Σάββατο 24 Νοεμβρίου 2012

Μετά

Charles Louis La Salle

Εννιά μέρες , εννιά μπόρες
εννιά σύννεφα κι εννιά πύρινα κύματα
Σε κράτησα , σε στροβίλισα
θα σε κρατήσω ξανά και θα σε στροβιλίσω
ξανά και ξανά , μα δίχως την εύκολη θωριά
αυτή που τα μάτια ξεγελά
Μέρες Εννιά, μήτε ένα σύννεφο πιότερο
θα σε στριφογυρίζω , στο σεντούκι που φοβάσαι
θα σε βάλω στην ύστατη τροφή του φόβου σου μπροστά
να αναρωτηθείς ξανά, όταν η πρόταση τελειώνει
τι βλέπεις και δεν έχεις , τι δε θωρείς μα το κατέχεις

Και θα σε στριφογυρνώ
Κυκλικά. Σταθερά. Αόρατα.
Εννιά γραμμές και τρεις ρότες ζερβά του κόσμου

Μη σκιάζεσαι όμως
Θα είμαι άφαντο κουρέλι που θ' ανεμίζει
στου κεραυνού τη δύναμη , κατάρτι
Και θα μείνω έτσι
και θα πονώ , να σε πονώ
και θα αφανίζομαι , να σε περιγράφω
και θα σιωπώ , για να μιλάς

Τούτο το κρασί, τόσο κόκκινο βαθύ
αρμόζει να το πιούμε μαζί
στις ώρες που άγρυπνου Μορφέα
που κλείσαμε την πόρτα στη λήθη
που ζητιάνα, βρεγμένη  μας τριγυρνάει
για ένα καθωσπρέπει δείπνο λυτρωμού

Μη, μη κουνάς καν
Ξέρω.
Θαρρείς το ίδιο έργο θα ανέβει ξανά.
Οχι.
Δεν το αντέχει το σανίδι
Οχι σε τούτη τη σκηνή
Όχι  σε τούτη τη φορά

Θυμάσαι την παράσταση;
χειροκρότημα, φωνές και η αυλαία βολική
μα δε θα στη δώσω ξανά

Θαρρώ , ναι
Θαρρώ θυμάμαι τους ρόλους

Εγώ ,
Εγώ η πάντα εγώ
η πραμάτεια στο σεντούκι, τ' ανοιχτό
ασκέπαστο , απροκάλυπτο, γυμνό στα μάτια των θεατών

Μετά θα με ρωτάς "και μετά"
μια αιώνια τάξη, μα δε θα μου πεις που
κι εγώ θα λέω το ρόλο,   ίδιο και  ίδιο και πάλι ίδιο
να ημερεύει το τώρα , να σκορπά το αύριο
να χειροκροτούν οι θαμώνες

Τόσο -όσο!
Όσο - όσο!
τιμή ευκαιρίας , πάρε..
Ποτέ "για Πάντα"
τίποτε δεν είναι "για πάντα" , τρομάζουν οι θεατές
κι εγώ θαρρώ μεγάλη κουβέντα είναι τούτο, πως να το ξεστομίσεις

Και μετά θα έρθει το "μετά" ξανά
σώματα να ψάχνουν υπόστεγα βροχής
ψυχές καρνάγια να κρυώνουν σε μια ασκέπαστη αλήθεια
και ποιητές  σαλεμένοι να υμνούν το πόνο ,
να ξεχνούν πως μόνοι τον φτιάξανε

Μα τι κάνεις ; 
"Μη βραχούμε , πρόσεχε
 Μη,  είμαστε αδύναμοι, 
 μήτε γυμνοί μη σταθούμε , βάλε τη μάσκα γρήγορα 
 είναι από μέλι η ψυχή και πάγο , έτσι πρέπει να είναι , έτσι δεν είναι; 
εύθραυστο ζαχαρώδες λιώσιμο , μη δούνε οι θεοί και ζηλέψουν και μας ποδοπατήσουν"

Φτάνει. Πάψε
Δεν είναι έτσι , ποτέ δεν θα είναι έτσι

μετά θα παίξουμε ένα παιχνίδι
θα σε πάρω να χορέψουμε γυμνοί ,  μετά
στροφές εννιά, μόνο εννιά σα μούσες  , μετά
τόσες όσες αντέχουν τα πόδια να στρίβουν χαρωπά, στο ασπρόμαυρο πάτωμα
και να στροβιλίζεται ο νους που ύπνο δε θα ελκύει σαν ερωμένη πια ,  μετά

"Μα τότε ...
ποιος θα πληγώσει τις μέρες πιο πολύ
ποιος θα ξεγλιστρήσει μέσα στου στίχου την ηδονική φυγή 
και ποιος σημάδι θα χαράξει στον εαυτό του πιο βαθύ
μνήμη για πάντα μιας αγάπης και στου άλλου την αιωνία πληγή "

Φτάνει !
Με πονάς !
Σε σκορπάς  !
Μήτε το χθες το γλυκερό
Μήτε το σήμερα που είναι εδώ
Μήτε του αύριο το "μετά" τ' αβέβαιο είναι για μας

Εμείς , είμαστε όλα
και το πριν και το γιατί και το μετά
σε Εποχής που κανείς δε βλέπει κι ας κοιτά
-καλά κριμένοι- την αιώνια αγκαλιά ...........

-μα...
-σσσσ...μη διαφωνείς , χαλάς τον καπνό από το τσιγάρο μου...

(C) Ευαγγελία Χατζηδάκη




Παρασκευή 23 Νοεμβρίου 2012

Εκτός Σκακιέρας [ Ατελείωτη Παρτίδα]

Luigi De Gennaro -Italian Painter [Μονάχα Τούτον τον Τρελό Μου θα κρατήσω...]


"Ἔλα νὰ παίξουμε...

Θὰ σοῦ χαρίσω τὴ βασίλισσά μου

Ἦταν γιὰ μένα μιὰ φορὰ ἡ ἀγαπημένη

Τώρα δὲν ἔχω πιὰ ἀγαπημένη" 


Μέσα στου νου τα κύτταρα, τώρα πια ζει και ανασαίνει , 
αφέντρα και κυρά μεγάλη, στο ανάκλιντρο της το νεφελώδες
της σκουριάς τα τρομαγμένα πέπλα  δε λογούνε το νου της άλλο 
και λεύτερη τους ουρανούς των πέντε εποχών μου βάφει ακούραγα

Και σα το κύμα φουντώνει και τις Νεφελες τ' ουρανού ξαμώνει , 
αυτές να δεις πως το υδάτινο θεριό , σκύβουν και προσκυνούνε με λατρεία
σε ένα χορό μυστήριο και μυστικό, κριμένου χρόνου και καιρού μακάριου
και στροβιλίζονται , δίχως σκακιέρες , δίχως τετράγωνα, δίχως νίκη και ήττα 

Έλα , έλα να παίξουμε 
μη την φοβάσαι τη παρτίδα τούτη
κάπου στη μέση να σταθείς να στροβιλιστεί η ψυχή κι ο νους 
ανάμεσα στο Κύμα και τη Νεφέλη , μια λύτρωση χορεύει πάντα 
και την αρπάζει η ψυχή που εκεί ανάμεσα ανασαίνει αρμύρα

τι, ακόμα φοβάσαι; 
Άκου πως έχει.....
Θα σου χαρίσω τα πάντα
έτσι για να μη σκιάζεσαι την έκβαση, που σημασία καμιά δεν έχει

"Θὰ σοῦ χαρίσω τοὺς πύργους μου
Τώρα πιὰ δὲν πυροβολῶ τοὺς φίλους μου
Ἔχουν πεθάνει ἀπὸ καιρὸ
πρὶν ἀπὸ μένα


Ὅλα, ὅλα καὶ τ᾿ ἄλογά μου θὰ στὰ δώσω
Μονάχα ἐτοῦτο τὸν τρελό μου θὰ κρατήσω
ποὺ ξέρει μόνο σ᾿ ἕνα χρῶμα νὰ πηγαίνει

δρασκελώντας τὴν μίαν ἄκρη ὡς τὴν ἄλλη
γελώντας μπρὸς στὶς τόσες πανοπλίες σου
μπαίνοντας μέσα στὶς γραμμές σου ξαφνικὰ
ἀναστατώνοντας τὶς στέρεες παρατάξεις

Ἔλα νὰ παίξουμε..."


Και όσες φορές στο είπα το ξεκαθάρισα ,
αυτόν τον Τρελό, δικό μου θα κρατήσω
κι ας σου χαρίσω τα πάντα , αυτός δικός μου πάντα θα λογάται

Σα κι εμένα την σκακιέρα δεν αντέχει με τα πολλά τετράγωνα
σαν ένα μόνο χρώμα λογάται που πάνω της δεν υπάρχει
και δρασκελά τους κανόνες , που τα μαυρόασπρα κελιά ορίζουν
και σα κουζουλός Ζορμπάς εκτός σκακιέρας τα άλογα του στήνει
με την ελπίδα μ' ένα ξεγέλασμα, τις δικές του πανοπλίες να ξεκρεμάσει από τα νέφη
και με το κύμα να αναμετρηθεί επιτέλους  , 
που χρόνια τον νικά και τρωτό τον κάνει, τον πιο ατρόμητο του φόβο , τρέφοντας

Έλα να παίξουμε,
Να κοίτα, 
εδώ κανόνες δε διαφεντεύουν 
τι όρισε ποτές τη γης που περπατείς;
τι όρισε Νέφη κι Εποχές και όσα σε μάτια ανοιχτά χωρούνε;
τι όρισε να περνούν ώρες και εποχές και άνθρωποι καθάριοι

Έλα , μη διστάζεις 
Θα σε αφήσω να κερδίσεις και να χορέψεις 
και τη μυρωδιά δάφνης νικητήριας στο στεφάνι του προσώπου σου
μια μυρωδιά από νίκη, να κατρακυλά από του νου το στέμμα
να δρασκελίζει τα μάτια σου , έτσι ξαφνικά και αναίτια
δίχως "πως" και "γιατί" και δίχως άσκοπη ανάλυση 
και να αναπαύεται νωχελικά σε χείλη άφωνα μα γελαστά
με του νικητή το πιο έγχρωμο τρόπαιο, 
να πλέει στο κόκκινο του Τρελού μου, εκτός σκακιέρας...

"Ἔλα νὰ παίξουμε...

Ὁ βασιλιὰς αὐτὸς δὲν ἤτανε ποτὲ δικός μου

Κι ὕστερα τόσους στρατιῶτες τί τοὺς θέλω!

Τραβᾶνε μπρὸς σκυφτοὶ δίχως κἂν ὄνειρα

Ὅλα, ὅλα, καὶ τ᾿ ἄλογά μου θὰ στὰ δώσω"




Τι; Φοβάσαι ακόμα την παρτίδα;
μα τι φοβάσαι, μη χάσεις η μη και με κερδίσεις 

Εγώ δε φοβάμαι πια το τόσο κόκκινο
παίζω γιατί αγαπώ να δρασκελώ , εκτός σκακιέρας
με ένα Τρελαμένο Κουζουλό, που τον κρατώ όμοιο με του Νικόλα το Ζορπά 
που  τους κανόνες πάντα περιγελά και τα κελιά και μ' ακολουθεί πιστά
κάπου ανάμεσα σε Νεφέλες και θεριεμένα Κύματα 

Τους βασιλιάδες , τις βασίλισσες και τα άτια τα περήφανα
τ' άφησα να παλεύουν και να αναμετριούνται 
στου άσπρου και του μαύρου τον ορισμό το στείρο 
εκεί που τ' όνειρο δε ξέρει να νικάει, 
μήτε τετράγωνα ν' αλλάζει, υπόδουλο στο φόβο μη χαθεί
και τα άλογα δεν είναι ικανά να δρασκελούν τα πέλαγα

και νικητές και ηττημένοι 
κατάκοποι , να νοιώσουνε τη αρμύρα της ζωής  αρνούνται , με το κεφάλι χαμηλά 
και την ψυχή αδειανή από του χρόνου το κυνήγι και της βροχής το φόβο

Μα  μια παρτίδα άλλη , είναι τούτη 
ασυμβίβαστα μυστική, αναπάντεχα στροβιλισμένη ,
σα αυτές που δεν έπαιξες
σαν αυτές που τελειωμό αρνούνται και στροβιλίζονται σε ένα χορό 
κάπου ανάμεσα σε νεφέλες και κύματα τρελά , 
πλάι στου κάστρου τις ιερές πέτρες 
και γίνονται φως κι αστρόσκονη 
και λάμπουν γλυκογάλανα και κραυγάζουν μενεξεδιά
και νικούν του χρόνου και των πειρατών το μένος , 
του άσπρου και του μαύρου τη φωτιά, εκτός σκακιέρας


"Ὅλα, ὅλα, καὶ τ᾿ ἄλογά μου θὰ στὰ δώσω

Μονάχα ἐτοῦτο τὸν τρελό μου θὰ κρατήσω

ποὺ ξέρει μόνο σ᾿ ἕνα χρῶμα νὰ πηγαίνει



δρασκελώντας τὴν μίαν ἄκρη ὡς τὴν ἄλλη

γελώντας μπρὸς στὶς τόσες πανοπλίες σου

μπαίνοντας μέσα στὶς γραμμές σου ξαφνικὰ

ἀναστατώνοντας τὶς στέρεες παρατάξεις



Ἔλα νὰ παίξουμε..."


 Μα τι λέω...
 Αφού μαζί την στρώσαμε την παρτίδα τούτη

-Παίζεις λοιπόν, ωραία!
-Για πόσο..όμως..
-για τόσο όσο, ίσως..
-και μετά..
-μετά , για τόσο όσο Πάντα η Ποτέ ..μπορεί, ίσως, ναι ...οριστικά και λίγο αμετάκλητα...
-Αντιγράφεις το Αναγνωστάκη...τρελή!
-Ένα Τρελό μόνο κράτησα , εσένα ! Το λέει όμορφα ο ποιητής ...

"Κι αὐτὴ δὲν ἔχει τέλος ἡ παρτίδα..."
μήτε και τέλος , μήτε κι αρχή λογάται
εκτός σκακιέρας μια ψυχή , που αιώνια χορεύει...

___________________________________________________________________
(C) Ευαγγελία Χατζηδάκη
      Παρενθετικά Μανώλης Αναγνωστάκης, υμνεί μια Αιώνια Παρτίδα
      O δε Luigi De Gennaro, έχει αποτυπώσει με εκπληκτικό τρόπο τον ...Τρελό μου!!!
      Ο Ανδρεάτος ...θα πει δυνατά τις ...Παρενθέσεις του ποιητή ...
      Η δε Παρτίδα, θα συνεχιστεί, γιατί Εκτός Σκακιέρας , τέλος δε λογάται...





Δευτέρα 19 Νοεμβρίου 2012

Σκιές Από Φως



Stepan Rybi /Poland


" Μου λένε τα μάτια σου σαν το κρύσταλλο φωτεινά: 
 -για σένα παράξενε εραστή , ποια είν' η αξία μου λοιπόν; 
 -Να είσαι θελκτική και σιωπηλή! η καρδιά μου που όλα την ερεθίζουν
  Εκτός από την αθωότητα του αρχαίου ζώου
  δε θέλει να σου δείξει το καταχθόνιο μυστικό της ...."


Κατάρα είναι οι λέξεις μου
καταραμένη κι η ανάγκη του ποιητή για δαύτες
γεννιούνται στης έγνοιας σου το λογισμός και στης απουσίας το άγγιγμα
λαβωμένο φάντασμα, αιώνια περιπλανώμενου πολεμιστή γκραβούρα αιματηρή
στα τείχη περιδιαβαίνει και συστοιχίζει τη μορφή του σε μια σκιά του
αιώνια σε εκείνη ακριβώς την εποχή, την αιμάτινα βαμμένη κόκκινη
την αιώνια αχόρταγη για λέξεις σαλεμένου νου και τρισκατάρατης ψυχής

Κι αργά τα βήματα σου σέρνεις πάντα
στις πέτρες τις ενετικές σα γυρεύεις μια σκέψη νοτισμένη κρυψώνα
το αχνό σου μαύρο τότε στέκεται, στις σκιές σα δραπέτης
σα τρομοκρατημένη άνοιξη που ποτέ δεν ήρθε
και ποτέ δεν περνά πια από ημερολόγια ζωντανών
και γυρεύει πάντα το ίδιο, πάντα
λίγο κόκκινο να κλέψει από του γλάρου την έξαψη
ένα τόσο δα αλμυρό να γευτεί από το κύμα που ορμά
νευρικό και την εξάχνωση του μου επιβάλει ξανά
εναποθέτοντας στους πόρους της σάρκας μια βορά πειρατική

Δε σε βλέπω.
Μα είσαι εκεί. Σε νοιώθω.
Ερμητικά και πεισματικά εκεί.

Δε σου μιλώ.
Σιωπή δε θες? Δική σου. Όλη κι άλλη τόση.
Τότε γιατί σουλατσάρεις τις βρεγμένες πέτρες μου;
τι μπόρα κουβαλά ο βράχος της καρδιάς σου,
κι όλο στις γούβες τις αλμυρές κρύβεται σα φυγόδικος σε καρτέρι
τι καρτερείς , οι άνοιξες σβήστηκαν από ξίφος δικό σου
τι κοιτάς , θάλασσινό αγρίεμα κρατεί από δική σου τρίαινα
τι κρύβεσαι σε τούτη τη γης, εδώ μαχαίρια έχουν οι κουρσάροι
σκιά από σκιά δε σώζεται , μ' ακούς;

Δε μιλάς.
Χάνει όποιος μιλήσει πρώτος.
Και το στοίχημα ακριβό.
Ίσαμε μιας Ζωής κλεμμένης την ανάσα.

- Σώπα!
- Μίλησες!
- Δε λογούνται οι σκιές ήττα , μήτε και νίκης καρτερούν τη δάφνη κι εσύ σκιά μυρίζεις σα εμέ
- Ακριβώς και σα σκιά θα λέω ότι θέλω
- Πάψε, κοίτα θέριεψες τα κύματα και σε κυνηγούν και το Κάστρο σκαρφαλώνουν
- Φοβάσαι ; Μια βροχή από κύμα θα σηκώσω
- Τη θάλασσα την περπατώ από παιδί και θυμωμένη σα χάσκει. Εσέ φοβούμαι το κύμα μη σκορπίσει!

" Παραμάνα που με το χέρι της σε μακροχρόνιους ύπνους με καλέι
   Μήτε το μαύρο μύθο της με τη φλόγα γραμμένο
   Μισώ το πάθος και μου κακό το πνεύμα !!"
  
Γυρνάνε λέει  οι ψυχές, σκιές 
όπου λαβωματιές έσπειραν η  όπου με αυτέ σημαδεύτηκαν

Και τώρα κοίτα με
από τη μια με χτυπά αλύπητα το κύμα
που τη σκιά σου γυρεύει πάλι  ζηλόφθονα , ωσάν  Οθέλος  να ξεκάνει

Άκου το , μιλεί
μιλεί με οργή, αυτό που με κανάκευε τα αλλοτινά τα χρόνια ..

" σε μια σκιά παραδομένο λογισμού κερά μου έχεις
  κι εγώ που πάντα τα μόνα  βηματά σου συντρόφευα , 
  δική μου μόνο τη λογώ τη σκέψη σου να έχω...
  Θα τις ξεκάνω τις σκιές ,π  άνθρωποι δε λογούνται
  μόνο κραδαίνουν τη σιωπή και θάρρος δε βαστούνε"

Κι αγκάλιασε η μάτια τις σκιές των Ενετών
μια αψηφισιά στο κύμα πάντοτε χρωστώ, θα πω πάλι
με τα μάτια άδεια και κενά και το νου τρομαγμένο και απόντα
εκεί που η πέτσα της ψυχής σου γδαρμένη κι αυτή κατοικεί, σε σκιές
ψαχουλεύοντας λίγο αλάτι λήθης, λίγο νερό θύμησης, εποχή αιώνιας αδυναμίας
και σα περνώ ακροπατεί, από τις πέτρες ξεκολλά και δραπετεύει
και πλάι μου περιπατεί , δίχως περίγραμμα, δίχως φωνή, δίχως ανάγκη
και γίνεται άνεμος θαλασσινός που ψήνει το αίμα πληγών ανίατων
και γίνεται ψέλλισμα από κλάμα και  παράπονο το κύμα σα κοπάζει
και όλο σέρνεται πλάι μου, σιωπηλό παιδί τρομαγμένο
κουρνιάζει στο λαιμό μου, λες και το διστακτικό αίμα που περνά μετρά
με το παράδοξο χαμόγελο του κάτω από μάτια μελαγχολικά
που γλάροι τα κατοικούν και τα δαμάζουν με φτερουγιές οδυνηρές
και τυφλωμένα τα κρατούν , μη δραπετεύσουν και διαφεντέψουν πάλι
ουράνια ευχή κρατεί η σκιά σου μα μια επίγεια κατάρα καταδιώκει η απουσία σου

Σκύβω ξανά.
σου μιλώ, μα δε με ακούω
σε νοιώθω , μα δε σε αγγίζω
είσαι εκεί , μα δεν είσαι
κι είναι από όλα και όλες
το Όλον της Πέμπτης Εποχής

Άκου!!
Βουή, χαλασμός , αντάρα , φωτιά.

Κοίτα!!
Μια φωτιά καίει της θάλασσας τον ορίζοντα..

Φονικό , φλόγες υδάτινες.
Ποιο να σώσω , πες μου
εσένα η εμένα, ποια σκιά να γλυτώσει
των κουρσάρων τη λεηλασία
Ποιο να φυγαδεύσω , πες μου
εμένα η εσένα, ποιο από το τίποτα μας πιότερο λες αντέχει

-Αντέχει ο Ουρανός
  τις σκιές να σιμώνει πριν την μπόρα
- Αντέχει η θάλασσα
  τις σκιές μ' αλάτι να χαϊδεύει
- Αντέχει η φωτιά
  Δυό σκιές που κάνουν ένα Φως, Εμάς

" Ας αγαπηθούμε γλυκά! ο Έρωτας μες τη σκοπιά του 
  Ερεβώδης , ενέδρα στήνει, τεντώνει το μοιραίο του τόξο
  Γνωρίζω τις παγίδες του παλιού του οπλοστασίου:
  Έγκλημα , φρίκη και τρέλα!!- ω χλωμή μου μαργαρίτα..."

Σκιές είμαστε, μ' ακούς..
Σκιές Έρωτα ατελείωτου , αυτό είμαστε
Σκιές , δίχως πριν , δίχως τώρα , δίχως μετά, αιώνιες σκιές
Σκιές Έρωτα άφθαρτου και αιωνιότητας κατάδικοι ταξιδευτές

" Σαν κι εμένα , δεν είσαι ήλιος του Φθινοπώρου
  Ω, τόσο λευκή μου, ω τόσο ψυχρή μου μαργαρίτα...."
Έρωτας ,
Δυό σκιές που κάνουν Ένα Φως,
Εγώ , Εσύ!!

(C) Ευαγγελία Χατζηδάκη
      Scripts in Parenthesis: Sonnet d' Automne/ Ch. Baudelaire
      Oil on Canvas / Stepan Rybi













Σάββατο 17 Νοεμβρίου 2012

Σα Ξυπνά το Θεριό

Charles-Edouard Chaise: Theseus victor of the Minotaure 
Το αχόρταγο θεριό
είχε ξυπνήσει οριστικά

καιρούς στριφογύριζει σε σεντόνια φυλακές
σάλευε λίγο, τόσο λίγο, ίσα να μοιάζει πως ζει
ανάμεσα στις πτυχές του καιρού μου
κράδαινε μια ξεψυχισμένη ανάσα
κι εγώ που τη φοβόμουν
ακροπατούσα να μη σκιάξω τη νάρκη της
και μακάρια κοιμόταν κουλουριασμένη
μόνο το απαλό της τρίχωμα να εφάπτεται του νου

και τότε ήρθε ο κρότος
δεν το επέλεξα
το φοβόμουν, από το θάνατο πιότερο
δεν το έσπρωξα
το περιφρουρούσα από το ψέμα πιο δυνατά

και τότε ξύπνησε
δυό μάτια πύρινα ανοιγμένα, θεριεμένα
καίνε τις ράγες του νου
συνθλίβουν την αρχή θύμηση

τη νοιώθω , τεντώνεται
μα δε είναι νυσταγμένου τούτο το τέντωμα
είναι οργισμένο, ξερό, ανελέητο
σα λεπίδι που θαρρείς θα ξεσκίσει το θόλο του νου
σα αυτόχειρας τώρα αρνιέται κραδαίνοντας θανάτου μυρωδιά

ξύπνησε οριστικά
τη ναρκώνω καιρούς , τη φοβούμαι
μα τώρα ξετρυπώνει από παντού
μαζί πια δε χωρούμε
θέλει υπόσταση
γυρεύει αίμα, θάνατο και ατσάλι,

είναι που ξεκουράστηκε
στη νάρκη τούτη καιρούς πολλούς
είναι που σα ξυπνά δίχως τη βουλή της
δε γαληνεύει πρι φονικό αγγίξει
και πριν η ανάσα της μπαρούτι να μυρίσει

τότε είναι που κι εμένα με ξυπνά
να τη θεριεύει πάλι,
ξεκουλουριάζει το υποτιθέμενα άψυχο κορμί της
στερνή ανάσα , στερνή ματιά, όλα στερνά
πάντα με υποτάσει
κι εγώ της παραδίδομαι
λόγο καλό έχει πάντα όταν θεριεύει
και της παραδίδομαι
έτσι απλά, όσο απλά την κοίμιζα

από τη σάρκα των χεριών μου
ξεπετάγονται τα νύχια της λιμασμένα
μαχαίρια λεπίδια ακονισμένα
κι η ανάσα της στα δικά μου ρουθούνια πυρά
δεν έχει φωνή, κραυγή αετού βουνίσιου
και πριονιού  δόντια κοφτερά

Διαλύει το σώμα , τη στενεύει πάντα
κατασπαράζει ότι την ενοχλεί στις πατούσες
και με σπόγγο συρμάτινο ξύνει το ατελές
και με τσουγκράνα , ξεχορταριάζει την αλάνα της συνείδησης
και το χθες , στο αύριο παραδίδει

και με κοιτά
με μάτια ομιλητικά

"εγώ διαφεντεύω εδώ κερά μου"

τα πύρινα μάτια της με επαναπεριγράφουν
τα λόγια της μια βουβή προσταγή
φωνή σχεδόν δε χρειάζονται

"μόλις αποκαμωμένη πλαγιάσω
 του κεφαλιού σου και τση θάλασσας κάνεις
 και μετά σε επαναδιατυπώνω  να στυλωθείς
 μέσα από μένα θα υπάρχεις πάντα
 πάρτο χαμπάρι, σε διαφεντεύω
 σε σώζω , σε λυτρώνω
 αν μ' αφανίσεις , θα αφανιστείς
 γιατί μαζί πορευόμαστε στους καιρούς
 γιατί όσο εσύ , άθλια αγαπάς
 και όσο τους δήμιους σου αψηφάς
 τα μάτια μου ανοιχτά θα τα κρατώ
 πάνω από τις πληγές σου"

(C) Ευαγγελία Χατζηδάκη
        Το Μαγευτικό Έργο : Charles-Edouard Chaise: Theseus victor of the Minotaure 
        Το τραγούδι "Ανεμόσκαλα" από την πολυαναμενόμενη συνεργασία του Γιάννη Χαρούλη 
        με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου με τίτλο "Μαγγανείες" που κυκλοφόρησε στις 18 Μαΐου 
        του 2012.







Παρασκευή 16 Νοεμβρίου 2012

Των στιγμών Η Θέα [Relax Just a Dream South West]




"Την Τέχνη γνωρίζω τις ευτυχισμένες στιγμές να αναπολώ
το παρελθόν να αναπολώ στα γόνατα σου ζαρωμένος
Για ποιο λόγο να εξερευνήσω τις νωχελικές ομορφιές σου
αλλού , παρά μόνο στην αγαπημένη , τόσο γλυκιά καρδιά σου
Την Τέχνη γνωρίζω , τις ευτυχισμένες στιγμές να αναπολώ..."
                                                                              Το Μπαλκόνι, Ch. Baudelaire

_._
Καιρού αλλαγή
και Εποχής λεπίδι
σε ίδιους δρόμους και βωμούς 
προσκυνητής, βασιλιάς ικέτης κουρελής 
ταξιδιώτης και πεταλούδας μιας φωτιάς, πολεμιστής
δυτικά της ανάσας σου
ανατολικά της αυταπάτης μου
σε σκαλοπάτια μαρμαρωμένων εγωισμών
και στα κελιά μιας ενιαίας μοναξιάς

θυμάσαι ;
τρυπήσαμε σχεδόν τα χέρια μας
αλλά τα χτίσαμε , όμορφα και γερά 
τα κελιά μας τούτα τα πεισματικά ατρόμητα
καμία περίπτωση δεν αφήσαμε
του "θέλω" ένας σεισμός να τα γκρεμίσει
και τ'  αγαπώ  μια αλήθεια να τα διαλύσει

στέκεσαι εδώ,
μα πάλι σκέφτεσαι την επόμενη στροφή
στην αντίπερα όχθη του νοτισμένου αυγερινού 
"και μετά?" θα με ρωτήσεις πάλι
"μετά , ότι γουστάρουμε" θα πω ξανά γαλήνια
στης μοίρας την παραμόρφωση 
και στου αναπόφευκτου τον γκρεμό
και εσύ πάλι θα χάνεσαι , σε τρύπιες σκέψεις
μπροστά στον καθρέφτη, ένα ανασφάλιστο καημό κοιτώντας
αρνούμενος το στέρεο του "τώρα" και της καρδιάς το κύμα 

Δε ξέρω τι σκέφτεσαι, μόνο νοιώθω τώρα
ποτέ δεν ξέρω τι σκέφτεσαι, μόνο να νοιώθω θέλω πάντα 
πειράζει να μην τρυπώνει στη σκέψη ότι νοιώθω
κι αλήτικα να ξεγελά του πόνου μια κατήφεια ; 

Πειράζει , θα πεις 
Άντε πες το πάλι, τώρα τίποτα κρότο δε βαστά

Και τότε χανόμουν κι εγώ 
πλέκοντας ύμνους, ανάσες αέρινες 
και καίγοντας σε κύματα πελαγινά
ένα γλυκερό του "τώρα" δίχως το δύχτι του μετά
σπίθα υδάτινης φωτιάς να κάνει φως την αντανάκλαση σου
στου κάστρου το λιόγερμα όπου  ψυχές ενικές σουλατσάρουν

Και εγένετο Φως, μα δεν ήρθες 
και το μοιράστηκα ενικά με το εγώ μου
κι ήταν λες μια Άνοιξη μέσα στο κελί του Χειμώνα
εκεί που κλειδωμένα με απασφάλισε η αντάρα λόγων στερνών
κι άναψαν λέει κι όλοι οι αστερισμού στο στερέωμα
και ξεχύθηκαν μιλιούνια αγγέλων όμορφα ορφανών και κολασμένων 
παιδιά θεών δυνατών, που της μοίρας το τερτίπι τα μεταμόρφωσε
και της Εύας το μήλο, μια ενοχή τους διαιωνίζει εις τους Έρωτες , Αμήν

και τώρα κοίτα που λογίζομαι πάλι θαρρώ
πόσο φως βαστάζει ένας γκρίζος έρωτας τ' ουρανού
σα τσακισμένους κουρελήδες ικέτες αντικατόπτρισε μια μικρή στιγμή
μικρούς και αδύναμους , εύθραυστα αλόγιστους
παντοδύναμα εγωιστές και βολικά χαριτωμένους
σα ποιητές , που το χαμένο 
με την τρελή δύναμη ενός θεού σακάτη
στέφει του κεραυνού τη λύσσα, στου κόκκινου κρασιού το δεκανίκι

κι ένα βράδυ συλλογίζομαι
πως ξεπλύθηκε ,αίμα οδυνηρό
από τις  πατούσες μας, λυτρωτικά
από του "πριν" τα αγκαθωτά συρματοπλέγματα
που τις χαρακιές τους διαλαλούσαν
σε γούβες βρόχινες , αυταπάτες του δρόμου
και πλάι σε εκείνο το σταθμό 
που ακόμα σιγά, βραχνά θα μουρμουρά
ένα τραγούδι την πραμάτεια του
καθώς οι πόλεις , αόρατες κενά θα εναλλάσσονται 

και στέκομαι τώρα
και κοιτώ πίσω από τον ώμο πια
τα φευγαλέα πουλιά τα γερασμένα
καθηλωμένα , άπραγα και τσακισμένα
με τις κάποτε αίώνιες φτερούγες τουςτσαλακωμένες 
σε χρόνο απάνεμο παραδομένα ,
σα πινελιά στην άκρη του καμβά , κατα λάθος τόσο λευκή
σχεδόν με νεκρικό καρτέρι να κοιτούν τόσο έγχρωμα
ακριβώς με μάτια παραδομένα κι αδειανά , τόσο γοητευτικά
σα λαμπιόνια από κάποιο δέντρο κρυστάλλινα, μαγευτικά  
να συνομολογούν τη μια στιγμή που το πέταγμα δάμασαν
που χάιδεψαν του ανέμου μιαν όμορφη  βουτιά
και "μετά " έζησαν αιώνες με τα μάτια πάνω της καρφωμένα
_._

" Αυτοί οι όρκοι , αυτά τα αρώματα , τ' ατέλειωτα φιλιά
θα ξαναγεννηθούν από ένα βάθρο απρόσιτο στις βυθομετρήσεις 
καθώς ανεβαίνουν στον ουρανό οι ήλιοι ξανανιωμένοι
Αφού λούστηκαν στο βάθος των απύθμενων θαλασσών 
Ω Όρκοι! Ω Αρώματα ! Ω Ατέλειωτα Φιλιά !!" 
 Το Μπαλκόνι, Ch. Baudelaire


(C) Ευαγγελία Χατζηδάκη
      Παρενθετικά Το Μπαλκόνι, Ch. Baudelaire
      Painting: Ernesto Arrisueño - Lima, Peru 
      Οι  Gossip..υπέροχα μελωδικά λένε ..relax..it was just dreaming.. 
      γιατί εκεί απλά όλοι είμαστε πιο δυνατοί...κατά ψευδαίσθηση αυταπατηθέντες...



  

Πέμπτη 15 Νοεμβρίου 2012

Αθάνατα Πάνδινοι Έρωτες [ Τα 'Ε" & τα 'Ρω" ]


The Farewell of Telemachus & Eucharis [Jacque-Luis David 1748-1825]
"Αρχή του κόσμου πράσινη, κι αγάπη μου θαλασσινή
   την κλωστή σου λίγο λίγο
   τραγουδώ και ξετυλίγω

Διαβάζω μέσα στο νερό, το άλφα το βήτα και το ρω

Τα δυο γυμνά σου πόδια
τους κήπους με τα ρόδια

Σ' έκανα πουκάμισό μου, 
σε φορώ και περπατάω
Με το σώμα το μισό μου

στο δικό σου που κρατάω "
_._
Τι και αν χίλιες κρυψώνες βρήκα
από των ματιών σου τις πάνδυνες δίνες
που ακόμα με φοβίζουν και ακόμα με καλούν
στο ανελέητο στροβίλισμα τους 
στης ψυχής σου τα βάθια , σε σύνορα άφαντα

και τι κι αν δε ρωτούν οι λέξεις μου

σα ροκανίζουν μια στιγμή παραδομού
την ίδια στιγμή πάντα, ακόμα πάντα, πόσο πάντα
και σαν δειπνούν αχόρταγα ενός φιλιού ανάμνηση 
δείπνο στερνό και πρώτο, με τα κεριά να καίνε, 
παράνοιας και τρέλας αυτοαναιρούντα δοχεία  
σα ξεχύνονται στο κύμα κύμα του πιο ατελούς πελάγου
_._
"Άκουσα μες στον ύπνο σου
που κολυμπούσε ο κύκνος σου
Τα δύο μας τα ονόματα
ν' αλλάζουν χίλια χρώματα"
και κρύφτηκα των ματιών σου, στερητικά
και σιώπησα των λέξεων σου, στραγγιχτά
και κουλουριάστηκα στου Ελύτη ένα απεγνωσμένο "Ρω"
αυτό που κουλουριάζεται και πάντα πως 
καταφέρνει να χωρά ατέντωτο στου έρωτα το κόκκινο σημάδι 
τόσο π' ανυποψίαστοι όλοι θαρρείς οι λογισμοί μου του αφήνονται
τόσο που κι οι νύχτες μου, αδιάφορα με προσπερνούν 
ποδοπατώντας έναστρους ουράνιου ποταμούς
ως του Αυγερινού το λυτρωμό που τα μάτια μου τα πλένει
_._
"Βγήκε απ' το κόκκινο το μαύρο, και τώρα που να πάει δεν ξέρει
Κόκκινα που 'ναι όλα τα μέρη
Το 'να που απόμεινε ίσως θα 'βρω

Μου 'φυγ' ένα συννεφάκι, πάει τη λύπη στα βουνά

Ψάχνει να χτίσει ένα σπιτάκι
στο πάντα και στο πουθενά"

Κόκκινο σημάδι στερνού φθινοπώρου μου
και το ζητάς , μα πως το ζητάς ετούτο
στη ραχοκοκαλιά της βροχής πυρά
και στου κάστρο τις αιώνιες πέτρες , 
μπλάβο ζητάς το αίμα των κουρσάρων

και στου πανιού τα περιστύλια 
πως μου ζητάς του μαύρου σου τ' α-λόγου
τον εγωισμό να ντυθώ , σα να μη με στενεύει 
σα περπατώ , σαν ανασαίνω, ρούχο ξένου ξάμωμα
και δανεικής ψυχής αναπαή να γυρέψω δίχως σου
_._
"Σταμάτα μου την αστραπή, ν' ανάψω ένα τσιγάρο
Και πες του σύννεφου να πει
πως θα 'ρθω να σε πάρω
Την αγάπη μια τη λες, την ντύνεσαι τη γδύνεσαι
Όσο που γίνονται πολλές
και πάλι σ' όλες δίνεσαι"
Να ντυθώ μια 
σημάδι κόκκινο από αίμα ζωντανό
να ξεντυθώ άλλη  μια 
σχισμένο κουρέλι μαύρο που απάνω μου σφαδάζει
να ντυθώ δυό
κατάσαρκα του κόκκινου, το μαύρο άτι σαν άνεμος περνά
και της αγάπης τη φωτιά
μια να ντυθώ, δύο να γδυθώ, τρεις να την ε πιστέψω
κέντημα πεταλούδας και φωτιάς 
θε να γεννώ , τον ύπνο σου να θρέψω 
_._
"Ένα κύμα μέσα σ' όλα, έγια λέσα έγια μόλα

Πήρε τα κρυφά μας λόγια

να τα κάνει κομπολόγια


Αυτό που λέμε «σ' αγαπώ», 
στα δέντρα θα το τρίξω
Με τον αέρα να σ' το πω
και να σου το φυσήξω"

Ένας τριγμός, σαλεύει τα βλέφαρα
κι ένα φύσημα , τ' ανέμου χαιδευει την αναπνοή
ακίδες   στου καθωσπρέπει την ανυπότακτη αποστροφή
τακτική αταξία , ζωής ήρεμα λειψής 
σιωπή , ωχ να πάλι απ' την αρχή

και τότε πάλι ξυπνάς , χουζουριάζεις πάλι

στον ίδιο πορφυρό καναπέ, μια τέλεια αντίθεση 
σαν ένα  μαύρο χρώμα δηλώνεις δυνατά 
για να μην παρεκκλίνεις και στο ξεβόλεμα ταραχτείς
πόσο σου πάει το κόκκινο σαν το μαύρο σου αγκαλιάζει
πόσο σου πάει το κόκκινο σαν στα μάτια με κοιτάς 
πόσο σου πάει το κόκκινο όταν το γδύνεσαι
και τότε διαφεντεύει ένα μάυρο σκοτεινό
ένας έρωτας ως το βυθό σου, ένα πολύ στο τίποτα σου
κι εκείνο το χάδι το στερνό
ανελέητα κόκκινο, ασφυκτικά μαύρο
_._ 
"Μες στου κήπου το σκοτάδι, 
φέγγεις μόνο με το χάδι

Όμως όταν μπεις στο σπίτι

σβήνεις τον Αποσπερίτη

 
 Να 'χα μια γομολάστιχα, 
να πιάνει στα Γραμμένα
Να σβήσω τα τετράστιχα
και να κρατήσω εσένα."



(C) Ευαγγελία Χατζηδάκη
      Αγγυλωμένος μα πάντα ποιητικός ένας Ελύτης λέει τα "Ρω" του δικού του έρωτα
      Painting: The Farewell of Telemachus & Eucharis [Jacque-Luis David 1748-1825]


Δευτέρα 12 Νοεμβρίου 2012

Έλα



Έλα , σου είπα 
και η φωνή μου , 
πήρε της μορφής σου το αλάτι 
το θαλασσινό
σπασμένο κρύσταλλο πελαγίσιο 
και μιας νεφέλης γκρίζο χρυσάφι να βαστά
Έλα , σου λέω
και ότι χωρούσε σε μια χούφτα
καράβι χάρτινα κεντημένο 
σε ανάκατα φτερά
σχίσιμο άτακτο στου υπόδουλου καμβά 
το ακατέργαστο μέταλλο
και μιας λέξης,  
απίστευτη καμπύλη στης σελίδας το περιθώριο

Έλα,  εννοώ 
κι έρχεσαι πάντα, ξανά και ξανά 
στις λήθης  τις σιωπές των κουρελήδων αιώνιων και των περαστικών
και στις πολεμίστρες των αθάνατων Ενετών 
στα φωνήεντα και τους αριθμούς , αθεράπευτων στοχαστών
και σε κείνο το φως το αρμυρό 
που σα τον ουρανό συναντά , νεφέλη γίνεται ανυπεράσπιστων τρελών 

Ευαγγελία Χατζηδάκη
______________________________________________________________________
- μπα
- μπου..
- μα πάνω από σύννεφα χαζή..έχει τούτο λογική?
- αν δεν έχει αυτό τι έχει? 
- αυτό να μου πεις...
- αυτό σου λέω...
- Τέλος πάντων ,  θα αντέξω την ανύπαρκτη λογική σου... Έχε χάρη που γουστάρω το άσμα..χμ..
  ένεκα ξέρω κι εγώ να το παίζω τούτο το κομμάτι...χα..
- α ναι???!!!!! ..τι μου λες....