεύει 
και τα νύχια του τα κοφτερά κόβονται, σα του μιλώ για σένα

και σου έγραφα μια ζωή
πριν έρθεις ,
πριν την πόρτα μου χτυπήσεις
πριν τους καιρούς μου, 
μετά τα  γιατί μου, πέρα από το εγώ μου

κι όσα σου έγραψα 
ποτές όλα δεν θα τα δεις , μα πιότερα θα νιώθεις
γιατί την πέννα κράταγες ερήμην των δακτύλων της λογικής σου
κι έκανε φως σε σελίδες άγραφες 
κι έβαφε χρώμα σε θάλασσες αδειανές από ουρανό

" Τώρα κάθομαι και σου γράφω.
   Τίποτα δεν έχω να σου στείλω.
   Μονάχα την ανάσα μου,
   με τον πρωινό ήλιο"

(C) Ευαγγελία Χατζηδάκη
      Παρενθετική ποίηση:  Ν.Φενεκ Μικελίδης
      Έργο: G.Aurriema / seashell in red [that's what you may only be]
      κι ο Μάλαμας να επιμένει..."χωρίς αυτή τη σκοτεινιά, τα χρόνια μένουν άδεια..."






Τετάρτη 7 Νοεμβρίου 2012

Για Να ΣΕ Βρω Στο ΦΩΣ




Στο βυθό θάλασσας βαθιάς 
τη νύχτα με τις λίστες τις μεγάλες
σαν άλογο περνάει τρέχοντας 
το σιωπηλό, σιωπηλό όνομά σου


Κι ήταν τόσο μικρή 
μια μοναδική στιγμή που σε είδα

Στου ονείρου τη γωνιά , πόθος γυμνός
και στου σύννεφου το δάκρυ έρωτα συμπαντικός
και του ναυαγίου το ξάπλωμα να ερωτεύεται ένα κύμα 
σε μια στροφή του χρόνου να μου γελάς για να συναντηθούμε
σε μια λωρίδα της ζωής , την πιο πορφυρή να ξεγελάσουμε το χειμώνα



Φιλοξένησε με στην πλάτη σου
αχ, πρόσφερε μου καταφύγιο
κάνε με ξαφνικά στον καθρέφτη σου μέσα 
να φανερωθώ
πάνω στο μοναχικό νυχτερινό φύλλο 
ξεφυτρώνοντας από τη σκοτεινιά μπροστά σου




και σ' άγγιξα, εκεί
εκεί που σμίγει ο πόνος μια χαρά
εκεί που το αίμα πορφύρα στεγνώνει
εκεί που το παρών , το παρελθόν του συγχωρεί
εκεί που μια ανάσα το αύριο κραδαίνει

εκείνη η αίσθηση, φύλλο καστανά πορφυρό
αλλόκοτα αδρή σινιάλο στου χεριού της γραμμές
υπαρκτό και ανύπαρκτο, ορατή και αόρατη γεύση από αμύγδαλο

και σφάλιξαν τα χείλη 
λόγια περιττά να μην υμνήσουν
στιγμή αιώνια στου τίποτα ένα παζάρι
αιώνας ακαριαίος σα θάνατος σκουριάς  
ύμνος  στου σήμερα το φως




Άνθος του απαλού πλήρους φωτός
φέρε μου γρήγορα των φιλιών σου το στόμα
βίαιο από τους αποχωρισμούς 
λεπτό καλογραμμένο στόμα...

Και μακραίνεις , ίσως
και σωπαίνεις , ίσως
και διαγραφείς , ίσως
και πλανεύεις των ματιών σου τα κύματα, ίσως
και θυμάσαι των πολέμων την αύρα πως το φιλί την ξεγελά, ίσως

κι εγώ υπάρχω, μπορεί
            σε περιγράφω να χωράς στου ανέμους μου, μπορεί
            σε γυρεύω σε ότι ξεσκονίζει ένα χαμόγελο του νου, μπορεί
            σε λατρεύω σε ότι χάνεται από τους άγριους καιρούς σε λέξεων γαλήνη
            κι εγώ, τόσο εγώ ,
                          ανυπεράσπιστα να αγαπώ το σχήμα σου στο σώμα μου
                          αδικαίωτα να ακολουθώ μια μυρωδιά από άνθη σε σελίδες μυρισμένες
                          αδιαμαρτύρητα να ζωγραφίζω την εικόνα σου κι αυτή να αντέχει τις Εποχές μου
                          ασώματα σε έχω , εκεί που άνθρωποι της γης , άγνωρο θα στοχάζονται  τ'αερικό  "εγώ" σου


Τώρα βέβαια , μακριά και όλο πιο μακριά
από λησμονιά σε λησμονιά μένουν μαζί μου 
οι ράγες , η κραυγή της βροχής 
ότι η νύχτα η σκοτεινή κρατάει φυλαγμένο


Λείπεις.
Θέριεψε η φωνή μου
έγινε κύμα αρμυρό και χτυπάει από βράχο σε βράχο

Λείπεις.
Αγρίεψαν τα μάτια μου
έγιναν τρεις χαρακιές στου χρόνου μου τα σκαλιά

Λείπεις.
Οργίστηκαν οι λέξεις μου
έγιναν χίλιοι σαρκοβόροι Μινώταυροι , για τροφή  λιμασμένοι

Λείπεις.
Κραύγασε η καρδιά μου
κρύσταλλο κοφτερό , αίμα κουζουλό στης φλέβας τις διαδρομές σε γυρεύει

Λείπεις.
Πανσέληνος επέτης η ψυχή μου  
τρυπώνει από το παραθύρι και χτυπιέται από ντουβάρι σε ντουβάρι
και σαν το ταβάνι φτάνει, σταματά και γαληνεύει , τότε μόνο μια γαλήνη της αρμόζει 
σαν ανελέητα κι αχόρταγα , τον ύπνο σου φυλάει , τα λόγια του διαβάζει..

Περιμάζεψε με το σούρουπο
όταν η νύχτα παίρνει να δουλέψει
το βεστιάριο της και πάλλεται στον ουρανό
ένα αστέρι με άνεμο γιομάτο... 

Και να στέκεται η νύχτα 
και με ένα άνεμο φερμένο από βορρά συλλογιέται
υπάρχει τούτο τ' όνειρο, το ξωτικό, τ' αγιάζι

κι όμως υπήρξες εκείνη τη στιγμή
στην πιο βαθιά μου νύχτα , νοτισμένο σύννεφο στου ουρανού το στερέωμα
κι όμως υπήρξες εκείνη τη μέρα
σε ένα στραβό κουτάλι , λωτός και φίνο παλαιωμένο κόκκινο κρασί
κι όμως υπήρξες εκείνη τη βόλτα
σε μια χούφτα φως ανέσπερο στου κόσμου την τελευταία δρασκελιά 
κι όμως υπήρξες, εκείνη την Εποχή
σε μια Εποχή αλλόκοτο μεταίχμιο, ανέμων και λιακάδων ύμνος και βροχής ανάσα υγρή


Πλησίασε μου την απουσία σου στο βυθό
βαριά καλύπτοντας τα μάτια σου
κάνε να με διασχίσει η ύπαρξη σου, υποθέτοντας
πως η καρδιά μου είναι κατεστραμμένη...



Και στριφογυρίζει η καρδιά άυπνη
και τρίζει τα παντζούρια σα χέρι αόρατο
νους λογισμός , χειμωνανθών θέριεμα

Που είσαι απόψε
που θέριεψαν Μύθοι και Μινώταυροι στον ουρανό σου
που είσαι και δε νιώθω την ανάσα σου
που όλοι οι άνεμοι μου σβήνουν τα φεγγάρια μου και με κατασπαράζουν
που είσαι απόψε 
που η τίγρης του νου κατασπαράζει τα πιο τρυφερά μου όνειρα
που είσαι απόψε 
που βροχή γίνηκαν οι λέξεις και στο βυθό με σπρώχνουν ηδονικά 

Κι όμως υπάρχεις 
και γίνεσαι άνεμος στα παντζούρια
και γέλιο αγγέλων και δαιμόνων στον αέρα που σ' αφήνω
και στο ανέσπερο της ανάσας φως που θα σε βρω....



(C) Ευαγγελία Χατζηδάκη
       Αποσπάσματα/ Madrigal Escrito En Invierno-Neruda
       Sculptures: Richard MacDonald
       Γ. Χαρούλης/ Χειμωνανθός

_____________________________________________________________________________

-  επ,  κι εγώ είμαι εδώ..
-  πάντα, αλλά που?
-  εδώ χαζή, στο αέρα που μ' άφησες...
-  ....για να σε βρω στο φως ρε ξωτικό , εκεί..!!!!...άκου το Χαρούλη...



Σάββατο 3 Νοεμβρίου 2012

Δραπέτες Εποχών

                     
                        " θυμάσαι τότε, μες το χειμώνα
                           που φτάσαμε στο νησί
                           Η θάλασσα μας ύψωνε 
                           ένα κύπελλο ψύχους ...."

είχε κύμα θυμάμαι
κι ήταν αρμυρό το περίγραμμα του
κι όλο ζωγράφιζε κύκλους
στων γλάρων τις αντανακλάσεις
κι εσύ χαμογέλαγες
ικανοποιημένος με την αποτύπωση
τούτη τη γυμνή αιώνια στιγμή
και δίνες πορφυρές στης πλάσης τις καμπυλώσεις
κι εσύ έμεινες να χαμογελάς
ικανοποιημένος με τούτο τον αιμάτινο στροβιλισμό

                            "Στους τοίχους τ' αναρριχητικά 
                             σιγομουρμούριζαν αφήνοντας 
                             να πέφτουν σκουρόχρωμα φύλλα στο πέρασμα μας
                             ήσουν κι εσύ ένα μικρό φύλο που έτρεμε στο στήθος μου
                             Ο άνεμος της ζωής σε είχε βάλει εκεί...."

Τα φύλλα πέφτανε 
στης ανεμώνης την πατημασιά,
στων υακίνθων το  ορμητικό σκαρφάλωμα
ζωής μεστής το θρίμα περιγελώντας 
σα  τρομαγμένες γυμνές πεταλούδες
κι είπα και βάφτηκαν όλα κόκκινα,
τόση πορφύρα να χωρά στο κρύο τούτο μονοπάτι
θεοί παραστρατημένοι και ικέτες κουρελήδες οι πόθοι
και ανέφελη γιορτή επικαθήμενη σε μπόρας Συννεφένιες Εποχές 



                                  " Ο άνεμος της ζωής σε είχε βάλει εκεί
                                    δε σε είχα δει από την αρχή, δεν ήξερα
                                    ότι προχωρούσες μαζί μου
                                    μέχρι που οι ρίζες σου τρύπησαν το στήθος μου
                                    ενώθηκαν με τα νήματα του αίματος μου
                                    μίλησαν με τα χείλη μου 
                                    Άνθισαν μαζί μου
                                    Έτσι υπήρξε η παρουσία σου , Απαρατήρητη
                                    φύλο η κλαδί αόρατο και γέμισε ξαφνικά η καρδιά μου
                                    Καρπούς και Ήχους..."

Και στάθηκες εκεί
αιώνια παρουσία
στο Συννεφένιο καταφύγιο των ερώτων
που γη δεν τους χαρίστηκε
μόνο ανέμου κι ουρανού το πιο τρελό
αιώνιο κολασμένο τερτίπι άγνωρου θεού

ορατά και αόρατα,
δάχτυλα παγωμένα σε πορφυρές ρωγμές
υπαρκτά και ανύπαρκτα,
ικεσία πελάγου σε κουρσάρων μένος
δυνατά και τρομαγμένα
μάτια στυλωμένα σε ταβάνι , φύλακα τ' ουρανού
γελαστά και δακρυσμένα
ξόρκι στη απύθμενη χαρούμενη μελαγχολία ζωής παραδομένης
αγγελικά και δαιμονικά
αναίρεση στου χρόνου τα σοκάκια που σβήνουν την γραφή

                                     " Κατοίκισες το σπίτι 
                                       που σε περίμενε σκοτεινό
                                       και τις λάμπες άναψε τότε
                                       Θυμάσαι αγάπη μου
                                       τα πρώτα μας βήματα στο νησί
                                       Οι γκρίζες πέτρες μας αναγνώρισαν
                                       οι ξαφνικές μπόρες ,
                                       οι κραυγές τ' ανέμου στο σκοτάδι..."

ένα γκριζογάλανο πανί, 
γάζα σε ουράνιο τραύμα στου κάστρου την αιχμή
σα επίμονη γάτα πως με κοίταζε τότε
και στριφογύριζα ένα Καζαντζάκη 
για ένα απροσδιόριστο λόγο, δεν ξέρω καν γιατί
και κράδαινε μπόρα ο λόγος τούτος
και παραμόνευε 
και τότε ξέσπασε πάνω στα βήματα των περαστικών
γαλάζος μανδύας , στης γης την απέραντα κόκκινη πληγή
μια μπόρα μικρή
μια βροντή ανελέητη
και μετά ...



τρέχα,
τρέχα όσο η γη αγαπά τις πατημασιές μας
τρέχα όσο τα δάκτυλα άσκοπα πλέκονται σε διαδρομές
δίχως προορισμό,λατρεία, γύμνια κατάσαρκου όνειρου
χάλκινος δραπέτης Εποχών

μα στάσου,
σα προστάξει ο κεραυνός με ράισμα στο θόλο
στάσου εκεί ακίνητος
θεός και δαίμονας προφητικός
θνητά άφθαρτος ηγεμόνας στου καιρού το στραπάτσο
και θα σε βρω
γιατί θα καίγονται φλόγινες πυρές
σα χάρτινα φεγγάρια θα τσακίζεις με ένα λόγο
σα υδάτινες κραυγές σα θα καρφώνεις στο απομεσήμερο
και στης σκόνης τον καμβά, απουσίας την αχλή κενότητα θα κομματιάζεις,
κραυγές λέξεις σα θα χαράζονται δίχως μια αιτία να ζητάς

                                               "Ωστόσο ήταν η φωτιά 
                                                 ο μοναδικός μας φίλος
                                                 .....................................
                                                 Η φωτιά είδε το φιλί μας να μεγαλώνει
                                                 ώσπου ν'αγγίξει αστέρια κρυμμένα
                                                 κι είδε να γεννιέται και να πεθαίνει ο πόνος
                                                 σαν ένα σπαθί που έσπασε
                                                 πολεμώντας τον αήττητο έρωτα....
                                                 Θυμάσαι..." 

θυμάται ο άνεμος που με σιμώνει
θυμούνται τα δάκτυλα που ξεσκίζουν τις νύχτες
θυμάται η βροχή σα παραδίνεται σε λακκούβες φωτιές  θαλασσινές 

                                                  "στραμμένος στη θάλασσα
                                                   στον άνεμο του νησιού 
                                                   και πως εγώ μες τ'όνειρο σου έπλεα
                                                   λεύτερος στη θάλασσα και τον άνεμο..."

(C) Ευαγγελία Χατζηδάκη
        Για τις "αγγυλωμένες" γραφές , ένας P.Neruda /EPITALAMIO
       Τα απίστευτα έργα Jorge Marin 
       Suits in  Sara Brightman / Symphony In Vienna 



                                     


Πέμπτη 1 Νοεμβρίου 2012

Παντοτινά Όσο



Τόσο όσο, το τώρα

τόσο που θα μ' αναζητάς στα σοκάκια των λέξεων σα διαλύεσαι

πόσο όσο, το πάντα

τόσο που θα με νιώθεις σε όλες τις νότες που δραπετεύουν , επαίτες σιωπής

Τόσο και όσο , πόσο από το πάντα κρατούν 
τόσο θα με σκορπάς, βιάζοντας τον κρότο από του νου τα δεσμά, όσο η γη ανασαίνει φωτιά

και πως τέντωσε η θάλασσα μου εκείνο το όσο
κι έσπερνε κύματα, άνεμος θεός να σε υμνήσει
κι έστρωνε το στερνό το άστρο θάλασσες να ψάχνουν

Για πόσο όμως να χωρά το όσο σου
και μετά , μετά τι, τι ζυγώνει , τι μένει τι ωφελεί
γη διχοτομημένη , υδάτινη μοιρασιά ζωής τεντωμένης σε σκοινιά  

κοίτα με , χαράζω τη βροχή φωτιά και σέρνομαι στις καψαλίδες της

                 σπέρνω σπόρους στης γης σου τις τσαλακωμένες αυλές και τις πλατείες
                 κρύβω σκονισμένα λόγια, θύελλα στερνή, ψυχής ποδοβολητό και βουή
                 ύμνος στερνός , ύμνος και πρώτος στο πριν , στο τώρα στο μετά σου, αιώνιο φυλαχτό

πόσο με χωράς 
σα σουρουπώνει κι ο δρόμος στενεύει
πόσο με περιγράφεις
σα μιας απουσίας εικόνισμα ιερό
πόσο με ζωντανεύεις , εκεί στην άκρη των σπάνιων χαμόγελων σου

Μίλα μου
άδειο δωμάτιο το "θέλω" μου εδώ που που κουλουριάστηκαν οι λέξεις
κενή σελίδα η φωνή μου, που να υπάρχω δίχως σου, αρνιέται να ορίσει

Ανάσανε πλάι μου

κάνει τόση κενή παρουσία εδώ μέσα
που τα ίδια μου τα χέρια κατάρα μοιάζουν σα κοιτώ
κι η αγκαλιά σου μιας καταδίκη εξορία, να με κοιτά
δίχως να χάνεται , μα δίχως και να υπάρχει στου τίποτα μου τη γωνιά

Μη λες ξόρκια, μη λες κουβέντες στα σκοτεινά
με τρομάζει να μιλείς, με πνίγουν οι λέξεις, με τσαλακώνει της ανάγκης σου η κραυγή
κοίτα τώρα τι κάνεις , τη μοναξιά μου που πάλεψα να κερδίσω τσακίζεις
και μια ανάγκη που η δύναμη χρόνια αποποιείται, ξυπνάς
πάψε πια να μιλείς, κάνεις θόρυβο και τρομάζεις τη συνήθεια μου να ανασαίνω το τίποτα

" Να αγαπάς στο πολύ και στο τίποτα" είπες ..


Θυμάσαι? θυμάσαι

άρπαξες το κάρβουνο και μου το έγραψες
κατάρα να το θωρρεί η έγνοια, να το μαθαίνει η απελπισία 
κι η καρδιά να αρνιέται να το μάθει απέξω, 
σα προσταγή λες και στου τίποτα θα κρυβόσουν τους αιώνες αεί 

Κι έμαθα να σ' αγαπώ

στο πολύ και στο τίποτα σου

Κι έμαθα να σε θωρώ

στο πολύ και στο τίποτα σου

Κι έμαθα να σε νιώθω 

στο πολύ και στο τίποτα σου 

Και Σ' αγαπά η καρδιά, μου είπε απόψε

στου τίποτα σου το πολύ και στου πολύ σου το τίποτα 
στο Τόσο Όσο μου και στο Νυν και της Ψυχής μου το αεί

Τη καταδίκη και τούτη που μου σπείρες 
να είσαι παντού , δίχως να είσαι 
και δρόμος αρμυρός που καίει πληγές αιώνων και περαστικών

και εσύ, ω εσύ

να μένεις εκεί, να με κοιτάς 

σιωπηλά, σχεδόν ανύπαρκτα να κουρελιάζεις τη σκόνη μιας ζωής

                ακριβώς αγάπη να κραυγάζεις βουβά της δική σου πληγής τη γιατρειά
                σχεδόν βασιλιάς, σχεδόν και πάροικος υποτακτικός , να με κοιτάς στωικά
                σχεδόν ερείπιο, μα και σχεδόν παλάτι , ετούτο που μου ζητούν τα μάτια σου απόψε

ικέτης και θεός, να στέκεσαι εκεί

στην μια σου άκρη, του χθες το συρματόπλεγμα να γυαλίζει φονικά
στην άλλη άκρη του αύριο η απορία να ζητά σα παιδί επιτακτικά ένα θέλω βουβό
και στη μέση τα μάτια σου να τρομάζουν όλα τα περιστέρια της ψυχής μου, να πετούν

Πες μου
πες μου απόψε
πόσο καίει μια αγάπη
πόσο ξεπουλιέται ένα φιλί
που σεργιανάει η αγκαλιά που αναζητά
μα τόσο όσο , μη μου λες 

Τσάκισα σα χάρτινο βαρκάκι
και πήγα και ήρθα στους καιρούς μου, στις διαθέσεις των εποχών σου ξανοίχτηκα
και οι τσακισμένες διπλωσιές του, βορά αρμύρας απροσδιόριστης
σκαρί πεισμωμένο να φτάσει των χεριών σου τ' άστρα

Κι έγινε το εύθραυστο , κραυγή
                                     καταιγίδα στα μάτια που θωρώ, στο χρόνο που με διαπερνά
                                     σταυρός με μαρμάρινες πρόκες να σταυρώνω την ανάγκη
να έρχεσαι, να φεύγεις , ερχομοί και μισεμοί  στης ζωής μου τη σελίδα τσακισιές 
ερήμην τ' ονείρου,  πόλεμος 
ερήμην αφής κόλαση
ερήμην της νύχτα πανσέληνος
                                          
Σωπα , 
μη μιλάς , άκου 
είναι η ώρα που βεγγερίζει το όνειρο με τα κύματα 
είναι η ώρα που ξύνω ένα μολύβι, να γράψω τη γραφή αλλιώτικα 

                                           θα σου πω, τώρα και για πάντα
                                           αγάπα με , στο πολύ μου, αυτό για σένα κράτησα

                                           θα σε ψάξω τώρα και για πάντα
                                           φώναξε με , με το όνομά μου, μια μόνη αλήθεια για σένα κρατώ

                                           θα σε κρατήσω τώρα και για πάντα
                                           κράτα με , μόνο για σένα τα χρόνια έγιναν και πήγαν και ήρθαν και κυλούν
                                           
                                           θα σε περιγράφω τώρα και για πάντα
                                           βάψε με , στο άυλο και στο τίποτα μη και παραδοθώ όμηρος
                                           
                                           θα σε ζητώ τώρα και για πάντα
                                           να υπάρχεις εκεί να σε βρίσκω στης γης τις αγκαλιές, μεταίχμια εποχών  

                                           Θα σε αγαπώ, θα σε υμνώ, θα σε λατρεύω τώρα και για πάντα
                                           να υπάρχεις τώρα και για πάντα , ορατά και αόρατα όπως υπήρχες μια ζωή
                                        
Που υπάρχω,
που λογιέσαι το πολύ σου
που ανασαίνει το τώρα , που το ατέρμονο γιατί
σε πια φυλακή ο νους ναρκώνεται κι αντέχει μιας στέρησης την προσταγή

στου τώρα την ανάσα , η αφή που το πριν δεν είχε
στου πάντα την ταυτότητα, ύπαρξη που τελειωμό δεν έχεις 
στου φθινοπώρου τα φύλλα και στου σύννεφου τους εραστές η μοίρα μας
σ' ότι γεννιέται ξανά και ξανά , σ' όλα τα παντοτινά γραμμένα θα ανασαίνουμε
και θα μυρίζουμε κουρέλια μυρωμένα και ικεσίες δαιμονικές, μέχρι εκεί που θεοί μιλούν
και θα μιλούμε τις λέξεις που τους ξένους τρομάζουν , μέχρι εκεί που ...τα πέλαγα στερεύουν 
                                           
(C) Ευαγγελία Χατζηδάκη
Painting/ Mark Arian 
________________________

-κι εγώ , εδώ είμαι..
-από πάντα και για πάντα ρε ξωτικό...



Τετάρτη 31 Οκτωβρίου 2012

Θεών Τόπος



που πας...


Αντέχεις να ακολουθήσεις ...
εκεί που ζουν οι νεφέλες αφέντρες
εκεί που ανασαίνει ο θεός ηλίου ηλιάτορα φως
εκεί που μυρίζει γιασεμί κι αγιόκλημα σκαρφαλώνει

θα με πάρεις μαζί?

Αντέχει το τώρα σου να τρομάζει
σε κήπους υακίνθων και ερειπίων κάλος
σε λιβάδια γαλανά κατάσπαρτα με πεταλούδων φτερά
σε δρόμους στροβιλισμένους σε δαιμονικού θεού φωνή

Πάρε με μαζί...

Αντέχεις μια προσταγή τη ραψωδία
πέρα από τις ράγες του τρένου που αδιάκοπα τρίζει
πέρα από το όριο που τη λογική σου αγκυλώνει σα συρματόπλεγμα
πέρα από όσα μπορείς , κι όσα κρατάς με βία στη μνήμη να μη δακρύζει τα πρωινά

Εκεί πας? 
Εκεί ανασαίνει ο νους μου την λύτρωση

Εκεί θα σε βρω?
Εκεί μόνο θεοί και τρελοί περπατούν, όσοι τις εποχές απαρνήθηκαν

Ναι αλλά εσύ, εκεί θα πας?Εκεί , γιατί εκεί κατοικείς εσύ..!!!

(C) Ευαγγελία Χατζηδάκη

________________________________________________________________________________
-κι εγώ εκεί είμαι , εμένα μήπως ψάχνεις?
-πάντα..αλλά ξέρω καλά που θα σε βρω..και θα σε βρω!!!



Σάββατο 27 Οκτωβρίου 2012

ΑπΩΝ


Ίσως πολύ αργά ενώθηκαν τα όνειρα μας
κοντά στη θάλασσα , στο νησί....

Ο αέρας είχε αδειάσει, σε παράταση ασφυξίας
όλα παραμόνευαν κραυγαλέα, σε αιωνόβιο κενό
κρότοι από αλυσίδες, παγερές ξυραφιές σιωπής
σακάτικα κλειδιά σε προδιαγεγραμμένες τροχιές
ο μόνος ερμητικά οικειοθελώς απών, εσύ

όταν δεν υπήρχες ακόμα , 
όταν χωρίς να σε διακρίνω 
έπλεα στο πλάι σου 
και τα μάτια σου έψαχναν
ψωμί, κρασί, έρωτα και θυμό...


Ο πυθμένας πλησίασε ,απόσταση χιλιοστά σταθερότητας

το κύμα φεύγει πάνω , αίσθηση υπό παραγραφή αδικήματος
κι ένας υδάτινος συρμός παρασέρνει του νου τις ράγες κάτω
άπνοη  γαλήνη , συνέχεια νεκρικής ψαλμωδίας, πλεούμενο κύμα
στο υπόστεγο πλεονασμός ,μόνος εναπομείναντας απών , εσύ

Κοιμήθηκα μαζί σου όλη τη νύχτα,
ενώ η σκοτεινή γη γυρίζει
με ζωντανούς και νεκρούς 
και σα ξύπνησα ξάφνου καταμεσής 

Το όριο σίμωσε, τελευταίο βαγόνι του βιβλίου
πως πέρασαν τόσα βαγόνια με θόρυβο και πρόσωπα δίχως ανάσα
μέχρι που αφανίστηκε η μουσική, δραπέτες χρώματα σημάδια
και τούτη, η μόνη πόρτα ανοιχτή σε νεφέλες που με καρτερούν
πλάι κρότοι, πλανόδιοι και παλιάτσοι, ο μόνος απών, εσύ

και ξύπνησα με το στόμα σου 
βγαλμένο από τον ύπνο
να μου δίνει την γεύση από τη γη
από τη θάλασσα , από τα φύκια 
από το βάθος της ζωής σου....

η παρουσία , παιδί στρεβλό παράνοιας
τα λουκέτα τρίζουν σε πόρτες αμετακίνητα σαρακοφαγωμένες
η μελωδία απογοητευμένα αιχμηρή γρατζουνά τα τζάμια
οι κύκλοι κλείνουν, σκαλιά στροβιλισμένα και κουρελιασμένα
συμπληγάδων σχηματισμός, πύρινα κάγκελα, απών εσύ

και δέχτηκα το φιλί σου
μουσκεμένο απ' την αυγή σα να έφτανε
από τη θάλασσα που μας περιβάλλει.....

τούτη η πόρτα ήταν τόσο ανοιχτή
τούτο το βαγόνι ήταν τόσο τελευταίο
τούτη η πόρτα τότε που άνοιξα τόσο η τελευταία
νεφέλες σειρήνες στην αβρότητα του κενού
ηδονή ανυπαρξίας στην άκρη του χρόνου που πατώ

πόσο εύκολο είναι
να ψηλαφώ τις γραμμές του προσώπου σου
στο ταβάνι που γέμισε ρωγμές
πόσο εύκολο είναι
να σβήνω μιας απουσίας πατημασιές τεκμήρια
εδώ που μόνο νεφέλες κατοικούν
σε ερείπια όλων των άβουλων προσώπων σου
όσο δύσκολο να υπάρχεις ερήμην σου

(C) Ευαγγελία Χατζηδάκη
Πλαγιαστά υπέκλεψα λίγο Neruda για συν-γραφή
Η απίθανη αποτύπωση του καμβά ανήκει στον Stanislav Sugintas
Oi Ducan Townsend , αγαπημένοι και μελωδικοί..λένε κάτι ενδιαφέρον θαρρώ..