Τετάρτη 12 Δεκεμβρίου 2012

Όπου Κάνει Φως

Έργο Ν.Τσιρώνης
Κάνει κρύο
ένα ερήμην του νου, επίορκο κρύο
σε τούτο το ορκισμένο κενό 
σέρνεται από παντού εκείνο το παγωμένο δέρμα του φιδιού
αυτού που δεν διατρέχεται με αίμα ζεστά κόκκινο
μα με νεκρού ανύπαρκτη ανάσα

-κοίτα οι νεανίσκες στέκονται νεκρές, θανάτου είναι τούτη η παγωνιά και όχι του χειμώνα διαταγή
-μα είναι αιώνιες ετούτες και γυμνές στέκουν στο βοριά
-είναι νεκρές , με μάτια αδειανά, ασάλευτες , για αυτό αντέχουν τους καιρούς
-κι εγώ που τις φωτογράφιζα; πάντα , λες και θα χόρευαν χορό Ετρούσκων
-είδες πόσο ζωντανές τις σμίλευε ο δημιουργός κι ο χρόνος , λες και ζωντανές πάντα τις γυρεύει
-άψυχες πέτρες , του κενού κορμοστασιά, του θανάτου μασκαράτο
-πάψε να τις φωτογραφίζεις , νεκρωμένες απλά τις προσπερνούν οι εποχές και οι νεφέλες
-κριμένες σε γυμνή κορφή, θάνατο ήσυχο κραδαίνουν

οι θεοί χάζευαν από ψηλά
"νικήσαμε, είμαστε θεοί.. " 
οι πέτρες μουρμούρισαν ηλεκτροφόρες
"η  μπόρα..."
οι νεφέλες βρόντηξαν από ψηλά
"το λίγο ..."
οι αιωνόβιες κολώνες κοντοστάθηκαν κλείνοντας το μάτι
"το άδειο κενό ..."
η εποχή επιβεβαιωνόταν, μια όμορφη μπόρα δύναμης κρατώντας στην αστραπή της
"καιρός ευνοϊκά καλός για μετακίνηση..."

πρώτα πάγωσαν τα δάκτυλα
μετά η παγωνιά έτρεξε, σε κάθε κύτταρο 
που οξυγόνο ρούφαγε πεισματάρικα
καθισμένο στην γαλαρία πανάρχαιου θεάτρου

όρκοι, επίορκοι
συντεταγμένες αδίστακτα ασυνόρευτες
εποχές, θαμώνες 
χειροκρότημα αυλαίας, αποτεφρωμένη στεγάνωση τ'ουρανού

"Παρακαλούνται οι κύριοι επισκέπτες να αποχωρήσουν
το πλοίο είναι έτοιμο για αναχώρηση
τυχόν λαθρέμποροι σοκολάτας ζεστής , θα θανατώνονται παραδειγματικά
τυχόν λαθρεπιβάτες με έγχρωμα παπούτσια , θα φυλακίζονται κατά τη διάρκεια του ταξιδιού
και τέλος τυχόν κραυγαλέοι επαναστάτες της αλήθειας , θα πυροβολούνται επιτόπου"

οι γλάροι θρονιάστηκαν στο αφρό
-καλά που δεν πληρώσαμε και εισιτήριο
-δε λες καλά που έχουμε δυο δυνατά φτερά , λευκά και λεύτερα πάντα

τα  κύματα χτύπαγε την καρίνα
-ευτυχώς περαστικό το πλεούμενο είναι και μας αφήνει πίσω του
-δε λες καλά, που δεν έπνιξε τον γαλανό χορό μας μέσα στους δήμιους του

Φύγε τώρα
μην κοιτάς πίσω
αποσύνθεση και παγωνιά

και τότε βγήκε ένας απογευματινός ήλιος
οι νεφέλες ρόδισαν , ζωή πύρινη στ' ουρανού το απάτητο μονοπάτι
οι πέτρες βάφτηκαν φως , ζωντανές οπτασίες της ώρας της καλής
οι κολώνες φωτίστηκαν , ρυάκι μια όχθη αντίπερα σ' άγνωρο τραβά τη ρώτα

-Σταματήστε , τούτο το πλοίο δεν είναι για μένα
-μα το εισιτήριο ; πληρωμένο και μη ανακτίσιμο
-ναι αλλά μπορώ πάντα να επιλέξω να κατέβω, περιφρονώντας το 

και κατέβηκα 
έβδομος ουρανός 
τέταρτο σύννεφο δεξιά
στις άκρες του ουρανού, κουρέλια δε χωρούν
στο όνειρο να σταθείς, στη ζωή να χορέψεις τρελά
μα θάνατο ποτές μην προσκυνήσεις !

αγνάντι του νου , το πολύ η το τίποτα
αποστροφή του λογισμού , το λίγο ενός προαναγγελθέντος θανάτου
προορισμός , το βαθύ χρώμα της ζωής

-Άρπαξε τα φτερά μας 
κι εμείς λεύτεροι μάθαμε να πετάμε
-που πάμε; 
-όπου κάνει Φως!

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη 
Έργα Ν. Τσιρώνης





Τετάρτη 5 Δεκεμβρίου 2012

Μα Ποτές



Painting: Kim Nelson

"Δίχως θυμό θα σε χτυπήσω
και δίχως μίσος - σαν το μακελάρη!
Θα κάνω, σαν Μωυσής 
απ' το λιθάρι
την έρημό μου για να ποτίσω"

Κρύψου
Κρύψου πίσω από μια έρημο
πάνω στις πτυχώσεις του καιρού
κάτω από δαιμονικά στοιχειά

μα ποτέ 
ποτές , μ' ακούς
μη βουλιάζεις την πιο στερνή ανάσα
την πιο φανερή διαδρομή της ζωή
το χρώμα που με πλέει
τον άνεμο που με κουβαλά στο άτι του

"...από το βλέφαρό σου ν' αναβρύσει
του πόνου το νερό. 
Κι ελπιδωμένο
το κάθε μου όνειρό στ' αρμυρωμένο
το δάκρυ σου πάνω 
θ' αρμενίσει...."

Παίξε 
Ετούτη η παρτίδα 
έχει κινήσεις πολλές πριν μια έκβαση
Πέντε κινήσεις παρακάτω
άπειρες μετά 
τρεις για ένα ρουα ματ

Μα Ποτέ 
μ' ακούς ποτές μη γίνεις σαν αυτούς
αυτούς που περπατούν τυφλοί του λεμοναθού
αυτούς που αγαπούν νεκρικά
κρατώντας σάρκα δίχως 

"......σαν το καράβι
που στο πέλαγο τραβάει
και στην καρδιά μου που θα την μεθύσει
το αγαπητό σου κλάμα,
 θ' αντηχήσει
σαν το ταμπούρλο που την έφοδο βαράει!

Περιπλανήσου\
λαξευμένη σιωπή στου ιερού την κόχη
πράσινη παραδοχή 
κιτρίνισμα σε στερνό χαρτί
και σκαριφήματα αταυτοποίητα ασυμβίβαστα
του καθρέφτη να κομματιάζουν την ασχήμια σα γύρω και μέσα μου κοιτώ

Μα ποτέ 
μη μ' αφήσεις ποτές να γίνω ένα με αυτούς
αυτούς τους θλιβερούς σκυφτούς
που γέρασαν παγωμένοι σε παγκάκια αγέλαστα
αυτούς που για το λήθαργο σάλπαραν 
ενός "εν ζωή θανάτου"

αυτούς που περπατούν, δίχως να υπάρχουν
που ανασαίνουν δίχως ένα κύτταρο ζωντανό και λυτρωμένο
αυτούς που φαίνονται , όντες κενοί
αυτούς που φωνάζουν , τόσο του λόγου αδειανοί

"....Τάχα δεν είμαι παραφωνία
μέσα στη θεία τη συμφωνία,
μια Ειρωνία με δαιμονίζει
και με ταράζει, με ροκανίζει; ....."

Τιμώρησε με 
χρόνια και αιώνες , η ίδια εγώ με τιμωρώ
κάθε που ένα ράισμα του καθρέφτη 
κυλά από το πρόσωπο μου
ως του νου τις παρυφές 

Μα ποτές 
μ' ακούς ποτές 
μη πάψεις να με σέρνεις μακριά 
από όλους τούτους τους ορατούς του σκοταδιού
το χρώμα τιμωρό το νοιώθουν
και άδικα βήματα στο πουθενά μετράνε λυτρωτικά

Απ' τη φωνή μου 
λες και γεννιέται,
κι απ' αυτή είμ' όλος φαρμακωμένος!
Είμαι ο καθρέφτης ο στοιχειωμένος,
όπου αυτή η μέγαιρα 
καθρεφτιέται.

Είμαι η πληγή και το μαχαίρι!
Το μάγουλο 
κι ο ραπισμός του!
Η ρόδα και τ' αποκομμένο χέρι!
Τ' αθώο θύμα 
κι ο δήμιός του! 

Αγάπα με 
η μίσησε με

μα προς θεού
στην μέση μη σταθείς τη θλιβερή

χίλια μαχαίρια φονικά 
κάτοπτρα κομμάτια του κενού ραγισμένες ικεσίες

Βλέπε με σα με κοιτάς 
η απόστρεψε τα μάτια σου

μα τούτο σου ζητιανεύω 
αόρατη μη με λογάς

μυριάδες ραπίσματα το κύμα που αγάπησα θα γίνει
χίλια ναυάγια σε άγονη στεριά

 Η οχιά 'μαι που 'χει η καρδιά μου ξεβράσει
-κάποιος πολύ εγκαταλειμμένος,
σε γέλιο αιώνιο αγγαρεμένος,
χωρίς να δύναται πια να γελάσει!

Αγάπα με η Μίσησε με 
μα μη μ' αφήσεις σαν εκείνους να γενώ

τη σκιά μου να να αντέχω μη μ' αφήσεις 
να με δικάζει γελώντας κι εγώ για πάντα να την τιμωρώ

(C) Ευαγγελία Χατζηδάκη
Painting Kim Nelson

Τρίτη 4 Δεκεμβρίου 2012

Από Το Πριν



Εδώ κατοικείς
Εδώ κατοικούσες από πάντα 

Πύργοι του νου σε αναλώνουν,
καταιγίδα στο τζάμι τραίνου παγωμένου
κοίτα, θολώνεις τα μάτια να μη θωρούν
και ξεπλένεις  των πελμάτων το αίμα αργά σα να μη λαβώθηκα ποτές 

Εδώ κατοικούσες και στο πριν
Εδώ πάντα κατοικείς στις φωλιές του νου

Τι  φως που είσαι ,
της φονικής σκιάς της λήθης κρύβεσαι σα σουρουπώνει
μη και τα νύχια της μπήξει η νυχτιά
και σου στερήσει του λεμονανθού τη σαρκική μυρωδιά
που σχεδόν την αγγίζω ακόμα
στου κορμιού σου τις τρυφερές χαράδρες
και στων ματιών σου τις υπέροχες κατακόμβες
που ιερά έκρυψα του νου τα άγραφα
αυτά που άνθρωποι δε λένε
και ταξιδευτές τα μουρμουρίζουν
κι αυτά που χείλη δε ξεστομούν 
παρά μόνο πολεμιστές τα διεκδικούν

Εδώ πως κατοικείς από πάντα
Εδώ και για πάντα 

Φλοιός του αύριο
την πέτσα του χθες  να τραγανίζει
μέχρι το φως να  λυτρωθεί
μέχρι ν' αγγίξω την πελώρια πληγή 
των καλοσχηματισμένων δαχτύλων σου
αυτών που ώρες τυραννούν το θνητό μου
σε συρματόπλεγμα ναρκοπεδίου αλυσσόδετο 
πάνω στου χρόνου την άφαντη γιατρειά

Εδώ κατοίκισες , πριν σε δω
Εδώ κατοικείς , σ' ότι άστρο σημάδεψα μυστικά

θα σε βρέξουν βροχές
θα σε χαϊδέψουν αστραπές
και με αίμα οι χούφτες σου ίσως γεμίσουν

Θα σε διαφεντέυουν  θεοί πεισμωμένοι
και δήμιοι τρισάθλιοι θα σε σιμώσουν θολερά 
και ποτάμια θα βρέξουν ραγισματιές στων ματιών σου το κύλισμα

Εδώ κατοικούσες στο τίποτα
εδώ κατοικείς στο άπειρο
εδώ θα κατοικήσεις στο αιώνιο αστέρι που σε έφερε

(c) Ευαγγελία Χατζηδάκη
Painting : Ron Di Scenza



Κυριακή 2 Δεκεμβρίου 2012

Ήτανε μια Φορά & μια Εποχή


Oksana Haus -"Ερωτόκριτος"

Ήτανε μια φορά μάτια μου κι έναν καιρό

μια όμορφη κυρά αρχόντισσα να σε χαρώ

Μια μικροπαντρεμένη κόρη ξανθή

τον κύρη της προσμένει βράδυ πρωί

Θα σταθώ αγνάντι στου κάστρου την ιστορία
θα θωρώ του σπαθιού σου την άκρη, στου νερού το κάτοπτρο
και πλάι μου θα ακούγονται οι καντρίλιες αγιασμένες από τους αιώνες
και θα βλογώ του πελάγου το κυμάτισμα με μια διάυγεια που χρόνια του χρωστώ
να φέγγει στη ρότας σου το δρόμο το μακρινό στων πειρατών το πείσμα, αφέντης ταξιδευτής
και θα σπείρω της πυγολαμπίδας το φως το ασημοκέντητο σ' όλο τ' ασήμι το μαλαματένιο
όσο το πέλαγο μια στάλα του φεγγαριού θα κλαδεύει και θα στολίζει τη σκοτεινή του γύμνια  

Ένα Σαββάτο βράδυ καλέ μια Κυριακή

τον ήλιο το φεγγάρι, καλέ, παρακαλεί

Ήλιε μου φώτισέ τον φεγγάρι μου
πάνε και μίλησέ του για χάρη μου


φως και σκιά που το ολόφωτο φεγγάρι των αγγέλων κατοικείτε πλανεμένα
δειώχτε τους πειρατές τους φθονερούς και ρέματα σπείρετε απλόχερα στων πέντε θαλασσών τις πύλες 
σκιά δεν είναι και πέτρες δεν ακουμπά στο πέρασμα του, μόνο πειρατές θερίζει και κύματα δαμάζει
και τα σκοτάδια του θεού για λίγο τα σιμώνει , σα τη φλόγα του σπέρνει στα πέρατα της γης
και τ'ουρανού του νυχτοβρεχτου το μαύρο μαχαιρώνει , αίμα πορφύρα να βαφτεί του κόσμου το σαράκι
και ξαστερώνει ουρανούς  κι ακροπατεί σε βράχους απόκρημνους και σκυθρωπούς

Και είπε και διέταξε ο Ήλιος ..
- Θα φέξω τα πέρατα και δρόμους τ' ανέμου θα σμιλεύω να πατεί

Και μουρμούρισε και πρόσταξε το Φεγγάρι..
- Το σκότος μου θα ορίζω, θάλασσα αφέντρα να φέγγει κόκκινο σημάδι ερχομού

Γυρίζει κι αρμενίζει καλέ στα πέλαγα

τους πειρατές θερίζει καλέ και τους χαλά

Στον ήλιο στο φεγγάρι και στη βροχή

και μένανε μ΄ αφήνει έρμη και μοναχή

Σα φέξει της Ηώς το φως το θολερό , 
άσπιλα ολόλευκα πανιά τον ορίζοντα θα σκίσουν με μανία 
και το λιοντάρι θα ανεντρανίσει και από την πέτρα θα ανεστηθεί ολοζώντανο
ώρα καλή θα ναι και με ένα αστέρι στις χούφτες θα περπατήσω από το φόβο ως την αγάπη
και θα ξεσκίζω θύμησες παλιές , 
το φως ετούτο τ' άγνωρο να χωρέσει στου αύριο τ' αδράχτι

και της μπολίδας καθαρή θα ναι η αφή , το αίμα να ρουφά αχόρταγα, 
να σβήνει σημάδια στερνά στου πολεμιστή τη σάρκα
από κουρσάρων μαχαιριά και πειρατών φαρμάκια, του αύριο την ψίχα να γιατρεύει

Γαλέρα ανοίχτηκε μάτια μου με το βοριά

στη μάχη ρίχτηκε μάτια μου και στον καυγά

Μέσα σ΄ ένα σινάφι πειρατικό

είδα φωτιά ν΄ ανάβει και φονικό

Κι ήταν μαντάτο της σελήνης να χαρώ

"Και τότες γίνηκε το φως, αφέντης επιστρέφει
των θαλασσών και των θεριών
βαρύ μαχαίρι , χαρακιάς και σε Σαρακηνούς και σε κουρσάρους 
φονική η μάχη κι οι οχτροί καταμεσής του πελάγου 
κείτονται τώρα σιωπηλοί με μάτια άδεια
και μια γαλέρα με ολόλευκα πανιά το Κάστρο αγναντεύει κυρά μου" 

Και σώπασαν οι πειρατές στο βάθος του ορίζοντα και χάνονται
και σε θωρώ να σιμώνεις , δίχως σκιές να χαράζει το φως του σκαριού σου
κι είναι η ώρα η καλή που καταμεσής πελάγου κι ουρανού τα χρώματα παλεύουν 
κι είναι η ώρα η καλή που τις νεφέλες αποκοιμίζω , κι όλοι οι όρκοι μου ξυπνούν και σ' αγκαλιάζουν


"Ἐφανερῶσαν το κ’ οἱ δυὸ πὼς εἶναι ἐκεῖ σωσμένοι

κι ἀπόκει στέκου σὰ βουβοὶ κ’ ἡ γλώσσα τως σωπαίνει.

Ἤτρεμ’ ἐκείνη σ’ μιὰ μεριὰ κ’ ἐκεῖνος εἰς τὴν ἄλλη

κι ὁ γεῖς τὸν ἄλλο ἐνίμενε τὴν ἐμιλιὰ νὰ βγάλη˙
μιὰν ὥρα ἐστέκα ἀμίλητοι καὶ τὰ πολλὰ ὁποὺ χώνα
ἐχάσαν τα, σοῦ φαίνεται, τὴν ὥρα ποὺ ἐσιμῶνα.
Δὲν εἶχαν τὴν ἀποκοτιὰ στὰ θέλου νὰ μιλήσου,
δὲν ξεύρουν ἀπὸ ποιὰ μεριὰ τὰ πάθη τως ν’ ἀρχίσου.
Ὡσὰ λαήνι ὁποὺ γενῆ πολλὰ πλατὺ στὸν πάτο
κ’ εἰς τὸ λαιμὸ πολλὰ στενὸ κ’ εἶναι νερὸ γεμάτο,
κι ὅποιος θελήση καὶ βαλθῆ ὄξω νερὸ νὰ χύση
καὶ τὸ λαήνι μὲ τὴ βιὰ πρὸς χάμαι νὰ γυρίση,
μέσα κρατίζει τὸ νερὸ κι ἀπ’ ὄξω δὲν τὸ βγάνει
κι ὅσο τὸ γέρνει τόσο πλιὰ μόνο τὸν κόπο χάνει,
ἐδέτσι ἐμοιάσασι κι αὐτοὶ κ’ ἦσα γεμάτοι πάθη,
ἡ ἀποκοτιὰ τως νὰ τὰ ποῦν, ὡς ἐσιμῶσα, ἐχάθη
καὶ θέλοντας νὰ ποῦν πολλὰ, τὰ λίγα δὲ μποροῦσι˙
τὸ στόμα τως ἐσώπαινε, μὲ τὴν καρδιὰ μιλοῦσι..."

[ Ερωτόκριτος, μέρος Γ΄, στίχοι 583-600.]

(C) Ευαγγελία Χατζηδάκη
       Παρένθετοι Στίχοι: Κώστας Φέρρης
       Τελευταίο Απόσπασμα: Βιτσέντζος Κορνάρος 
       [Γεννημένος στη Σητεία-Έζησε κι έγραψε στο Κάστρο /Ηράκλειο. 
       γράφοντας τον Ερωτόκριτο ανάμεσα στο 1645-1648 ]
       Πρώτη εκτέλεση : Νίκος Ξυλούρης
       Πίνακας : 
Oksana Haus -"Ερωτόκριτος"
       Η ιδέα,  έμπνευση από μια φίλη καλή πέρα από τα πέλαγα  και της χρωστώ πολλά ευχαριστώ..







Παρασκευή 30 Νοεμβρίου 2012

Ξυπόλητη Αλήθεια




Να έρθεις
Γυμνή από φτιασίδια
και ρούχα άσκοπα κουρελιασμένα
στης ψυχής τον απείθαρχο κήπο, ρούχο δε ζητά η φωνή
Να φοράς μόνο μια πεταλούδα γαλάζα στο πέτο του χαμόγελου
σα τ' ουράνιου καταβολισμού τα χαρωπά παιδιά
που ποδοπατούν με ξυπόλητη χαρά τις θάλασσες και τους θεούς

Να έρθεις γυμνή βροχή
ανάγκη η πλάση μου δεν έχει από ομπρέλες
και το χιόνι μου με ενός τρελού λευκή σιγή θα τιμά τις παρουσίες

Μη
μη το αγνίζεις τούτο το καταραμένο το κλειδί
κλειδωνιές δε λογάται το νησί μου , στους αιώνες ξέρα λεύτερη πλέει
μέσα σε πελαγίσιες υδάτινες φωτιές σα βουτά τα άστρα του ουρανού,
κρύο δε συλλογίζεται

Μα να έρθεις
από το φάρο ως τα κατάρτια, 
μόνο το πέτρινο λιοντάρι το ενετικό στέκεται
Σε πέτρες ζεστές και σμιλευμένες από τους αιώνες μου, εγώ τ' ορίζω τούτο

Μα μη ντυθείς
πρόστυχα ρούχα ιερόσυλα , στα χέρια μην κρατείς
μήτε σανδάλια η γη των Ενετών αντέχει να την πατούνε ποτές
μόνο τα βήματα ξαμώνει, αν εκεί που θέλουν πάνε

Σάρκα του νου ζεστή, 
στο ουράνιο κρασοπότηρο, χύσε το κόκκινο κρασί σου,
 του θανάτου το γλυκό δήμιο δαμάζοντας
και νυχτικό στης νύχτας, το σκέπαστρο μου ταπεινό
πόρτες στους χρόνους αλυσοδεμένες 
και δρόμοι μου στενά περιφραγμένοι ξαμπαρώστε

Να έρθεις , μα μη χτυπήσεις !
μη βροντάς, τρομάζεις τα περιστέρια του φόβου
τρομάζουν και φεύγουνε , σα ήχος τα σιμώνει  πια,
κρύβονται σκιαγμένα από θεούς και δαίμονες της μνήμης
σα το δήμιο τους θωρούν να πλησιάζει , δώρα κραδαίνοντας στων χειλιών τον γκρεμό

Μα έλα
θα σε φιλέψω μια φέτα πλάνεμα ποιητικό
και θα πιούμε μαζί ένα ρακί πιο αρμυρό από τη θάλασσα
και από το σύννεφο πιο απατηλά ταξιδεμένο
και μια θύμηση πιο γλυκερή από τ' αετού το πέταγμα, γλυκό θα σε τρατάρω

και σα το σούρουπο θα πέφτει
σ' ένα χορό τρελό κι αγύρτη θα στήσουμε τα πέλματα
με του κάστρου τους τρελαμένους Ενετούς που όλο τραγουδούν
σα στης πανσέληνου το φως παίζουν κρυφτό ακροβατώντας πεινασμένοι
κάπου ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι
κάπου καταμεσής γης και ουρανού τ' αυγερινού

(C) Ευαγγελία Χατζηδάκη
Painting: Kathleen Kinkopf







Τρίτη 27 Νοεμβρίου 2012

Έμεινα Εδώ





Σα σωτήριο Άστρο
Μες τα πικρά ναυάγια ...
Θα κρεμάσω την καρδιά μου ανάθημα στους βωμούς σου
                                                              [ Charles Baudelaire]

παγωμένοι ανέμοι και φιγούρες, οφθαλμαπάτες
σ' ανέμου φύσημα, γέλιο και δάκρυ, διάθλαση και φως
σ' αγγέλων ικεσία, πορφυρή χαρακιά, λήθης μενόμενης παραγραφή
στο δείλι του νου, τελευταία σκόπελος, ποτάμι στην κόχη του χαμόγελου

κοιτώ , θωρώ
μα πες μου τι θωρώ...

είσαι άραγε εσύ
σταματημένο ρολόι στου χρόνου την ανάγκη
είμαι μήπως εγώ
στων χειμώνων τη χωματερή, ψάχνοντας λιακάδες

                                  Έμεινα εκεί
                                  η νύχτα των ανθρώπων είναι μακριά και τη φοβάσαι
                                  Στάθηκα εκεί
                                  να προκαλώ τη ζωή και τη λήθη, που μας απαρνήθηκαν μαζί

Μη φύγεις, μείνε ...
των εποχών οι νεφέλες θα ορμήσουν να με αποτελειώσουν
κι η τίγρης που στου νου το δαίδαλο σαλεύει θα γενεί κύμα να με  κατασπαράξει
κι οι Ενετοί κούρσεψαν τις άγκυρες των αντοχών,
κατάδικες μέρες  μικρές κι ας τις τεντώνω να σε χωρούν στου νου τα κελιά

Είμαι εγώ,
χρόνος σταματημένος
μέρες κραυγές  , στιγμές μετρημένες
σα αφρός από κύμα στου πλεούμενου την καρίνα

Είσαι εσύ,
ισόβια μνήμη , πανσέληνης στιγμής
νύχτες ικεσίες, αιώνες παραδομού
σα πείσμα τ' ανέμου να σταθεί στης λήθης το πηγάδι

                                      Κι όμως ..
                                      βουλιάζω, πως βουλιάζω
                                      φοβάμαι να βουλιάζω στου σύννεφου την κενότητα
                                      μοιάζει στέρεη μα όταν την αγγίζω με ρουφά και με αφανίζει

τότε, μη
μη μου δένεις τα μάτια μ' αυτό το πορφυρό κουρέλι
έρχεται ο άνεμος και παίζει μαζί του κι όλο το λιγαίνει
έρχονται οι εποχές και το τραβολογάνε αλύπητα σε βροχές και λιακάδες

μη , τράβα το από τα μάτια μου, αντάρα
έρχεται το κύμα και ζωγραφίζει εκεί την αρμύρα του
και το λιόγερμα το ματώνει ξανά και ξανά σα θάνατο αργός
και μέσα στην ασφυξία του λες και ανασαίνεις την ανάσα μου και ζεις

                                   Μα ότι μένει σαν αποκοιμιέμαι είναι αυτό
                                   ένα κουρέλι κόκκινα βαθύ, που βάφει κόκκινο την γκρίζα πλάση μου
                                   τόσο νοστάλγησα ένα κόκκινο βαθύ, χρυσό κι αμέθυστο κι ας είν' κουρέλι
                                   εδώ στου νου σου τα βαθιά, άλλο τρόπο δεν βρίσκω να σκορπώ το γκρίζο

μη, σταμάτα να στροβιλίζεσαι στις δύνες του νου μου
τούτη η κατηφόρα , σταματημό δε βρίσκει κι όλο βαθαίνει τ' όνειρο
εκεί μόνο νεφέλες κατοικούν και πόσο φοβάμαι μη σε τυλίξουν στο κενό
αυτές που καιρούς πλάι σε Ενετούς κουρσάρους κύματα σπέρνουν αρμυρά
αυτές που των ματιών σου το πέλαγο κραδαίνουν ασυγχώρητα να το κατασπαράξουν

Τα ωραία σου μάτια είναι κουρασμένα φτωχή ερωμένη
μείνε ώρα πολύ, άφησε τα κλεισμένα, μεσ τη στάση αυτή τη νωχελική 
όπου απρόοπτα σε καθήλωσε η ηδονή.....
μεσ την αυλή το συντριβάνι που πολυλογεί
και δε σωπαίνει μήτε νύχτα , μήτε μέρα, 
συντηρεί γλυκά την έκσταση
όπου με βύθισε ο έρωτας αυτό το δειλινό...
  [Ch. Baudelaire / Συντριβάνι]







Κυριακή 25 Νοεμβρίου 2012

ΤαΠ-ΤαΠ [Ένα Αναμφισβήτητα Σχεδόν]

Alex Stevenson Diaz

που να είσαι απόψε....

Σώπα , άκου 
είναι οι γλάροι, μαλώνουν
πάλι βάλανε το ίδιο στοίχημα 

Στοίχημα...

Στάσου ν' αφουγκραστείς 

μα...

Σώπα , άκου
είναι ο Πρίγκιπας με τα κρίνα
πάλι έβαλε το ίδιο στοίχημα με τα δελφίνια στο ιερό

μα....

Σταμάτα πια
Άκου..
είναι δύο σύννεφα , πάλι μουρμουράνε στον ουρανό
ένα στοίχημα βάλανε πάλι, πάνω σε κάθε σταλαγματιά από φόβο 

Να κι ο Μάγος 
ο δικός μου Μάγος , ένα τόσο δα μαγεμένο ξωτικό
αφησε πάλι το στασίδι του το σιδερένιο και σιμώνει

Άκου!
Ταπ, ταπ, ταπ..
ακούς που πλησιάζει; χαμογελά πάλι πονηρά
ταπ, ταπ, ταπ...

Βάζει πάλι στοίχημα 
Με εμένα. Πάντα με εμένα βάζει στοίχημα.
Εγώ του λέω πάντα πως δεν υπάρχουν μάγοι πια. 

Κι αυτός ...
Ταπ, ταπ, ταπ....

Και τότε βάφονται όλα πορφύρα πάλι, πάντα 
Ξανά και ξανά. 
Κυκλικά. 
Αμφισβητήσιμα ακριβώς. 
Πάλι και πάλι.
 Επαναληπτικά. 
Αναμφισβήτητα σχεδόν.
Ανεπανόρθωτα Φθινοπωρινά Κόκκινα!

Ταπ, ταπ, ταπ...

Και πάλι βάφονται όλα, πάλι πορφύρα , πάντα Φθινόπωρο
στην αρχή δεν μπορείς να δεις τι είναι τούτο το χρώμα, μόνο νιώθεις 
Θα πάρει Εποχές να ξέρεις , δάκρυ να καταλάβεις , θύελλα να αποδεκτείς
χαμόγελο να θρυμματίσεις και μια υπέρβαση να βιώσεις.

Είναι σημάδι κρυσταλλικό
σα μυριάδες κύβοι ζάχαρης πικρής
μήπως πάλι της αιώνιας αναζήτησης καπνός
και οι εποχές περνούν και σε βρέχουν , σε λιάζουν
Είναι αίμα που από τ' αγκάθι του πελάγου δρασκελά
ως το δείλι που πάντα παίρνει τα ματωμένα βήματα μου
μακριά στων ματιών σου του πελάγου την απεραντοσύνη

μα τι κοιτάς , που να το δω δεν μπορώ
και τι αφουγκράζεσαι το κύμα σα σιμώνει

Σώπα!
Κοίτα!

ταπ, ταπ, ταπ....

είναι η φιγούρα 
υπάρχει
τώρα ξέρω πως υπάρχει
υπάρχει παντού

είναι η σκιά με εκείνο το φως πολεμιστή  
κοίτα , στην ακριανή πολεμίστρα του κάστρου
είναι η κραυγή, σα το κύμα θεριέυει 
πλάι στα βήματα μου, μια αναθεωρημένη πανοπλία
είναι εκείνος ο γλάρος 
που τσαπατσούλικα χτυπά πάλι τα φτερά του
και τα ανακατώνει όλα , 
από τρόμο μη φυλακίσει το πέταγμα του ο φακός μου

Όσο την περιγράφω 
ορμάει από παντού τριγύρω 
και γίνεται μια δίνη κρυφή 
στριφογυρίζει και τυλίγεται στον καπνό μου
μήτε να δεις με μάτια απλά 
μήτε με χέρια ιερόσυλα να την ακουμπήσεις 
δένεται και γίνεται ένα με της ανάσας μου τη διαδρομή 
μη βάζεις φλας, θα πάρει φως και θα καεί 
κι είναι η αφή στην άκρη των δακτύλων μου σα γράφω

Στάσου, μη την τρομάξεις 
να χαθεί δε θα αντέξω, γυμνό καπνό, κοκαλωμένα δάκτυλα, τρέμω..

Ταπ, ταπ, ταπ....

Ακου πλησιάζει κι άλλο.
Σχεδόν την ανασαίνω..

Δεν αντέχει του δροσουλίτη η σκιά στο φως, τρομάζει
για αυτό πατεί τούτη τη γής μόνο την ώρα την καλή
που ο αποσπερίτης σβήνει κι αποκοιμιέται, τότε φέγγει με δέος

Δεν αντέχει τ' αγγέλου και του δαιμόνου η μορφή
τον ουρανό να κατοικίσει , μόνο την ώρα την καλή
που ο νους ήρεμα περπατά και η ψυχή της γης στριφογυρίζει

Δεν αντέχει του σύννεφου η αρπαγή στον κόσμο να ξυπνήσει
χειμώνες , φθινόπωρα , άνοιξες και καλοκαίρια αναμετρά την ώρα την καλή
που κρυφά από τα μάτια των πολλών μια αγάπη διπλοσφράγιστη θ'ανακυκλώνει

Και ναι 
στάθηκα εκεί, στο υπόστεγο
εκεί που η βροχή δε λιώνει την ψυχή
εκεί που το θεριό μεραίυει και αφουγκράζεται 

ταπ, ταπ, ταπ...

όχι από φόβο μην αφανιστεί
μόνο από καημό , μη στερέψει τα χίλια πρόσωπά του θεού
αυτά που ομοούσια, διάφανα πορφυρά, από παντού 
στην πλάση του νου θα ξεφυτρώνουν αιώνια 

ταπ, ταπ, ταπ...

των  Νεφελών  , αιώνιος εραστής
του κάστρου , αιμάτινα πορφυρός πολεμιστής
των δελφινιών, ο πιο σιωπηλός ταξιδευτής 
και του αγέρα, θύμα και θύτης και μαζί ο γητευτής
και στης σκακιέρας το σύνορο, πεισματικά ανατρεπτικός τρελός

ταπ, ταπ, ταπ....
εδώ είμαι , μ'ακούς ?
....................................
Αναμφισβήτητα Σχεδόν!!

(C) Ευαγγελία Χατζηδάκη
Έργο Alex Stevenson Diaz